[Ιστορίες] Ασφυξία

Στα 21 του νίκησε έναν καρκίνο. Και στα 26 του εγκατέλειψε τη δουλειά και το αντικείμενο των σπουδών του, τον σχεδιασμό κινουμένων σχεδίων, ώστε να ασχοληθεί ολοκληρωτικά με το χόμπι του: τη μουσική. Ο λόγος ήταν ένας επώδυνος χωρισμός κι αυτό το θέμα, ο χωρισμός, η ρήξη, ακολουθεί σταθερά τον Ασάφ Αβιντάν σε κάθε δίσκο του. Πέντε άλμπουμ έχει ηχογραφήσει συνολικά αυτός ο 34χρονος που γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ από γονείς διπλωμάτες. Είναι ένας από τους πιο γνωστούς μουσικούς του Ισραήλ, τον έχουν αποκαλέσει «πνευματικό παιδί του Ντίλαν και της Τζόπλιν», η φωνή του έχει χαρακτηριστεί μοναδική και το προτελευταίο άλμπουμ του «Different Pulses» χαρακτηρίστηκε το 2013 και εδώ, στην Ελλάδα, ως «μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς».

Ο Ασάφ Αβιντάν κυκλοφόρησε τέλη Ιανουαρίου το τελευταίο του άλμπουμ «Gold Shadow». Και παράλληλα ξεκίνησε ευρωπαϊκή περιοδεία. Λίγο πριν επισκεφθεί το Παρίσι, τον επισκέφθηκε στο Τελ Αβίβ για μια συνέντευξη η ανταποκρίτρια της «Μοντ». Σε αυτή τη συνέντευξη έκανε τη μοιραία δήλωση: «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου Ισραηλινό. Τι συνιστά μια χώρα; Τα σύνορά της; Αυτά μπορεί να αλλάξουν. Οι αξίες της; Υπάρχουν εδώ άνθρωποι από κουλτούρες και ορίζοντες τόσο διαφορετικούς, που αυτές οι αξίες δεν μπορεί παρά να μας επιβάλλονται. Αυτό που μας κρατάει μαζί είναι ο φόβος μας. Αυτό είναι το Ισραήλ: είμαστε ο κατατρεγμένος λαός. Αυτό καταλαμβάνει όλες μας τις συζητήσεις. Να γιατί δεν θέλω πια να ζω εδώ. Στη μουσική μου δεν μοιράζομαι ισραηλινά αλλά οικουμενικά συναισθήματα: πώς να διατηρείς την ελπίδα, ας πούμε, παρά τη μοναξιά και την ασημαντότητα που νιώθεις».    

Η δήλωση αυτή μαζί με το σχόλιό του για τις εκκλήσεις του Νετανιάχου προς τους Εβραίους της Ευρώπης να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ – «Υπάρχουν περισσότεροι τρομοκρατημένοι Εβραίοι στο εσωτερικό του Ισραήλ παρά στο εξωτερικό» – προκάλεσαν μεγάλη δυσθυμία στη χώρα του. Τόσο που ο Αβιντάν ένιωσε υποχρεωμένος να αποσαφηνίσει τη θέση του σε μακροσκελές του άρθρο που δημοσίευσε χθες και η «Μοντ». «Είμαι από το Ισραήλ, ναι. Αλλά επειδή γεννήθηκα εκεί δεν σημαίνει ότι πρέπει να πεθάνω εκεί. Είμαι ένα ανθρώπινο πλάσμα. Homo sapiens. Θέλω να ζήσω λίγο στην Ιταλία. Γιατί; Σας αφορά; Επειδή έχει καλό φαγητό και καλό κρασί. Και απέραντες πεδιάδες που κοστίζουν όσο μια τρύπα στο Τελ Αβίβ. Και επειδή εκεί υπάρχει ηρεμία». Κοντεύει να γίνει και αυτό οικουμενικό συναίσθημα: το να ασφυκτιάς εντός των συνόρων.