[Στιγμές] Οι χειμώνες της δυσαρέσκειας

Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ σκιαγράφησε το 1570 στο ομώνυμο έργο του τον βασιλιά Ριχάρδο Γ’ ως τον απόλυτα κακό ήρωα. Το ίδιο φρόντισαν να κάνουν και οι Τυδόρ, η οικογένεια που νίκησε τον τελευταίο του Οίκου των Γιορκ με τη μακιαβελική άνοδο στην εξουσία, ο οποίος θεωρείται ότι ήταν υπεύθυνος για τον φόνο των νεαρών ανιψιών του.

Τον Σεπτέμβριο του 2012 ομάδα αρχαιολόγων από το Πανεπιστήμιο του Λέστερ εντόπισε κάτω από ένα πάρκινγκ λείψανα, τα οποία αποδείχθηκε ότι ανήκουν στον Ριχάρδο Γ’. Εκτοτε γίνονται διαρκώς εξετάσεις και αναλύσεις που αποκαλύπτουν ενδιαφέροντα στοιχεία: ο βασιλιάς, στο στόμα του οποίου ο Σαίξπηρ έβαλε την περίφημη φράση «το βασίλειό μου για ένα άλογο», δεν ήταν καμπούρης, σκοτώθηκε στη μάχη από χτυπήματα στο κεφάλι και το πιο πιθανό είναι να ήταν ξανθός και γαλανομάτης. Και οι αποκαλύψεις δεν σταματούν εκεί – την περασμένη εβδομάδα το DNA αποκάλυψε ότι υπήρξε απιστία στη βασιλική οικογένεια, κάποια βασίλισσα έκανε παρασπονδίες, γεγονός που μπορεί να θέσει εν αμφιβόλω τους σημερινούς κατοίκους του Μπάκιγχαμ.

Βέβαια, ο βρετανός νομοθέτης γνωρίζοντας ότι αυτά πάντα συνέβαιναν στην ιστορία της ανθρωπότητας θεωρεί πως τα παιδιά του επίσημου ζεύγους είναι οι αναγνωρισμένοι διάδοχοι και έτσι η Ελισάβετ δεν κινδυνεύει. Ομως η επιστήμη σπανίως – μέχρι σήμερα – έχει έρθει σε τέτοια σύγκρουση με την Ιστορία και με την πρόοδο της τεχνολογίας αυτή η τάση μπορεί να συνεχισθεί.

Οπως έγραψε ο Σαίξπηρ στον «Εμπορο της Βενετίας», είναι σοφός ο πατέρας που γνωρίζει το παιδί του. Μάλιστα οι αγγλοσάξονες βασιλείς συχνά προτιμούσαν να ανεβάσουν στον θρόνο το παιδί της αδελφής τους και όχι το δικό τους – διότι τουλάχιστον για εκείνο ήταν εγγυημένη η συνέχεια της γραμμής του αίματος. Παρ’ όλα αυτά οι ιστορικοί έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα για να εντοπίσουν την άπιστη βασίλισσα. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι ο σύζυγος που υπέστη τη μοιχεία ήταν ο Εδουάρδος Γ’ – επί αιώνες οι φήμες επιμένουν ότι ο τρίτος γιος του είχε πραγματικό πατέρα έναν φλαμανδό χασάπη.

Ομως ο σκελετός του Ριχάρδου Γ’ δίνει μια νέα πνοή στις ιστορικές ανακαλύψεις που συνήθως γίνονται έπειτα από χρόνια μελετών σε αρχεία, βιβλιοθήκες – οι ειδικοί αναζητούν μια φράση, μια παραπομπή, μια επιστολή που άλλοι δεν αξιολόγησαν. Οι σκελετοί και οι αναλύσεις του εδάφους χρησιμοποιούνταν κυρίως έως τώρα στην αρχαιολογία και για την κατανόηση της μετακίνησης πληθυσμών.

Βέβαια το DNA δίνει απάντηση στο πώς, αλλά δεν δίνει απάντηση στο γιατί. Και εκεί, στο γιατί, στις χιλιάδες αποφάσεις που έλαβαν βασιλείς – νόμιμοι ή νόθοι -, στρατηγοί και πολιτικοί βρίσκεται το γόνιμο έδαφος της ιστορίας. Και οι απαντήσεις για τους «χειμώνες της δυσαρέσκειας»…