Μεγάλες προσδοκίες

Βγήκε ο κ. Ρωμανιάς και είπε όσα είπε για τις αναλογιστικές μελέτες στα ασφαλιστικά ταμεία: ότι είχαν γίνει όλα λάθος, ότι δεν ελήφθη υπόψη η περιουσία των Ταμείων και όλα τα σχετικά. Βγαίνει ο κ. Κουτρουμάνης και του λέει ότι η περιουσία των Ταμείων μετέχει κατά 0,4% στη συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη. Σταγόνες στον ωκεανό – αλλά η βόμβα είχε ήδη απασφαλιστεί.

Ο κ. Ρωμανιάς, που εισήλθε στο κυβερνητικό στερέωμα προτεινόμενος από τους ΑΝΕΛ, έχει ήδη πείσει χιλιάδες συνταξιούχους ότι κακώς έγινε η περικοπή στις συντάξεις τους. Οτι λεφτά υπήρχαν και υπάρχουν, ότι τα Ταμεία είναι εύρωστα, με γεμάτα θησαυροφυλάκια για να κάνει ο Σκρουτζ Μακ Ντακ τις βουτιές του – αλλά για κάποιον μυστήριο λόγο οι προηγούμενοι δεν ήθελαν να τα δώσουν για συντάξεις.

Το πρόβλημα δεν συνίσταται μόνο στο ότι όλα αυτά δεν είναι αλήθεια: όποιος γνωρίζει – έστω και ελάχιστα – περί Ασφαλιστικού βλέπει τι γίνεται κάθε μήνα για να πληρωθούν οι συντάξεις. Το πρόβλημα για τον κ. Ρωμανιά και τους προϊσταμένους του είναι ότι σε λίγο οι συνταξιούχοι θα ζητούν από αυτόν – και όχι από τους προηγούμενους – την αύξηση των συντάξεων, με χρήματα που δεν υπάρχουν.

Ορισμένα κυβερνητικά στελέχη κάνουν το παν για να δυσκολέψουν το μέλλον το δικό τους και της κυβέρνησης. Ανέβαζαν τις προσδοκίες προεκλογικά – αλλά τότε ουδείς υποψήφιος ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε τοις μετρητοίς τις υποσχέσεις. Απλώς, οι πάντες ήλπιζαν σε ένα ελαφρώς καλύτερο αύριο. Μα να τις ανεβάζουν και μετεκλογικά; Ακόμη και ο κ. Παπανδρέου, που ανέλαβε τη διακυβέρνηση λίγο πριν από την κατάρρευση και δεν μπορούσε να φανταστεί τις εξελίξεις, περίπου το απέφυγε. Οι σημερινοί; Δεν έμαθαν τίποτα έπειτα από πέντε χρόνια Μνημονίου;