Αυτοί που αιχμαλωτίζουν το μέλλον

Η απόσταση που μας χωρίζει από το Μουντιάλ είναι τέσσερις μήνες παρά κάτι και συνεχώς αυξάνεται. Οι εικόνες που ζωντανεύουν από τους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου φθίνουν απαλά στη μνήμη και περνούν μία μία από την ψιλή κρησάρα του μυαλού που σε λίγο θα αποθηκεύσει τις ελάχιστες ακριβές αναμνήσεις για να πορευτεί στο μέλλον. Τι θυμόμαστε ακόμη; Τους Γερμανούς να υψώνουν τον Χρυσό Κορμό, τον Μέσι να πελαγοδρομεί, τον Χάμες να λάμπει, τον Σουάρες να δαγκώνει, την Ελλάδα να επιμένει και τους τερματοφύλακες να αποκρούουν την ανωνυμία που συνήθως τους λυγίζει στο ματς με τον χρόνο.

Προς τι τα περί Μουντιάλ, όταν το Τσάμπιονς Λιγκ έχει πια μπει σε λεωφόρους, όταν το Πρωτάθλημα στην Ελλάδα έχει πίσω του ένα ντέρμπι και όταν όλα τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα βλέπουν κοντά τη «στροφή» του χειμώνα;

Να μια ας την πούμε είδηση βγήκε από τις οθόνες του Διαδικτύου και σε σύγκριση με κάτι άλλο μας έβαλε σε σκέψεις για το ποιοι είμαστε, πού πάμε και πού μπορεί κάποτε να φτάσουμε.

Οι Γερμανοί, λέει, από την πρώτη ημέρα που πάτησαν το πόδι τους στη Βραζιλία είχαν σκιά τους ένα κινηματογραφικό συνεργείο που απαθανάτιζε τις μοναδικές στιγμές στους μέσα και έξω από τα γήπεδα. Η κινηματογραφική μηχανή αιχμαλώτισε τις επικές νίκες των παιδιών του Λεβ, κατέγραψε στον δικό της σκληρό δίσκο το θριαμβικό 7-1 επί των μωροφιλόδοξων Βραζιλιάνων και τον μέγα τελικό με την Αργεντινή. Σε λίγο καιρό, ημέρες ή εβδομάδες ίσως, η όλη καταγραφή των γεγονότων θα παρουσιαστεί στις κινηματογραφικές αίθουσες ως ταινία άρτια, με αρχή, μέση και τέλος και σίγουρα ενδιαφέρον.

Την ίδια ώρα που οι Γερμανοί προεξοφλούσαν το μέλλον τους καταγράφοντάς το μάλιστα με καλλιτεχνική γραφή στο βιβλίο της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας, στην Ελλάδα τι συνέβαινε;

Ενας ποδοσφαιριστής της, και όχι απλά «ένας», μα ένας από τους καλύτερούς της, είχε ορίσει την ημερομηνία γάμου του καταμεσής της διοργάνωσης! Ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος είχε τυπώσει προσκλητήρια, είχε κλείσει εκκλησία, τα είχε συμφωνήσει με τον κουμπάρο και είχε δώσει και προκαταβολή στα όργανα, λέγοντάς σε όλους προφανώς: μην ασχολείστε, η Ελλάδα άντε να φτάσει μέχρι τις 16. Μετά γυρίζουμε!

Και η Γερμανία είχε αιχμαλωτίσει το μέλλον της και η Ελλάδα είχε παραδοθεί στο δικό της. Οι μεν συνάθροιζαν εικόνες εποποιίας, οι δε δεν έβλεπαν την ώρα να τις σκορπίσουν…

Και ενώ μια ομάδα τίναζε στα ύψη το υπερεγώ ενός λαού που αρέσκεται και επιδιώκει να μάχεται και να βγαίνει νικητής, μια άλλη ομάδα έκανε (μόνο) την πεθερά ενός παίκτη να πανηγυρίζει που ο Γκέκας αστοχούσε στο πέναλτι και η θυγατέρα της θα ανέβαινε τα σκαλιά της εκκλησίας νυφούλα να την καμαρώσει το χωριό…

Ηθικό δίδαγμα: ό,τι ονειρεύεσαι να πετύχεις το πετυχαίνεις τελικά! Είναι θέμα στόχων και ονείρων. Αλλοι δεν ησυχάζουν αν δεν πατήσουν το Εβερεστ κι άλλοι αδημονούν να τους πατήσουν το πόδι για να κάνουν πως δεν κατάλαβαν χαμογελώντας κουτοπόνηρα…