[Ανάλυση] Δεν έπεσε στην παγίδα

Ομολογουμένως, η παγίδα είχε μια αποτρόπαιη τελειότητα. Ηταν τρία σε ένα. Συμπύκνωνε σε μία ερώτηση τρία αγκάθια (αν και όχι διμερή) των ελληνοτουρκικών σχέσεων (εκλογή μουφτήδων στη Θράκη, ανέγερση τζαμιού στην Αθήνα, οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου). Είναι η συνήθης ερώτηση προς τον εκάστοτε έλληνα Πρωθυπουργό με στόχο τη διάγνωση προθέσεων έναντι της Τουρκίας και – γιατί όχι; – τον εγκλωβισμό σε μια ρητορική υποσχέσεων για το θέμα της ΑΟΖ, που το συλλογικό υποσυνείδητο έχει αιχμαλωτίσει ως κάτι πραγματικά μεγαλειώδες. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έπεσε στην παγίδα. Απάντησε το αυτονόητο. Οτι δεν θα γίνουν βήματα στον αέρα και ότι ριζοσπαστική είναι η τομή που μπορεί να δώσει ασφάλεια και συνέχεια. Πραγματική επανάσταση για τη συνήθη ευκολία με την οποία τα τελευταία χρόνια προαναγγέλθηκαν κινήσεις και γεννήθηκαν ελπίδες για ένα ζήτημα περίπλοκο, που εμπλέκει πολύ περισσότερους παίκτες από την Ελλάδα.

Ισως ο Πρωθυπουργός να επιχείρησε απλώς να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να εξισορροπήσει τις εντυπώσεις που δημιούργησε ο Πάνος Καμμένος με το σόου στα Ιμια και τη ρητορική περί άμεσης ανακήρυξης ΑΟΖ. Παρότι το στίγμα της εξωτερικής πολιτικής θα διασαφηνιστεί κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, από τη χθεσινή τοποθέτηση του Πρωθυπουργού θεωρείται μάλλον απίθανο η νέα κυβέρνηση να επιλέξει τον δρόμο της διακοπής των διερευνητικών επαφών με την Τουρκία. Τον ελληνοτουρκικό διάλογο δεν τον τερμάτισε ούτε ο Αντώνης Σαμαράς, παρά τις σχετικές εισηγήσεις συνεργατών του και τη δεδηλωμένη δυσπιστία του για τη σκοπιμότητα της διαδικασίας. Αν και αυτονόητο, για τον ίδιο ήταν κάτι σαν επανάσταση.