[Μικροπολιτικός]

Ομολογουμένως, η αντικατάσταση του Πάνου Τσακλόγλου από τον Χριστόδουλο Στεφανάδη στην κεφαλή του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) τον περασμένο Ιούνιο δεν έγινε δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό στις Βρυξέλλες. Λίγο το σοκ που είχαν πάθει μερικές μέρες πριν από την «παραίτηση» του Χάρη Θεοχάρη, λίγο τα περίφημα άρθρα με τα οποία δις ο Στεφανάδης τασσόταν το 2011 υπέρ της συντεταγμένης επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή, δεν ήθελαν και πάρα πολύ για να στραβώσουν οι Ευρωπαίοι. Σημειώνω ότι ο επικεφαλής του ΣΟΕ είναι ο άνθρωπος που εκπροσωπεί την Ελλάδα στα Euroworking Group και η πρώτη κεραία που εκπέμπει και λαμβάνει τα σχετικά σήματα. Δεν ξέρω τι σήματα εξέπεμπε όλο αυτό το διάστημα ο αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Ούτε αν διέβλεψε σωστά τις διαθέσεις των Ευρωπαίων. Αυτό που ξέρω είναι ότι στις Βρυξέλλες δεν τον είδαν ποτέ με καλό μάτι. Αν προσθέσω και τον γενικό χαλασμό που έχει γίνει τις τελευταίες ημέρες, δεν μου κάνει εντύπωση που ακούω ότι η καρέκλα του τρίζει.

Κρύο πιάτο

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Ενίοτε μπορεί να προκαλέσει και μεγάλα γέλια. Στην περίπτωση του Νίκου Δένδια, ισχύουν και τα δύο. Ο υπουργός Ανάπτυξης γελάει με τους άσπονδους φίλους του στη ΝΔ που έσπευδαν να τον ψέξουν πέρυσι τέτοιο καιρό ότι η δικογραφία για τη Χρυσή Αυγή δεν ήταν δεμένη.

Πιο πολύ γελάει (όπως είπε στο Mega) τις τελευταίες ημέρες. Αυτό λόγω της απόφασης του Ισίδωρου Ντογιάκου για συλλογική παραπομπή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος σε δίκη με αφορμή τον περίφημο φάκελο.

Οσο για τον Τάκη Μπαλτάκο, για τον οποίο ρωτήθηκε ο υπουργός Ανάπτυξης, ο Δένδιας περιορίστηκε στη νηφάλια διαπίστωση ότι δεν ακολουθεί «την ίδια μέθοδο σκέψης» με τον πρώην γενικό γραμματέα της Κυβέρνησης.