[Στίγμα] Πάρε κόσμε

Σε εκλογές τύπου «τρελάθηκε τ’ αφεντικό και τα ‘βαλε όλα τζάμπα» οδηγούμαστε, και η δική μου χαρά είναι ανυπόκριτη διότι, όσο να πεις, καθωσπρεπισμός και savoir vivre ποτέ δεν ταίριαξαν ως όροι και προϋποθέσεις με ελληνικές εκλογές! Επιστροφή στις ρίζες, λοιπόν, για να μην μπερδευόμαστε κιόλας. Παραδείγματα τρία, παρακαλώ, χθεσινά:

Το αριστερό μου αγόρι Αλέξης δέχεται σε συνάντηση τους εκπροσώπους των κυνηγών, και τι τους υπόσχεται; Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να καταργήσει το κυνήγι! Τριακόσιες χιλιάδες είναι οι εγγεγραμμένοι κυνηγοί, συν οι κυρίες τους, που έχουν – οι περισσότερες τουλάχιστον – κάθε λόγο να τους στέλνουν στο κυνήγι τα τριήμερα, και λογικά πανηγυρίζουν! Θα μου πεις, τέθηκε θέμα να καταργηθεί το κυνήγι επί ΣΥΡΙΖΑ; Ε βέβαια τέθηκε. Με αφίσες και δημοσιεύματα. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και οικολογικός. Αλλά ήρθε ο «πάρε κόσμε» Αλέξης και το έλυσε. Επί ΣΥΡΙΖΑ θα επιτρέπεται και το κυνήγι! Τέτοια ελευθερία, μπαγάσηδες.

Σε άλλη συνάντηση (με εκπροσώπους ομογενειακών οργανώσεων) το παλικάρι από την Αρτα υπόσχεται ότι θα δώσει στους ομογενείς το επίδομα που τους είχε χορηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια, αλλά κόπηκε μετά το ’10 λόγω της κρίσης. Πανηγυρίζουν και οι ομογενείς. Περίσσεψαν οι ευχαριστήριες δηλώσεις προς το γαλαντόμο αγόρι. Λογικό επίσης.

Κάτι δευτερογενή ζητηματάκια πάντως, του στυλ ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο/ επίδομα, σε τι ποσό ανέρχεται κ.λπ., δεν πρόκειται να μας απασχολήσουν τώρα. Αργότερα. Τώρα σημασία έχει να κερδίσουμε τις εκλογές, όπως όπως.

(Θυμίζω ότι το επίδομα αυτό ήταν που έφερε «κοντά» εκείνον τον περίεργο Βορειοηπειρώτη, τον Σουκούρη, και την υπέροχη Ξουλίδου του Καμμένου, και γεννήθηκε το όμορφο story «αγοράζουν ψήφους με 3 εκατομμύρια» μέσω facebook).

Το τρίτο περιστατικό της γενικής θεώρησης των εκλογών που προανέφερα αφορά τον πρόεδρο «έσκισα τα Μνημόνια ένα ένα αλλά δεν με αφήσατε να τα σκίσω όλα» Αντώνη, ο οποίος πήγε, λέει, στους Φιλιάτες – προσέξτε τώρα θέμα -, βλέπει μια εικόνα στο γραφείο του δημάρχου και δηλώνει: «Δεν θα αφήσουμε να κατεβάσουν τις εικόνες».

Ποιος, πού, πότε και, κυρίως, γιατί εκδήλωσε τέτοια πρόθεση είναι επίσης κάτι δευτερεύουσας σημασίας θεματάκια, τα οποία σιγά μη μας απασχολήσουν αυτή την ώρα. Σημασία έχει το μήνυμα/ ξεκάρφωμα, αλλά και η πρόθεση να πάρουν οι εκλογές χαρακτήρα διαμάχης μεταξύ εικονομάχων και εικονολατρών!

Από την πλευρά μου – παρενθετικά -, αν και το βρίσκω λιγάκι παρωχημένο ως θέμα (η Εικονομαχία, ενημερώνω σχετικά όσους τα έχουν ξεχάσει, ξεκίνησε επί αυτοκράτορος Λέοντος Γ’ το 726 και ολοκληρώθηκε το 842 από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα, που αποκατέστησε και πάλι τις εικόνες), πιστεύω ότι έχει πολύ ψωμί ακόμη. Ολο οικονομικά, βαρέθηκε ο κόσμος!

Εμπνεύσεις

Οικονομικά και παραμύθι, πολύ παραμύθι, αδερφέ μου. Ο αρχηγός Σταύρος έθεσε επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του Ποταμιού τον «καλύτερο δημόσιο υπάλληλο του κόσμου», ονόματι Καρκατσούλη. Μπράβο και με γεια του, θα πει κανείς. Εκεί που αρχίζει να χαλάει λιγάκι, τόσο δα, το πράγμα είναι ότι «ο καλύτερος δημόσιος υπάλληλος του κόσμου» εμφανίζεται πλην των άλλων και ως ο «εμπνευστής των ΚΕΠ» – του θεσμού που καθιέρωσε η κυβέρνηση Σημίτη και πραγματικά χτύπησε την καρδιά της γραφειοκρατίας.

Επειδή εγώ άλλα είχα ακούσει, γι’ αυτό και το έψαξα λιγάκι το πράγμα: δεν ξέρω τι άλλο έχει κάνει στη ζωή του ο εν λόγω Καρκατσούλης, αλλά εμπνευστής των ΚΕΠ δεν ήταν, αρχηγέ Σταύρο. Εμπνευστής ήταν ο Σταύρος Μπένος, τότε υφυπουργός Προεδρίας (με υπουργό τον Σκανδαλίδη), ο οποίος σκέφθηκε να μετατρέψει το πιλοτικό πρόγραμμα Αστερίας που λειτουργούσε σε νησιά του Αιγαίου και είχε μόνο ενημερωτικό χαρακτήρα σε πρόγραμμα με πανελλήνια διάρθρωση και διασύνδεση με το κεντρικό κράτος, υπό τον τίτλο Κέντρα Ενημέρωσης Πολιτών (ΚΕΠ). Το πρόγραμμα υλοποιήθηκε τότε από τον Μπένο και τον Γιώργο Νικητιάδη, που κατείχε τη θέση του γεν. γραμματέα, και σήμερα είναι κτήμα όλων των πολιτών.

Οσο για τον φερόμενο ως «εμπνευστή», πρέπει να πω ότι τον θυμάται αρκετός κόσμος στο υπουργείο. Μα αρκετός, λέμε. Και για διάφορους λόγους.

Εκαστος στο είδος του

Παραμύθι πολύ και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σαν να μην έφθαναν όλα τα άλλα, με μπαρμπα-Φώτη Κουβέλη, ΔΗΜΑΡ, ανεξάρτητους βουλευτές στην κάλαθο των αχρήστων, εμφανίστηκε χθες να κλαίει γοερά γιατί τον κορόιδεψαν και ο φίλος μου ο Χάρρυ Κλυνν. Που είχε κάνει «συμφωνία κυρίων» να είναι υποψήφιος στην Α’ Θεσσαλονίκης, αλλά στο παρά 1′ του ζήτησαν να ενταχθεί στο ψηφοδέλτιο της Β’ Θεσσαλονίκης, κάτι που ο Χάρρυ το θεώρησε μεγάλη ξεφτίλα – διότι άμα μένεις Καλαμαριά πώς μπορείς να αναζητείς ψήφους στον Δενδροπόταμο, ας πούμε. Ή στη Χαλάστρα. Δεν γίνεται.

Από το σπαραξικάρδιο γράμμα του προς άθλιους ρίχτες συγκρατώ ότι «δεν φιλάει κατουρημένες ποδιές» και του συστήνω να διαβάσει Εγγονόπουλο (το ποίημα «Μπολιβάρ») που καταλήγει με τον στίχο:

«στρατηγέ τι ζητούσες στη Λάρισα συ

ένας Υδραίος»

Ητοι, ρε φίλε, κάνε αυτό που ξέρεις και άσε την πολιτική για όσους τα σηκώνει ο οργανισμός τους αυτά. Είδες, ας πούμε, τον Μάρκο Μπόλαρη να κλαίει που του την έφεραν τόσο στεγνά;

Πελεκούδια
και μπάλες

Στο μεταξύ «καίγεται το πελεκούδι», που έλεγαν παλιά (και, μεταξύ μας, δεν ξέρω γιατί το έλεγαν, αλλά ούτε και με ενδιαφέρει), με τις δημοσκοπήσεις να πηγαίνουν και να έρχονται και τους δημοσκόπους/ αναλυτές να αναλύουν από κοινού με επικοινωνιολόγους τα «μελλούμενα». Μεταξύ αυτών υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι, επιστήμονες. Αλλά υπάρχουν και άλλοι, που είναι να τους κλαις. Οπως δυο – τρεις που δεν έχουν πιάσει ποτέ αποτελέσματα εκλογών, αλλά επιμένουν να μας ταλαιπωρούν με τις προβλέψεις τους.

Και θα μεταφέρω εδώ την άποψη του κυρίου Πέτρου Μολυβιάτη (κανονικά το κύριος έπρεπε να το γράψω με κεφαλαίο το Κ), ο οποίος έχει πει (και μου το μετέφερε χθες φίλος μου πρώην υπουργός του Καραμανλή) για όλη αυτή τη συνομοταξία: «Οι επικοινωνιολόγοι και οι δημοσκόποι είναι αυτοί που κυρίως οδηγούν έναν πολιτικό αρχηγό στην ήττα και εν συνεχεία γράφουν και από ένα βιβλίο με το οποίο επεξηγούν τους λόγους για τους οποίους επήλθε αυτή».

Πώς ήρθε η κουβέντα; Από την ανάλυση της προσωποκεντρικής, στον πρόεδρο Αντώνη, καμπάνιας της Νέας Δημοκρατίας: «Αυτό ξέρεις πώς έγινε. Πήγαν επικοινωνιολόγοι και δημοσκόποι στον Σαμαρά, τον παραμύθιασαν ότι “μόνο εσύ τραβάς, οι άλλοι, τα στελέχη σου, δεν υπάρχουν, πάρ’ το πάνω σου”, και εκείνος βγήκε στην αλάνα και κλώτσαγε μπάλες. Και τον βλέπει ο συνταξιούχος που του έκοψε τη σύνταξη στην τηλεόραση κάθε βράδυ και τρελαίνεται».

Μεγάλες αλήθειες!