Εδεσα κορδόνια και βρήκα την ελευθερία

Η ανάγκη για κίνηση ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου. Ενα αεικίνητο παιδί, μία ορμητική έφηβη, μία εν κινήσει ενήλικη. Αθλοπαιδιές, καλοκαιρινά παιχνίδια με τη θάλασσα, ομαδικά και ατομικά σπορ, ήταν κομμάτι της πραγματικότητάς μου. Η δεκαετία του ’90 με βρίσκει φοιτήτρια πια, να περνάω τη μισή μου μέρα στο γυμναστήριο και αρκετή από αυτήν την ώρα πάνω σε ένα διάδρομο. Ομως κάτι έλειπε. Και αυτό ήταν η ελευθερία.

Το τρέξιμο μπήκε στη ζωή μου εντελώς φυσικά. Οταν πια η αίσθηση της κλεισούρας από τις αίθουσες των γυμναστηρίων με έπνιξε, ένα βράδυ του 2006 φόρεσα τα αθλητικά μου παπούτσια και πάτησα το ταρτάν στο μικρό στάδιο του Παλαιού Φαλήρου στο Τροκαντερό, που έμελλε να γίνει το δεύτερο σπίτι μου. Αυτή ήταν η στιγμή που μου άνοιξε την πόρτα σε έναν καινούργιο, συναρπαστικό κόσμο! Από την επόμενη κιόλας ημέρα, η ζωή μου δεν ήταν πια η ίδια. Με περιέργεια για την αντοχή, τη δύναμη και τη δυνατότητά μου, επέστρεφα σχεδόν καθημερινά στον μικρό στίβο για να δέσω τα κορδόνια μου, να φορέσω τα ακουστικά με την αγαπημένη μου μουσική και να θέσω τα πόδια μου σε κίνηση!

Από τότε πέρασε καιρός. Κάθε παραπάνω βήμα έφερνε το επόμενο. Τα πέντε χιλιόμετρα έγιναν δέκα. Τα παπούτσια άλλαξαν, τα ρούχα επίσης, ο εξοπλισμός εμπλουτίστηκε. Αρχισα να διαβάζω πώς θα βοηθήσω το σώμα μου μέσω της διατροφής μου ώστε να έχω ενέργεια και δύναμη. Τα δέκα έγιναν είκοσι, και από εκεί και μετά άρχισα να φλερτάρω ακόμα και με την ιδέα του Μαραθωνίου!

Η ώρα που περνούσα στο στάδιο μεγάλωσε, μέσα σε όλες μου τις υποχρεώσεις, επαγγελματικές, οικογενειακές, πάντα, βράδυ ή πρωί, με σκοτάδι πίσσα ή αχάραγα, δημιουργούσα τον χρόνο για να τρέχω. Και κάθε προπόνηση με αποζημίωνε πάντα με το ίδιο συναίσθημα: για άλλη μια φορά έκανα καλό στον εαυτό μου!

Ο Μαραθώνιος ήρθε. Και ξανάρθε, τέσσερις φορές από τότε, τέσσερις τερματισμοί, τέσσερα μαθήματα ζωής, τέσσερα «παιδιά» που έφερα στο φως μέσα από τη δική μου μοναδική βιωματική εμπειρία. Καθένας τους, ένας διαφορετικός σταθμός στη ζωή μου, με διαφορετική σημασία και νόημα. Υπήρξαν φορές ή περίοδοι που η κούραση, οι υποχρεώσεις ή η διάθεση δεν ήταν οι επιθυμητές. Ομως εγώ επέστρεφα πάντα εκεί που ήξερα ότι στο τέλος της προσπάθειας το πρόσημο θα είναι στο συν. Και πάντα έτσι ήταν. Και πάντα έτσι είναι.

Η ζωή μου είναι άρρηκτα δεμένη με το τρέξιμο. Είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου, που με χαρακτηρίζει και με ολοκληρώνει. Μία δραστηριότητα που με κάνει καλύτερο άνθρωπο, που μου χαρίζει ευεξία, καλή υγεία και πάνω απ’ όλα κάθε φορά βάζει στα χείλη μου ένα φωτεινό και πλατύ χαμόγελο!