[Ιστορίες] Και μετά σιωπή

Ο Αχμέντ αλ Νταράουι γεννήθηκε πριν από 38 χρόνια στο Κάιρο. Η οικογένειά του ήταν εύπορη, οι γονείς μορφωμένοι. Ο ίδιος φοίτησε στη σχολή αστυνομικών. Επειτα από μερικά χρόνια, όμως, πέρασε στον ιδιωτικό τομέα. Η διαφθορά και η κτηνωδία της αστυνομίας τον είχαν αηδιάσει. Επιασε δουλειά στην Etisalat, εταιρεία κινητής τηλεφωνίας. Μαζί με τη σύζυγό του έβγαζαν κάπου 5.500 ευρώ τον μήνα – με τον μέσο μισθό στην Αίγυπτο στα 400 ευρώ. Τέλη του 2010, όμως, περνούσε ήδη αρκετό χρόνο στα γραφεία του Σοσιαλιστικού Ανανεωτικού Ρεύματος, ανάμεσα στις φιλελεύθερες και στις αριστερές ομάδες που πρωταγωνίστησαν, τον επόμενο Ιανουάριο, στην Επανάσταση του Νείλου.

Τις 18 ημέρες που χρειάστηκαν για να πέσει ο Μουμπάρακ σπίτι του είχε γίνει η Πλατεία Ταχρίρ. Και ο Νταράουι δεν ήταν κανένας αφελής ονειροπόλος. Γνώριζε το σύστημα, το πόσο δύσκολα θα άλλαζε. Κατήρτισε λοιπόν ένα λεπτομερές σχέδιο για τη μεταρρύθμιση του υπουργείου Εσωτερικών, ώστε να επικεντρωθεί επιτέλους η αστυνομία στην προστασία του πολίτη. Οι προτάσεις του δημοσιεύθηκαν στον Τύπο. Αλλά καμία από τις προσωρινές κυβερνήσεις δεν ασχολήθηκε. Το 2012 ο Νταράουι διεκδίκησε βουλευτική έδρα ως ανεξάρτητος. Λένε πως εξασφάλισε αρκετές ψήφους ώστε να περάσει στον δεύτερο γύρο, η εκλογική επιτροπή όμως διακήρυξε πως ο Μοσταφά Μπάκρι, ένας φιλοκαθεστωτικός δημοσιογράφος, είχε κερδίσει με τη μία. Στις προεδρικές εκλογές, νέα απογοήτευση: ο υποψήφιος που στήριζε, Αμπντούλ-Μονέιμ Αμπούλ Φοτούχ, πρώην ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που είχε ασπαστεί το πνεύμα της Πλατείας Ταχρίρ, κόπηκε στον πρώτο γύρο.

Πολλοί περιγράφουν τον Νταράουι ως μετριοπαθή ισλαμιστή· διατηρούσε φιλίες όμως και με αριστερούς και με φιλελεύθερους. Το τέλος της αλληλεγγύης μεταξύ ισλαμιστών και κοσμικών επαναστατών σήμανε την αρχή της δικής του μεταμόρφωσης. Οταν άρχισαν να πολεμούν οι μεν τους δε στους δρόμους του Καΐρου, τέλη του 2012, κάτι μέσα του έσπασε. «Αυτό είναι! Η αρχή του τέλους» έλεγε. «Η επανάσταση τερματίζεται, ξεκινάει η αντεπανάσταση. Υπάρχει τώρα πια αίμα ανάμεσά τους, δεν θα επανενωθούν ποτέ». Η επανάσταση ναυαγούσε και ο Νταράουι βυθιζόταν στην οργή και στην απελπισία. Μετά την εκδίωξη του Μοχάμεντ Μόρσι και την εγκαθίδρυση στρατοκρατούμενου καθεστώτος εγκατέλειψε την Αίγυπτο, επικαλούμενος ιατρικούς λόγους. Και, τελικά, τον περασμένο Μάιο, ο αδελφός του δέχθηκε ένα τηλεφώνημα που δεν περίμενε ότι θα δεχόταν ποτέ: ο Αχμέντ αλ Νταράουι, ο πρώην αστυνομικός που έγινε ακτιβιστής υπέρ της δημοκρατίας, ο πατέρας τριών μικρών παιδιών, είχε σκοτωθεί στο Ιράκ πολεμώντας στο πλευρό των τζιχαντιστών.