[Ιστορίες] Να τα λέμε αυτά

Είναι Μάιος του 2012. Είναι «Η πρώτη επίσημη φωτογραφία». Στο πρωτοσέλιδο σκίτσο του Λουζ, ο Φρανσουά Ολάντ πιέζει μέσα στην κρεατομηχανή το κεφάλι του Νικολά Σαρκοζί.

Είναι Ιανουάριος του 2014. Το «Closer» έχει μόλις αποκαλύψει τα νυχτερινά ξεπορτίσματα του γάλλου προέδρου. Στο πρωτοσέλιδο σκίτσο του Λουζ, το πέος του Φρανσουά Ολάντ προβάλλει από το ανοιχτό φερμουάρ του και διαλαλεί: «Εγώ, ως πρόεδρος…».

Είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2015. Ο Φρανσουά Ολάντ απέκτησε σκύλο. «Η δημοτικότητα του Ολάντ στα λαμπραντόρ ανεβαίνει». Στο πρωτοσέλιδο σκίτσο του Λουζ, ένας ερεθισμένος σκύλος τρίβεται πάνω στο πόδι του γάλλου προέδρου.

Είναι 29 Σεπτεμβρίου του 2014. Τέσσερις πρωτεργάτες του «Charlie Hebdo», ο Σαρμπ, ο Καμπί, ο Μπερνάρ Μαρί και ο χρονικογράφος / γιατρός στα επείγοντα Πατρίκ Πεγιού, έχουν ραντεβού με τον γάλλο πρόεδρο στο Ελιζέ. Η συνάντηση αποφασίστηκε το καλοκαίρι στη διάρκεια μιας από τις τακτικές συζητήσεις του Ολάντ με τον Πεγιού. Το περιοδικό έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Ο Ολάντ αντιμετώπιζε πάντα με ευαισθησία τα προβλήματα του Τύπου. Το είχε στηρίξει και παλαιότερα το «Charlie» – αλλιώς. Το 2006, όταν είχε αναπαραγάγει τα δανέζικα σκίτσα του Μωάμεθ και είχε μηνυθεί στη Γαλλία από μουσουλμανικές οργανώσεις, είχε καταθέσει – επικεφαλής των Σοσιαλιστών τότε – ως μάρτυρας υπεράσπισης.

Οι προσκεκλημένοι δεν είναι ψηφοφόροι του κόμματος. «Αλλά ο Ολάντ αγαπάει αυτήν την αυθάδη Αριστερά». Κι αυτοί το ίδιο – ας τον ξεσκίζουν στα σκίτσα τους. «Ο Καμπί και ο Μαρί αγαπούσαν πολύ τον πρόεδρο. Ολοι στο “Charlie” αγαπούν τη δημοκρατία». Ο Ολάντ αναθεωρεί τα υπό μελέτη μέτρα: επιδοτήσεις, μεταρρύθμιση του συστήματος διανομής. «Hθελε να αλλάξει τον νόμο ώστε οι εφημερίδες να συνεχίσουν να υπάρχουν. Ελεγε πως η Γαλλία πρέπει να έχει εφημερίδες με σκίτσα». Η συζήτηση είναι και σοβαρή και ανάλαφρη. Με αυτούς τους τέσσερις, αδύνατο να μη γελάσεις. Στο τέλος, ο Καμπί παίρνει στην άκρη τον Ολάντ και του ζητάει μια συνέντευξη στο πλαίσιο ενός ντοκιμαντέρ για τις γελοιογραφίες στον Τύπο. Εκείνος απαντάει θετικά. Ο Σαρμπ προσφέρει στον γάλλο πρόεδρο μια ανθολογία παλαιότερων πρωτοσέλιδων του «Charlie». Υπόσχονται να ξαναβρεθούν σύντομα. Στις 11.30 π.μ. της 7ης Ιανουαρίου, όμως, ο Σαρμπ, ο Καμπί, ο Μπερνάρ Μαρί είναι νεκροί. Ο Φρανσουά Ολάντ δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον Πατρίκ Πεγιού. Ο γιατρός τού περιγράφει τη φρίκη που βλέπει στα γραφεία του «Charlie Hebdo». – «Ερχομαι!».

Ο Φρανσουά Ολάντ ήταν ήδη «Charlie». Οχι, να τα λέμε αυτά.