Τζάμπα συζητάμε…

Πολλοί είναι εκείνοι τις τελευταίες ημέρες που γοητεύονται από τον Νοέμβριο του 2011, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης για να δώσει τη θέση της ύστερα από λίγες ημέρες στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Είναι τυχαίο ότι οι γοητευμένοι των τελευταίων ημερών ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που δεν είδαν ποτέ με καλό μάτι την κυβέρνηση Παπαδήμου; Είναι τυχαίο ότι ήταν απέναντί της;

Τίποτε δεν είναι τυχαίο – ακόμα και το τυχαίο έχει την αιτία του: απλώς, στη χώρα μας ισχύει διαχρονικά το «τώρα που βρήκαμε παπά, ας θάψουμε πέντ’ έξι». Και ο παπάς είναι η προεδρική εκλογή, που έχει γίνει άπιαστο όνειρο μετά την απόλυτη άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τη (μέχρι στιγμής) μεταστροφή των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ.

Γιατί φτάσαμε στην κυβέρνηση Παπαδήμου; Φτάσαμε εκεί διότι το ΠΑΣΟΚ, παρά το 44% που είχε λάβει το 2009, δεν μπορούσε να αντέξει χωρίς συμμάχους το βάρος της διαχείρισης του Μνημονίου. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε φτάσει να δηλώσει έτοιμος για παράδοση της πρωθυπουργίας ώστε να πείσει τον Αντώνη Σαμαρά να μοιραστεί τις κυβερνητικές ευθύνες – ασχέτως του ότι ο πρόεδρος της ΝΔ το έπραξε με το σταγονόμετρο στην κυβέρνηση Παπαδήμου, παρά την αποχώρηση Παπανδρέου, χωρίς να γλιτώσει το εκλογικό κόστος.

Ποια θα ήταν η σημερινή κυβέρνηση Παπαδήμου; Προφανώς, ένα σχήμα στο οποίο θα μετείχε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει νόημα να αποκαλούμε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ειδικού στόχου και σκοπού τη συμμετοχή Λυκούδη ή του ενός και του άλλου μεμονωμένου βουλευτή.

Ολοι αυτοί που το προτείνουν, έχουν εξασφαλίσει τη συναίνεση του κ. Τσίπρα; Προφανώς όχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεκαθαρίσει ότι θέλει εκλογές και μόνο εκλογές – και έχει στόχο την αυτοδυναμία. Γιατί να πάθει ό,τι και ο Αντώνης Σαμαράς, που είδε τα ποσοστά της ΝΔ να πέφτουν στο 18%; Οπότε, τζάμπα συζητάμε…