[Στίγμα] Εχει σχέδιο

Μετά κατηγορούν εμένα ότι δήθεν και τάχα μου λέω πράγματα που δεν ισχύουν. Αλλά, προσέξτε με παρακαλώ και αντικειμενικά κρίνετε: χθες στις ηλεκτρονικές θυρίδες των δημοσιογράφων (και στη δική μου) έφθασε e-mail από την Περιφέρεια Αττικής, της οποίας ως γνωστόν ηγείται η Αυτής Υψηλότης Ρένα από του περασμένου Σεπτεμβρίου. Το e-mail επιγράφεται «Κορυφαία διεθνή ΜΜΕ για την περιφερειάρχη Αττικής Ρένα Δούρου» (διατηρώ ως έχει την bold γραφή του τίτλου) και εισαγωγικά αναφέρονται τα εξής: «Πόλο έλξης κορυφαίων διεθνών ΜΜΕ αποτελούν το τελευταίο χρονικό διάστημα οι ενέργειες και οι πρωτοβουλίες της Περιφέρειας Αττικής καθώς και της περιφερειάρχη Ρένας Δούρου. Ενδεικτική παράθεση: […]».

Και παραθέτει ό,τι έχει γραφεί για την Αυτής Υψηλότητα Ρένα. Δεν θα είχα το παραμικρό πρόβλημα να παρατεθεί ένα κείμενο χθεσινό ή προχθεσινό. Της προηγούμενης εβδομάδας έστω. Αλλά η κυρία μάς απέστειλε ό,τι έχει γραφεί για εκείνην από την ημέρα που ανέλαβε. Η παράθεση κειμένων ξεκινάει με ένα κείμενο στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» που δημοσιεύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2014 και καταλήγει σε ένα κείμενο που δημοσιεύθηκε στην «Γκάρντιαν» την περασμένη Τρίτη 13 του μηνός. Και ερωτώ εγώ; Ποια άλλη σκοπιμότητα υπηρετεί η αποστολή των κειμένων, μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές, πλην της υπενθύμισης προς τον πρόεδρο Αλέξη ότι «είμαι κι εγώ εδώ, μην το ξεχνάς όταν φτιάξεις κυβέρνηση»; Και ότι: «Αλέξη, για διάβασε να δεις τι λένε για εμένα που με γνωρίζουν έξω»!

Διότι προφανώς η Αυτής Υψηλότης επιτέλεσε το «έργο» που είχε αναλάβει – με κορυφαίο αυτό της κατάργησης των 4 διαγωνισμών για τη διαχείριση των απορριμμάτων – και τώρα ψάχνεται «να την κάνει» αναλαμβάνοντας κυβερνητική θέση! Και δη το υπουργείο Εξωτερικών, καθότι μιλάει και (ξένες) γλώσσες.

Ψιλικατζίδικο είμαστε;

Υποθέτω ότι κάποια στιγμή θα μου αναγνωριστεί από τη ΓΕΓΛ (Γραμματεία Ελέγχου Γραπτών και Λεγομένων) που ιδρύει από 26/1 ο ΣΥΡΙΖΑ ότι πρώτος εγώ, και με ιδιαίτερη επιμέλεια, επισήμαινα τη σύγχρονη Βαβέλ που έχει οικοδομηθεί στο εσωτερικό του κόμματος της χαράς, όπου ο καθένας λέει ό,τι θέλει, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των λεγομένων του.

Τούτου δοθέντος, δικαιούμαι να αναπαραγάγω δήλωση του φαλακρού πλέον Γιάννη Μηλιού (αποκαλύπτω ότι ο άνθρωπος «καράφλιασε» εντελώς ακούγοντας τις «εξαγγελίες» Rachel (Ρέιτσελ) Μακρή για το πώς θα τη φέρουμε στους βλακόφραγκους): «Οταν κάνεις ένα λάθος, το να το παραδέχεσαι και να σωπαίνεις απαιτεί σύνεση, σεμνότητα και γενναιότητα, γίνεσαι και πιο συμπαθής έτσι»!

Φυσικά κάτι τέτοια είναι γνωστό πόση απήχηση έχουν σε μια έντονη προσωπικότητα όπως η Rachel, γι’ αυτό και χθες, όπως ήταν αναμενόμενο, τρέλανε και πάλι το σύστημα υποστηρίζοντας ότι έχει δίκιο! Οτι ναι, ρε, μπορούμε να τυπώσουμε και 100 δισ. ευρώ και να τους φτύσουμε τους Ευρωπαίους. Ενα δεν καταλαβαίνω εγώ, ειλικρινά. Γιατί ΜΟΝΟ 100 δισ. ευρώ; Γιατί όχι 200, ή καλύτερα γιατί όχι 300 δισ., για να μηδενίσουμε εντελώς το κοντέρ του χρέους και να πάμε γι’ άλλα, από την αρχή!

Καμιά διευκρίνιση;

Ο επόμενος παρακαλώ

Κατά τη γνώμη μου, πάντως, εκείνος ο οποίος δικαιωματικά αξίζει την προσοχή μας, διότι τώρα αποκαλύπτει ότι ακόμη και αυτόν τον είχε βασανίσει η Rachel, είναι ο πρόεδρος του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» Π. Καμμένος. Οπως δήλωσε, «για τη Ρ. Μακρή απολογούμαι δυόμισι χρόνια, δεν μπορώ άλλο. Ας απολογηθεί ο κ. Τσίπρας πια». Θεός, έχω να σημειώσω. Θεός!

Η επιστήμη τι λέει;

Αλλά είναι μόνο η αγαπημένη Rachel, η οποία πρωταγωνιστεί σε αυτή την περίεργη, όπως και να το κάνεις, όπως και να το δεις, προεκλογική περίοδο; Γιατί δηλαδή, αυτοί που πήγαν χθες στα κεντρικά γραφεία της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη μέσα στο κρύο για να φωνάξουν «Ηρθε η ώρα του Καραμανλή» και να υποδεχθούν τον παλίκαρο ο οποίος έριξε τη χώρα στα βράχια, και έκτοτε σιωπά, χωρίς ένα «συγγνώμη», τι είναι; Δεν πρέπει να διερευνηθεί τι πίνουν και δεν μας δίνουν; Δεν πρέπει να γίνει έρευνα η οποία να αναζητήσει σε πια χρονοδιάσταση ζούσαν, σε ποια χώρα, σε ποια ήπειρο, και τώρα ζουν ανάμεσά μας; Διότι ποια ώρα Καραμανλή ήρθε, ρε φίλε, και τι ήρθε να κάνει στην τελική; Δεν φτάνει που πεντέμισι χρόνια έκανε όσα έκανε, επικεφαλής μιας παρέας κουμπάρων, κολλητών και φίλων, θέλουν να τον επαναφέρουν; Θα τρελαθώ!

Καλή αρχή

Στον χώρο της λεγόμενης Δημοκρατικής Παράταξης μπαίνουν τα πράγματα σιγά σιγά στη θέση τους. Ο πρόεδρος (ώς τις 25/1 τουλάχιστον) Βαγγέλης, ο οποίος σήμερα περιοδεύει στη γενέτειρά μου εύανδρο Ηπειρο, διευκρίνισε ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν είμαι εγώ». Βεβαίως του πήρε δύο-δυόμισι χρόνια να το κατανοήσει, αλλά θα εξάρω την παρρησία της παραδοχής, διότι έστω και αργά, στο παρά 1, που λένε, αποδέχθηκε τη ζοφερή γι’ αυτόν πραγματικότητα.

Είναι μια αρχή. Οχι, πραγματικά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι είναι μια αρχή. Εν αναμονή και των υπολοίπων, λοιπόν.

Μια σύσταση

Κλείνοντας, επιθυμώ να συστήσω σε όσους με τόση ελαφρότητα ασχολούνται με τα οικονομικά και μιλούν για την κρατικοποίηση τραπεζών, τη φορολόγηση καταθέσεων, την επιβολή Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας και άλλα παρόμοια, να κάνουν πρωί πρωί της Δευτέρας (γιατί τώρα δεν προλαβαίνουν, οι τράπεζες είναι κλειστές) μια βόλτα από τις τράπεζες. Να διαπιστώσουν ακριβώς τον αντίκτυπο των όσων λένε. Να δουν γριές, πραγματικές, όχι αυτές του Λάκη με το χοντρό κομπόδεμα, να ξεροσταλιάζουν πότε θα εγκρίνει ο διευθυντής να πάρουν και τα τελευταία ευρώπουλα που έχουν στον λογαριασμό τους. Να δουν επιχειρηματίες, υπαλλήλους, κυρίες, νεαρές κοπέλες να στέκονται στους γκισέδες και να κάνουν αναλήψεις. Και ύστερα ίσως επιχειρήσουν πραγματικά να το μαζέψουν το πράγμα. Γιατί αν μείνει ως έχει, σύντομα, πολύ σύντομα, δεν θα μαζεύεται!