[Ιστορίες] Ποτίζοντας τη μανούλα

Ματζίντ, τι κάνεις; «Ποτίζω τη μανούλα». Ο Ματζίντ σέρνει με δυσκολία πάνω στο μαραμένο γρασίδι έναν πελώριο κουβά, γεμάτο έως επάνω. Μα γιατί ποτίζεις τη μητέρα σου;

Ο 13χρονος δείχνει να παραξενεύεται με την ερώτηση, σαν να του φαίνεται ανόητη, μια από εκείνες τις ανόητες ερωτήσεις που μόνο ένας ξένος σαν τον απεσταλμένο του «Σπίγκελ» στο Χαλέπι θα μπορούσε να κάνει. «Γιατί βρίσκεται ακριβώς εδώ» λέει και αδειάζει τον κουβά πάνω σε ένα βουναλάκι, οροθετημένο από πέτρες. «Πρέπει να ποτίσω. Τότε σίγουρα κάτι θα φυτρώσει» λέει απολύτως σοβαρά και φεύγει να ξαναγεμίσει τον κουβά του.

Η μητέρα του Ματζίντ πέθανε το καλοκαίρι, όμως η οικογένεια δεν είχε χρήματα για κανονικό τάφο. Πέθανε «στα 35, από την καρδιά της». Πιο ακριβής δεν μπορεί να γίνει. Αλλωστε κανείς στο Χαλέπι δεν ρωτάει πια πώς πέθανε κάποιος. Ο Ματζίντ αδειάζει πάλι τον κουβά και επιστρέφει στα παιδιά που παίζουν παραπέρα.

Η παιδική χαρά έχει κούνιες, τραμπάλα, τσουλήθρα και έναν σωρό από άμμο: από κάτω είναι θαμμένα τα υπολείμματα τριών τζιχαντιστών που ανατινάχθηκαν εκεί κοντά αρχές Ιανουαρίου. «Μπορεί να ήταν και τέσσερις. Ηταν τόσα πολλά τα κομμάτια». Τους τζιχαντιστές δεν τους συμπαθεί κανείς εδώ, στην τελευταία παιδική χαρά που απομένει στη συνοικία Σαλαχεντίν, στην καρδιά του Χαλεπιού, στην πρώτη γραμμή του μετώπου ανάμεσα στους σύρους αντάρτες και στις κυβερνητικές δυνάμεις, ελάχιστα έξω από την εμβέλεια βολής των ελεύθερων σκοπευτών του καθεστώτος. Καμιά 15αριά παιδιά από τη γειτονιά δίνουν εδώ ραντεβού καθημερινά για παιχνίδι. Τα μικρότερα παίζουν με την άμμο. Τα μεγαλύτερα παίζουν πόλεμο, σαν τον πραγματικό που μαίνεται λίγα μέτρα πιο πέρα.

Αλλά ο διαθέσιμος χώρος για τα παιχνίδια τους μικραίνει συνεχώς. Το αλλοτινό ειδυλλιακό πάρκο με τα γέρικα πεύκα είναι ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες ανοικτούς χώρους στην περιοχή. Και οι νεκροί κάπου πρέπει να ταφούν.

Τους μάρτυρες, τους αντάρτες που έπεσαν στη μάχη και τους κατοίκους της περιοχής τούς βρίσκεις κοντά στην είσοδο. Οι κυβερνητικοί στρατιώτες και οι σαμπίχα, οι γκάνγκστερ του καθεστώτος, έχουν εξοριστεί στην πίσω μεριά, κοντά στο αυτοσχέδιο τείχος που χωρίζει το πάρκο από τη γραμμή πυρός των σνάιπερ. Αυτούς τους τάφους δεν τους ποτίζουν τα παιδιά, μόνο τους άλλους. Και μετά συνεχίζουν το παιχνίδι.