Πριν από πέντε χρόνια ο βρετανός συγγραφέας Ντέιβιντ Μίτσελ, το ήμισυ του κωμικού διδύμου Μίτσελ και Γουέμπ, έγραψε μαζί με το έτερό του ήμισυ, τον Ρόμπερτ Γουέμπ, μερικά τηλεοπτικά σκετσάκια με πρωταγωνιστή έναν βρετανό υπερήρωα ονόματι Captain Todger. Ο Κάπτεν Τότζερ, ή Κάπτεν Πέος αν προτιμάτε επί το ελληνικότερον, είχε φοβερές δυνάμεις τις οποίες χρησιμοποιούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να σώσει την ανθρωπότητα από την καταστροφή. Ηταν ένας υπερήρωας α λα Σούπερμαν. Αλλά, από την άλλη, έκανε τον Σούπερμαν να μοιάζει με πρόσκοπο. Γιατί εκείνου, του άρεσαν και τα πούρα, και το ουίσκι, και το σεξ και το φλερτ με ανήλικα κορίτσια· ήταν επίσης ελαφρώς ομοφοβικός, σαφέστατα σεξιστής και ολίγον ρατσιστής· τόσο όσο το UKIP, για παράδειγμα, το κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ. Συνέχιζε όμως να σώζει τον κόσμο. Κυριολεκτικά να τον σώζει, με τις υπερδυνάμεις του. Ηταν ένας τύπος χωρίς τον οποίο ο (πολιτισμένος) κόσμος δεν μπορούσε να ζήσει, αλλά ο οποίος αρνούνταν να σεβαστεί τις αξίες, και ώς ένα βαθμό τους κανόνες, του (δυτικού) πολιτισμού. Προς επίρρωση, απέφευγε πάντα την κριτική όπως και τις σφαίρες, με την ατάκα: «Ελεος με την γκέι πολιτική ορθότητα!»
Μίτσελ και Γουέμπ δεν έκαναν απλώς την πλάκα τους. Ο χαρακτήρας τους ιντρίγκαρε λόγω του διλήμματος στο οποίο έβαζε τη χώρα, το κοινό του. Για αυτό και δεν τον άφησαν ποτέ να ξεπεράσει κάποια όρια. Δεν τον έβαλαν, ας πούμε, ποτέ να φωνάξει: «Αγαπώ τον Χίτλερ!», ή να πει ανέκδοτα για φιλάργυρους εβραίους. Δεν ήθελαν να γίνει αδιαφιλονίκητα μισητός. Ηταν άλλωστε ο μόνος που είχε τη δύναμη να σώσει την ανθρωπότητα. Δεν ήταν κανένας απλός ποδοσφαιριστής ή κανένας απλός σχεδιαστής. Δεν ήταν, ας πούμε, ο Τζον Γκαλιάνο, ο οποίος υπερασπίστηκε προ τριετίας δημοσίως τη γενοκτονία· ούτε ο Μάριο Μπαλοτέλι, που πόσταρε προσφάτως στο Instragram μια εικόνα του Σούπερ Μάριο με τη λεζάντα: «Μην είστε ρατσιστές! Να είστε όπως ο Μάριο. Είναι ένας ιταλός υδραυλικός, δημιουργημένος από Ιάπωνες, που μιλάει αγγλικά και μοιάζει με Μεξικανό. Πηδάει σαν μαύρος και αρπάζει νομίσματα σαν Εβραίος». Την περασμένη Δευτέρα, ο κόσμος της μόδας καλωσόρισε πίσω στην αγκαλιά της τον Γκαλιάνο, προσκαλώντας τον να ανεβεί στη σκηνή των βραβείων Βρετανικής Μόδας. Οσο για τον Μπαλοτέλι, αυτός τη γλίτωσε με ένα «σκούζι». Είναι άλλωστε και οι δύο ιδιαιτέρως σημαντικοί για αυτόν τον κόσμο. Οχι σαν τον Κάπτεν Πέος.