[Ιστορίες] Ισως από αύριο

«Δεν έχω κανέναν. Χρειάζομαι κάποιον. Το όνομά μου είναι Αμάντα Τοντ». Το βιντεάκι υπάρχει πάντα στο YouTube. Τριάντα μήνες αφότου ανέβηκε, 29 μήνες αφότου η δημιουργός του αυτοκτόνησε, το βιντεάκι υπάρχει πάντα στο YouTube. Το έχουν δει περισσότεροι από 10 εκατομμύρια άνθρωποι. Και λοιπόν;

Η Αμάντα Τοντ ήταν 15 χρονών όταν κρεμάστηκε μέσα στο σπίτι της στο Πορτ Κόκιτλαμ της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά. Και 12 όταν έκανε το λάθος να δείξει για μια στιγμή, μέσω webcam, το στήθος της σε έναν άγνωστο που την προσέγγισε στο Ιντερνετ. Εναν χρόνο αργότερα ο άνδρας άρχισε να την παρενοχλεί μέσω facebook. Της ζήτησε να γυμνωθεί μπροστά στην κάμερα, απειλώντας την πως αν αρνιόταν θα έβλεπαν όλοι τη γυμνόστηθη φωτογραφία της. Και την είδαν πράγματι όλοι, καθηγητές, φίλοι και συγγενείς: φρόντισε να τους τη στείλει. Ξανά και ξανά. Δυο φορές άλλαξε πόλη και σχολείο η Αμάντα και κάθε φορά ο άνδρας την έβρισκε. Και κάθε φορά έβρισκε πρόθυμους βοηθούς στην πραγματική ζωή της, συμμαθητές που χρησιμοποιούσαν τη φωτογραφία για να της κάνουν τη ζωή κόλαση. Αγχος, μοναξιά, κατάθλιψη, αλκοόλ, ναρκωτικά, αυτοτραυματισμοί, απόπειρες αυτοκτονίας, φάρμακα, ψυχοθεραπεία. Ολων το μέλλον θα είναι φωτεινό μια μέρα, πρέπει απλώς να τα βγάλουμε πέρα. Είμαι ακόμα εδώ, δεν είμαι;» είχε γράψει η ίδια η 15χρονη κάτω από το εννιάλεπτο βιντεάκι που ανέβασε στις 7 Σεπτεμβρίου του 2012 στο YouTube, αφηγούμενη την ιστορία της χωρίς να λέει ούτε λέξη, μέσα από χειρόγραφες καρτέλες. Εναν μήνα αργότερα, στις 10 Οκτωβρίου, έπαψε να είναι εδώ. Είχε ξεσπάσει μεγάλος σάλος τότε, είχαν χυθεί πολλά δάκρυα και είχε εκφραστεί πολλή οργή, το θέμα είχε συζητηθεί μέχρι και στο Κοινοβούλιο της Βρετανικής Κολομβίας, είχαν δοθεί πολλές υποσχέσεις για μέτρα και καμπάνιες και τέτοια. Και λοιπόν; Ο Καναδάς εξακολουθεί να έχει σήμερα ένα από τα υψηλότερα ποσοστά bullying στον κόσμο. Είτε αφορά το Ιντερνετ είτε το σχολείο, το πανεπιστήμιο ή ό,τι άλλο, το bullying είναι ένα διεθνές φαινόμενο. Για κάθε Αμάντα και κάθε Βαγγέλη που μονοπωλούν για λίγο (για λίγο θα είναι) τα φώτα της δημοσιότητας, υπάρχουν αναρίθμητα άλλα παιδιά και νέοι που υφίστανται αυτό το μαρτύριο χωρίς να το μάθει κανείς πέραν – στην καλύτερη περίπτωση – του μικρόκοσμού τους και μαθαίνουν – στην καλύτερη περίπτωση πάλι – να ζουν μαζί με τα τραύματά τους για την υπόλοιπη ζωή τους. Δεν είμαι αισιόδοξη σήμερα. Ισως από αύριο.