[Ιστορίες] Εμείς και αυτοί

Ηταν δύσκολο να ακούς τον Φιλίπ Βαλ, απόγευμα Τετάρτης, στην εκπομπή του Νικολά Ντεμοράν στο France Inter. Ο πρώην διευθυντής του «Charlie Hebdo», μεταξύ 1992 και 2009, προσπαθούσε να μιλήσει και έσπαγε η φωνή του. «Δεν είμαι καθόλου καλά αλλά είναι λογικό, δεν είναι; Εχασα όλους μου τους φίλους. Ηταν οι καλύτεροι από εμάς, όπως όλοι οι άνθρωποι που σκορπούν το γέλιο, όλοι όσοι υπερασπίζονται την ελευθερία. Δεν πρέπει να αφήσουμε τη σιωπή να εγκατασταθεί. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε έτσι, πρέπει να μείνουμε αλληλέγγυοι. Ηταν άνθρωποι που ήθελαν να έχει το χιούμορ θέση στη ζωή μας, αυτό είναι όλο και αυτό είναι που δολοφονήθηκε».

Ηταν ακόμη πιο δύσκολο να ακούς τον Πατρίκ Πελού, χθες το πρωί, στην εκπομπή του Μπρις Τουσέν στο iTele. Ο χρονικογράφος του «Charlie Hebdo», που είναι ταυτόχρονα και γιατρός στα επείγοντα, βρισκόταν μόλις 200 μέτρα μακριά από το περιοδικό όταν έγινε η επίθεση. «Εχασα τους δικούς μου. Εγώ είμαι ζωντανός αλλά ο Σαρμπ, ο Καμπί, είναι όλοι νεκροί. Δεν μπόρεσα να τους σώσω. Πιστεύω πως ο Σαρμπ πριν τον σκοτώσουν σηκώθηκε και τους έκανε μια καλή χειρονομία. Το περιοδικό πρέπει να μείνει ζωντανό γιατί δεν κέρδισαν. Θα το γράψουμε με τα δάκρυά μας».

Ηταν αφόρητο να ακούς τον Ερίκ Ζεμούρ, την ίδια ώρα, στο RTL. Ο πιο θλιβερός των γάλλων συγγραφέων και δημοσιογράφων, ο συγγραφέας του πρόσφατου μπεστ σέλερ «Η γαλλική αυτοκτονία», ένας από αυτούς που ξέρουν όπως λίγοι να δηλητηριάζουν τα μυαλά των Γάλλων με τους εξάψαλμούς του εναντίον της μετανάστευσης, δεν δίστασε να παρουσιάσει τους δολοφονημένους δημοσιογράφους ως ένα μάτσο αφελείς που ζούσαν στον κόσμο τους· και νόμιζαν πως «η ανθρωπότητα είναι μια μεγάλη φαραντόλα όπου κρατιόμαστε όλοι από το χέρι».

Είναι ακόμη πιο αφόρητο να ακούς, παντού και πάντα, τη Μαρίν Λεπέν. Που ξεκίνησε πολύ προσεκτικά, μην τυχόν την κατηγορήσουν πως επιχειρεί να εκμεταλλευθεί ψηφοθηρικά τους νεκρούς. Και προειδοποίησε πως πρέπει να αποφύγουμε «κάθε αμάλγαμα» ανάμεσα «στους μουσουλμάνους συμπατριώτες μας που είναι αφοσιωμένοι στο έθνος και στις αξίες του» και «εκείνους που νομίζουν πως μπορούν να σκοτώσουν στο όνομα του Ισλάμ». Και πριν αλέκτορα φωνήσαι, ζητούσε δημοψήφισμα για την επαναφορά της θανατικής ποινής. Για να ξεκινήσει κατόπιν τις κατηγορίες προς «όλα τα άλλα κόμματα ότι έχουν πεθάνει από τον φόβο». Μόνο να βγει νέο «Charlie Hebdo» την επόμενη Τετάρτη, μόνο να βγει.