[Επισκέπτης] Θαύμα δεν θα γίνει

Ημέρες και νύχτες διαπραγμάτευσης! Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τη θυμωμένη τρόικα την ολοκλήρωση του παλιού Μνημονίου και το πλαίσιο του νέου. Διαπραγμάτευση τεχνική. Διαπραγμάτευση πολιτική. Διαπραγμάτευση παράπλευρη (ΔΝΤ με Κομισιόν). Από όλα αυτά ένα είναι σίγουρο, ότι πίσω από το παραβάν υπάρχει ο κ. Σόιμπλε. Η Γερμανία, χωρίς αμφιβολία, έχει το πάνω χέρι, προβάλλει τη σταθερότητα της λιτότητας και την αυστηρότητα που τη διακρίνει παραδοσιακά. Πολλοί την αμφισβητούν, κυρίως οι Αγγλοσάξονες. Το θέμα υποβόσκει και έχει μέλλον. Οσο για εμάς, από εδώ το πάμε από εκεί το πάμε, φθάσαμε πάλι σε αδιέξοδο.  

Εγκαλούν τον ΣΥΡΙΖΑ, και σωστά, ότι δεν έχει σχέδιο β’ στην περίπτωση που οι δανειστές  αρνηθούν τις επιδιώξεις του. Η κυβέρνηση όμως που άλλαξε ρότα μετά τις ευρωεκλογές είχε σχέδιο β’; Δεν προκύπτει. Με την ευκαιρία,  το Σχέδιο Εθνικής Στρατηγικής δεν είναι θέμα του ενός ή του άλλου, είναι θέμα της Ελλάδας. Την έλλειψή του πληρώνουμε  σήμερα. Λείπει η προνοητικότητα από την ελληνική πλευρά. Αυτή που έλειπε πάντα.

Τώρα, εκτός από τις δηλώσεις που άλλα λένε και άλλα εννοούν, ή τα δεχόμαστε όλα μέχρι 14 Δεκεμβρίου ή μεταφέρουμε τις εκκρεμότητες στο 2015. Θα έλθει πιο κοντά η διαδικασία εκλογής νέου Προέδρου; Τα επώδυνα μέτρα θα ληφθούν μετά; Ή θα οδηγηθούμε σε εκλογές για τα περαιτέρω; Ολα στον αέρα! Ενα πράγμα παραμένει ακλόνητο ό,τι και να συμβεί: αυτός που θα πληρώσει στο τέλος θα είναι πάλι ο απλός πολίτης.

Ενα άλλο θέμα που εύκολα ξεπερνάμε διά του θυμικού – όπως όλα άλλωστε – είναι ότι  φταίνε οι δανειστές και οι απαιτήσεις τους. Ασφαλώς έχουν τις ευθύνες τους, οι οποίες είναι  καίριες, πριν και μετά τη χρεοκοπία. Ομως, χρήματα χωρίς όρους δεν δίδονται ποτέ και από κανέναν. Δεν υπήρξε χρεοκοπία στην Ελλάδα που να μην οδήγησε σε οικονομικά και πολιτικά δεινά. Οι  κορυφαίοι πολιτικοί της χώρας, λόγω χρεοκοπίας, τελείωσαν άδοξα και  άδικα τον πολιτικό τους βίο.

Ο πρωτοπόρος Χαρίλαος Τρικούπης έχασε  τη βουλευτική του έδρα από τον παντελώς ασήμαντο Γουλιμή! Αυτοεξορίστηκε στις Κάννες, όπου και πέθανε. Στην Ελλάδα ο Δεληγιάννης οδηγούσε στον ατυχή πόλεμο του 1897. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος μετά τη χρεοκοπία του 1932, αφού γλίτωσε από μία ακόμη απόπειρα δολοφονίας, αναγκάστηκε να φύγει στο Παρίσι. Πέθανε το 1936, ενώ στην Αθήνα ο Μεταξάς επέβαλε δικτατορία.

Σήμερα πολλοί σκέπτονται να λύσουν πολιτικά (!) το χρέος, ενώ οι δανειστές σκέπτονται πώς θα πάρουν τα λεφτά τους. Η Ελλάδα δυστυχώς θα καρκινοβατεί τα επόμενα  χρόνια, αναγκασμένη να ξεχρεώνει από τη μία και από την άλλη να προσπαθεί να ορθοποδήσει. Μακάρι η αναμενόμενη διαπραγμάτευση για το μέλλον του χρέους να οδηγήσει σε λιγότερο οδυνηρές καταστάσεις. Θαύμα όμως δεν θα γίνει.