«Τρέχω και νιώθω ξανά 12 χρόνων»

Τον περασμένο Νοέμβριο ήταν μία από τις τέσσερις Ελληνίδες που βραβεύτηκαν τιμητικά από την AIMS με το βραβείο Δρομέα Υγείας. Εκπροσώπησε – με δικά της λόγια – όλες εκείνες τις ερασιτέχνιδες δρομείς που δεν θα σπάσουν ποτέ ένα παγκόσμιο ρεκόρ, που δεν θα βρεθούν ποτέ στις λίστες των ελίτ και που αποδεικνύουν καθημερινά ότι εκτός από μητέρες, σύζυγοι, σκληρά εργαζόμενες και νοικοκυρές μπορούν να είναι ταυτόχρονα και αθλήτριες. Σήμερα γράφει για το «Τρέχω» μια όμορφη ιστορία δρόμου. Τη δική της

Αν στις 21 Μαΐου 1984 κάποιος μου έλεγε ότι «αυτή η ημέρα θα σε αλλάξει για πάντα, θα διαμορφώσει τον χαρακτήρα σου, θα καθορίσει τις συνήθειές σου, τον τρόπο που σκέφτεσαι και ενεργείς στη ζωή», το πιο πιθανό είναι να τον κοιτούσα με τα έκπληκτα μάτια των 12 μου χρόνων και να μην έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάει. Κι όμως, τριάντα χρόνια αργότερα δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω αναδρομικά και να χαμογελάσω πλατιά για την ημέρα εκείνη που η ζωή μου βρήκε το δικό της μονοπάτι.

Τι ακριβώς είχε συμβεί; Τίποτα περισσότερο από έναν σχολικό αγώνα 1.000 μέτρων στον οποίο ένα άγνωστο κορίτσι, που δεν είχε ποτέ διακριθεί, βρέθηκε να κερδίζει ένα χρυσό μετάλλιο προς έκπληξη κι απογοήτευση όλων των θεωρούμενων φαβορί. Το κορίτσι και άπειρο και απροπόνητο ήταν, ήξερε όμως ότι τον αγώνα θα παρακολουθούσε ο κατά έξι χρόνια μεγαλύτερος αδελφός (μαζί με τους κούκλους φίλους του!) ο οποίος είχε μάλιστα υπαγορεύσει και την τακτική του αγώνα: «Μείνε κοντά στις πρώτες και στα τελευταία 200 μέτρα αιφνιδίασέ τες με σπριντ».

Αυτή ήταν η πρώτη κι ίσως και η τελευταία φορά που το κορίτσι εφάρμοσε μια τακτική με τόση πειθαρχία και επιτυχία, αλλά το στοίχημα είχε κερδηθεί και μάλιστα διά βίου. Γιατί ο προπονητής του στίβου πλησίασε το κορίτσι και του είπε: «Γιατί δεν έρχεσαι να προπονηθείς μαζί μας; Τρεις φορές την εβδομάδα μετά το σχολείο». Και το κορίτσι δέχθηκε, παρά το μπαλέτο, τα γαλλικά και το πιάνο, γιατί ήταν η χαρά του μεγάλη. Και γιατί για πρώτη φορά ένιωσε να επιλέγει αυτό κάτι, κάτι στο οποίο θα μπορούσε να ήταν και καλό.

Κι έτσι το κορίτσι απέκτησε προπονητή που αγαπούσε τα παιδιά και τον στίβο, με αυτήν ακριβώς τη σειρά. Απέκτησε φίλους που αγαπούσαν τα ίδια πράγματα και δεν ένιωθε πια τόσο μόνο. Πήγαινε στις προπονήσεις και απολάμβανε τη χαρά της παρέας. Κατέβαινε στους αγώνες και γευόταν τη γλύκα της νίκης αλλά και την πίκρα της πολύ πιο χρήσιμης και διδακτικής ήττας. Κι έτσι πορεύτηκε το κορίτσι στον δρόμο της προσπάθειας, της πειθαρχίας, του θάρρους, της υπομονής κι έζησε την εφηβεία του νιώθοντας ότι η ζωή είναι ωραία γιατί εκείνο είχε απλά βρει τη θέση του σε αυτή.

Λίγο προτού ανοίξει τα φτερά του στον κόσμο των ενηλίκων το κορίτσι πήγε στο Καλλιμάρμαρο να παρακολουθήσει τον τερματισμό ενός φίλου από τη γνωστή παρέα. Είκοσι χρόνων εκείνος και ήδη μαραθωνοδρόμος! Τον είδε, τους είδε, όλους, να τερματίζουν και συγκλονίστηκε. «Του χρόνου κι εγώ» είπε κι επί έναν χρόνο δούλεψε σιωπηλά και μεθοδικά όπως ακριβώς της είχε μάθει ο αθλητισμός. Κι επειδή το όνειρο ήταν παράτολμο κι ασυνήθιστο, το κορίτσι για μεγάλο διάστημα δεν τόλμησε να το εκμυστηρευτεί σχεδόν σε κανέναν, ούτε σε γονείς αλλά ούτε και στον μέχρι τότε προπονητή του. Εχρισε προπονητή τον φίλο συναθλητή κι έτσι, βήμα βήμα, μέρα με τη μέρα, κέρδισε το κορίτσι το δεύτερο μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό του: 18 χρόνων έμπαινε στο Καλλιμάρμαρο έπειτα από 42 κοπιαστικά χιλιόμετρα σε 4 ώρες και 23 λεπτά. Γιατί ο αθλητισμός τού είχε δείξει όχι μόνο τον δρόμο αλλά και τον τρόπο.

Φοιτήτρια πλέον σε τόπους άλλους, το κορίτσι χρειάστηκε πολλές φορές να αφήσει πίσω φίλους αγαπημένους και να δοκιμαστεί κάθε φορά στο νέο και στο διαφορετικό. Κι ήταν τότε το τρέξιμο μια σταθερά σε ένα διαρκώς εναλλασσόμενο τοπίο. Μια εσωτερική πυξίδα στη μόνιμη αναζήτηση του κόσμου και του εαυτού. Μια διαφυγή και μια νησίδα, μια ώρα χαράς και αποφόρτισης στις δύσκολες στιγμές της εξεταστικής. Γιατί το κορίτσι αγαπούσε το τρέξιμο κι εκείνο της δινόταν χωρίς αναστολές.

Το τρέξιμο που τη συντρόφευε σε κάθε σεργιάνι της στη Γη, σε κάθε σταθμό της μικρής της ιστορίας. Ετσι και στα κατοπινά του βήματα το κορίτσι δεν ξέχασε ποτέ την πρώτη του αγάπη. Κι όταν το νερό της επαγγελματικής σταδιοδρομίας μπήκε σε σταθερό αυλάκι, βρήκε πάλι τον τρόπο να το ερωτευτεί από την αρχή. Γιατί, πιο ώριμο και κατασταλαγμένο, το κορίτσι, που δεν ήταν πια κορίτσι αλλά γυναίκα ολόκληρη, ήξερε τώρα πόσα πολλά στ’ αλήθεια του όφειλε. Ακόμα και τον σύντροφό της στη ζωή στο τρέξιμο τον είχε απαντήσει.

Κι άνοιξε έτσι ένας καινούργιος κύκλος με το κορίτσι-γυναίκα να προπονείται παρέα με τον σύντροφό της και οι δυο τους να θέτουν στόχους και να προετοιμάζονται μαζί για εαρινούς και φθινοπωρινούς Μαραθωνίους. Να ταξιδεύουν μαζί για αγώνες, να κάνουν νέες παρέες και δρομικές φιλίες που συν τω χρόνω θα γίνονταν συγγένειες, γιατί, σαν τις νεανικές, οι δρομικές φιλίες έχουν και βάθος και ειλικρίνεια.

Κι όταν σήμερα, γυναίκα πλέον, μητέρα δύο παιδιών, βγαίνω να τρέξω ξέρω καλά ότι αυτό δεν είναι ένα τυχαίο κομμάτι της ζωής μου. Είναι αυτό που θα ‘θελα σαν δώρο και παράδειγμα να δώσω στα παιδιά μου. Είναι η επίγνωση ότι όταν τρέχω είμαι ο καλύτερος μου εαυτός κι αυτός που θα ‘θελα κάποτε να γίνω. Και, ναι, όταν τρέχω είμαι ξανά εκείνο το κορίτσι των 12 χρόνων, ξέγνοιαστο, ανέμελο και δίχως ιστορία.

Καλά χιλιόμετρα, φίλοι μου!

Η Ελίνα Μακρίδη είναι βιβλιοθηκονόμος και μητέρα δύο αγοριών. Εχει τρέξει 17 Μαραθωνίους με καλύτερη επίδοση 3 ώρες και 18 λεπτά.