[Ιστορίες] Σχεδόν σιωπηλά

Η Καμίγ είναι μαθήτρια λυκείου στο Παρίσι. Την Πέμπτη, σηκώθηκε χαράματα, για να βοηθήσει στην κατάληψη του σχολείου της. Είπε στους γονείς της ότι είχε μια εργασία – την αληθινή βερσιόν, υποσχέθηκε σιωπηλά να τους την εξηγήσει το βράδυ. Πρώτη φορά συμμετείχε σε κατάληψη. Οργανώθηκε μόλις την Τετάρτη, μέσα από SMS και τη σελίδα που είχε δημιουργηθεί πέρυσι στο facebook για τη Λεονάρντα – τη 15χρονη Ρομά που απελάθηκε. Το σύνθημα αυτή τη φορά ήταν άλλο: «Ο Ρεμί στο χώμα, οι μαθητές στον δρόμο»∙ «Δικαιοσύνη πουθενά, αστυνομία παντού». Ο 21χρονος οικολόγος ακτιβιστής Ρεμί Φρες σκοτώθηκε τη νύχτα του περασμένου Σαββάτου, από έκρηξη χειροβομβίδας κρότου-λάμψης που φαίνεται να πέταξαν αστυνομικοί, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στην περιφέρεια του Ταρν, εκεί όπου σχεδιαζόταν (όχι πια…) ένας αμφιλεγόμενος υδατοφράχτης. «Σε ζωντανή σύνδεση με τους Γάλλους» το βράδυ της Πέμπτης, ο Φρανσουά Ολάντ υποσχέθηκε ενδελεχή έρευνα και απόδοση ευθυνών. Περίπου 20 λύκεια του Παρισιού, εντούτοις, παρέμεναν χθες υπό κατάληψη.

Μαθητής ενός από αυτά, μέλος του μαθητικού συμβουλίου, είναι και ο Νικολά Κασέ. Στο δικό του σχολείο, έγραψε στο περιοδικό Λ’ Ομπζ, δεν περνάει ούτε χρονιά χωρίς καταλήψεις, με κάθε πιθανή αφορμή. Διάλεξε προσεκτικά τα λόγια του: «Μου είναι αφόρητο να ακούω ότι τους νέους τους ενδιαφέρει μόνο να γλιτώσουν το μάθημα. Τίθεται λοιπόν ένα δίλημμα. Πρέπει να προχωρήσουμε σε κινητοποιήσεις και καταλήψεις με κίνδυνο να ενισχύσουμε αυτήν την προκατάληψη, ιδιαίτερα αφού η κινητοποίηση δεν αφορά το λύκειο ούτε τους μαθητές αυτούς καθ’ εαυτούς, ή μήπως να μείνουμε άπραγοι, με κίνδυνο να θεωρούμαστε αδιάφοροι και απολιτικοί; Και οι δύο λύσεις μου φαίνονται κακές. Οι νέοι νιώθουν πως αυτό που έγινε τους αφορά και θέλουν να το πουν, γιατί λοιπόν να μη βγουν απλώς στον δρόμο;».

Η συζήτηση συνεχίστηκε τρόπον τινά στον δρόμο. «Η διαδήλωση αυτή», είπε ο Ουγκό, ένας από τους μαθητές που διαδήλωσαν την Πέμπτη, «είναι και η εξέγερση μιας νεολαίας που έχει μπουχτίσει. Υποφέρουμε. Υποφέρουμε σιωπηλά και ώρες ώρες δεν μπορούμε άλλο και γίνεται έκρηξη. Εχουμε ανάγκη να εκφραστούμε, να αντιδράσουμε, να ξεδώσουμε. Είναι τόσο δύσκολο να είσαι νέος σε αυτή τη χώρα». Οσα επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα και αν αντιτάξει κανείς, τα συναισθήματα που αποτυπώνει αυτή η τελευταία φράση, είτε ακούγεται στο Παρίσι είτε στην Αθήνα, δεν μπορεί παρά να τα δεχθεί.