[Κραυγές και ψίθυροι] Περί αξιοπρέπειας

Στην προχθεσινή ομιλία του ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε αρκετές φορές στην αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού και στην απόφασή του να την υπερασπιστεί. Και, προς το παρόν, κατοχύρωσε τη δική του, αφού οι προγραμματικές του δηλώσεις δεν παρεξέκλιναν από τις προεκλογικές του υποσχέσεις. Τώρα, ας βρούμε έναν κοινό τόπο ώστε να συνεννοηθούμε για την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού. Τι εννοούμε; Ενα είδος συλλογικής αξιοπρέπειας; Την αξιοπρέπεια του κράτους στα διεθνή «τραπέζια» των διαπραγματεύσεων; ΟΚ, ας πούμε ότι γι’ αυτήν μπορεί να αγωνιστεί ο κ. Τσίπρας. Από εκεί και πέρα, η διασφάλιση της αξιοπρέπειας του καθενός από εμάς είναι προσωπική υπόθεση. Mόνοι μας την κερδίζουμε, μόνοι μας την απεμπολούμε. Και δεν χάνει κάποιος την αξιοπρέπειά του απλώς επειδή φτώχυνε.

Θα σας πω μια ιστορία. Πρόκειται για φίλη φίλης γύρω στα 65. Ξέραμε ότι υπάρχει οικονομικό πρόβλημα αλλά δεν φανταζόμασταν το μέγεθός του. Τον τελευταίο καιρό η γυναίκα έχει πόνους στο στομάχι. Ετσι μάθαμε τυχαία ότι τρώει από συσσίτιο. Δεν το είπαμε, αφού εκείνη δεν ήθελε να το ξέρουμε. Οχι από ντροπή. Από αξιοπρέπεια! Ποτέ δεν έχει κλαφτεί. Είναι πάντα ευπρεπισμένη, καλοχτενισμένη, με το κραγιόν της – έστω και αν μαζεύει με το τσιμπιδάκι το τελευταίο του υπόλειμμα. Και το καλοκαίρι δεν ήρθε καλεσμένη σε διακοπές γιατί ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να ανταποδώσει. Αυτής της γυναίκας καμία Μέρκελ δεν της πήρε ποτέ την αξιοπρέπεια και κανένας Τσίπρας δεν μπορεί να της την επιστρέψει. Μόνο να την ανακουφίσει μπορεί.