[Ιστορίες] Ο άλλος τρόπος

Τo απόγευμα της Κυριακής το θέατρο HAU1 του Βερολίνου είχε γεμίσει ασφυκτικά με κόσμο. Η ατμόσφαιρα ήταν όμως βαριά. Στη σκηνή, οκτώ δημοσιογράφοι του γερμανικού Τύπου, όλοι με «παράξενα επώνυμα», κάθονταν σκυθρωποί στη σειρά μελετώντας τα χαρτιά που είχαν μπροστά τους – όλα χειρόγραφες επιστολές και e-mail μίσους, με παραλήπτες τους ίδιους. «Αγαπητέ κύριε, πουτάνας γιε» άρχισε να διαβάζει ένα από αυτά, με τρεμάμενη φωνή, ο Γιασίν Μουσαρμπάς, δημοσιογράφος της «Die Zeit». «Σας συγχαίρω που βρήκατε χρόνο να γράψετε ανάμεσα σε δυο εγκλήματα τιμής» πήρε τη σκυτάλη ο Ντενίζ Γιουτζέλ της «Tageszeitung». «Δεν έχω τίποτε εναντίον των μουσουλμάνων, αρκεί να κατοικούν στο νεκροταφείο» συνέχισε ο Μοχάμεντ Αμτζάχι του «Tagesspiegel». Η δημοσιογράφος του «Spiegel» Οτζλέμ Γκεζέρ τον άκουγε αποσβολωμένη. Η Ντόρις Ακράπ της «Tageszeitung» μοίραζε σοβαρή τον λόγο. «Καιρός να ολοκληρώσουμε με τους μουσουλμάνους ό,τι ξεκινήσαμε με τους Εβραίους». «Είναι σαν τους σκίουρους που κουβαλάνε την πανώλη». Από το κοινό δεν ακουγόταν κιχ, μόνο σιωπή και θλιμμένα βλέμματα, απόγνωση, φόβος.  

Η προηγούμενη σκηνή είναι φανταστική.

Το απόγευμα της Κυριακής το θέατρο HAU1 του Βερολίνου είχε γεμίσει ασφυκτικά. Η ατμόσφαιρα θύμιζε γιορτή. Στη σκηνή, οκτώ δημοσιογράφοι του γερμανικού Τύπου, όλοι με «παράξενα επώνυμα», κάθονταν χαμογελαστοί στη σειρά και διάβαζαν από τα χαρτιά που είχαν μπροστά τους – όλα χειρόγραφες επιστολές και e-mail μίσους, με παραλήπτες τους ίδιους. «Αγαπητέ κύριε, πουτάνας γιε», φώναξε με στόμφο ο Γιασίν Μουσαρμπάς, δημοσιογράφος της «Die Zeit». «Σας συγχαίρω που βρήκατε χρόνο να γράψετε ανάμεσα σε δυο εγκλήματα τιμής» πήρε τη σκυτάλη ο Ντενίζ Γιουτζέλ της «Tageszeitung». «Δεν έχω τίποτε εναντίον των μουσουλμάνων, αρκεί να κατοικούν στο νεκροταφείο» συνέχισε ο Μοχάμεντ Αμτζάχι του «Tagesspiegel». Ακριβώς δίπλα του, η δημοσιογράφος του «Spiegel» Οτζλέμ Γκεζέρ του πέταξε μια σερπαντίνα. Από την κορυφή του τραπεζιού, η Ντόρις Ακράπ της «Tageszeitung» μοίραζε κρασί και μετρούσε νοητά τα χειροκροτήματα του κοινού, ώστε να απονεμηθούν στο τέλος τα βραβεία για «την καλύτερη απειλή», «τη συντομότερη προσβολή» κ.ο.κ. Το κοινό συμμετείχε, γιούχαρε, κορόιδευε, γελούσε. Ακόμα μια βραδιά «Ποίησης του Μίσους» έκλεινε υπέροχα. Ο στόχος που είχε διατυπώσει ο Γιασίν Μουσαρμπάς επετεύχθη: «Θέλουμε να ξαποστείλουμε όλα αυτά τα σκατά στο Διάστημα».

Η προηγούμενη σκηνή είναι πραγματική.