Στρατηγική των κανονιοφόρων

Την ώρα που το σύνολο σχεδόν των δυτικών εταίρων πνέει μένεα εναντίον της για την προφανώς ιταμή ουδετερότητα που ακολουθεί στην αντιπαράθεση με την αδιστακτότητα των ακραίων ισλαμιστών του νεοσύστατου «χαλιφάτου», η Αγκυρα επιλέγει – με σαφείς προθέσεις αντιπερισπασμού – να διαφοροποιήσει τη στρατηγική ατζέντα.

Ενεργοποιώντας και πάλι επιθετικότερες πρακτικές έναντι της Κύπρου, επικαλούμενη συμφωνίες της με το κατοχικό μόρφωμα. Και οδηγώντας αίφνης σε νέα όξυνση. Που κλιμακούμενη, συνδράμει (όχι ασφαλώς τυχαία) συνθήκες περιπλοκών, οι οποίες μπορεί να μετεξελιχθούν σε αδόκητες υποτροπές.

Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για έωλη (και κλασική) στρατηγική δημιουργίας προϋποθέσεων επιβολής γεωπολιτικών τετελεσμένων. Τα οποία και τελικά θα εισπραχθούν από την Αγκυρα (έτσι τουλάχιστον ελπίζει) ως αντιπαροχή, έναντι προβλεπτής εμπλοκής (αβρόχοις ποσί) στη μάχη κατά των εξτρεμιστών ομοδόξων της. Και η κρίση την οποία παροξύνει αφορά τον αδύναμο – από άποψη αμυντικών δυνατοτήτων – κυπριακό πυλώνα. Οπου μπορεί ευχερώς να αλωνίζει με τις κανονιοφόρους της. Και όπου, επιβάλλοντας άτυπο ναυτικό αποκλεισμό σε ό,τι αφορά την ΑΟΖ:

1 Επιδιώκει να διασφαλίσει εκβιαστικά θεσμικό μερίδιο στην τελική διαχείριση και νομή των υδρογονανθράκων. Υπό το φως και των νέων δεδομένων ως προς το εύρος των κοιτασμάτων και τη συνεμπλοκή άλλων βασικών χωρών της περιοχής, στην ανόρυξη και προαγωγή κοινών διαδικασιών αξιοποιήσεώς των.

2Eπείγεται να αποσοβήσει διαφαινόμενες εναλλακτικές διόδους παροχετεύσεως των αποθεμάτων στην ευρωπαϊκή αγορά, με παράκαμψη της ίδιας. Κάτι που σε τελική ανάλυση θα εξαρτηθεί: α) Από τις ποσότητες που θα προκύψουν στην Κυπριακή ΑΟΖ. Και β) από εκείνες που σε δεδομένη στιγμή θα επισημανθούν και θα αναδυθούν από τις ελλαδικές περιοχές. Και πρωταρχικά από το πεδίο νοτίως της Κρήτης. Γιατί, σε μια τέτοια περίπτωση, η Αγκυρα γνωρίζει ότι: Με άλυτο το Κυπριακό και με τις σχέσεις της ίδιας με το Ισραήλ – και κυρίως με την Αίγυπτο – να βαίνουν από το κακό στο χειρότερο, το φυσικό αέριο θα οδεύσει με αγωγούς από Κύπρο προς Ευρώπη μέσω Κρήτης. Παρά το τεράστιο κόστος κατασκευής τους. Που φαίνεται όμως ότι: Συγκεκριμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις (που κυριολεκτικά «διψούν» για διασφάλιση ενεργειακών αποθεμάτων) είναι πρόθυμες να συμμετάσχουν στην κάλυψή τους. Ωστε να απεξαρτηθούν εν πολλοίς από τον «ρωσικό μονόδρομο». Κάτι που αποτελεί και εκδηλωμένη επιθυμία του αμερικανικού παράγοντα.

Η Ουάσιγκτον όμως:

Α. Διαμηνύει με όλους τους τρόπους σε όλους τους περιφερειακούς της εταίρους ότι συμφέρουσα ως προς αυτό δίοδος είναι υπό τις περιστάσεις η Τουρκία. Και από άποψη στρατηγικής επιλογής και ως προς την οικονομική διάσταση ενός τέτοιου εγχειρήματος. Και είναι ακριβώς υπό το φως αυτών των αντιλήψεων που ήδη έχουν τροχιοδρομηθεί συντονισμένες ενέργειες.

Β. Θεωρεί ως κρίσιμη αναγκαιότητα και κατά προτεραιότητα: α) Την ταχεία – και «ει δυνατόν αύριο» – επίλυση του Κυπριακού. β) Την άμεση αποκατάσταση της στρατηγικής ζεύξεως Τουρκίας – Ισραήλ, στη βάση και των παλαιοτέρων τους στενών σχέσεων και της «κοινότητος συμφερόντων» που αναδύονται βραχυπροθέσμως.

Γ. Διαλαμβάνει στις προθέσεις της- σε απόλυτη συνάρτηση με το Κυπριακό – την προαγωγή και πρωτοβουλιών σχετικά με τα Ελληνοτουρκικά.

Θεωρώντας ότι θα ανακύψουν ευνοϊκότερες συνθήκες, εφόσον υπάρξουν θετικές τροπές στο πρώτο. Αυτά δεν αποτελούν αυθαίρετες ερμηνείες αναλυτών. Απορρέουν απ’ όσα το τελευταίο διάστημα διατυπώνουν: αφενός υψηλόβαθμοι αμερικανοί διπλωμάτες προς συνομιλητές τους (στις εμπλεκόμενες πρωτεύουσες) και αφετέρου άμεσα ενδιαφερόμενοι παράγοντες που σχετίζονται με συγκεκριμένα επενδυτικά συμφέροντα. Οπως για παράδειγμα ο Ματ Μπράιζα, τέως υφυπουργός των ΗΠΑ, που τώρα δραστηριοποιείται – όχι τυχαία – ως ειδικός σύμβουλος τουρκικών συμφερόντων περί τα ενεργειακά.

Είναι άλλωστε γι’ αυτούς ενδεχομένως τους λόγους που η Αγκυρα επισπεύδει σχεδιασμούς προκλήσεως εντάσεων γύρω από την Κύπρο:

α) Θέλοντας αφενός να προκαταλάβει με τετελεσμένα αυτές τις προβλεπτές εξελίξεις. Και β) Προλαμβάνοντας συνακόλουθες συμμαχικές πιέσεις, αλλά και ταυτοχρόνως διασφαλίζοντας επιθυμητά κέρδη.

Εκείνο που πρέπει όμως να μη διαφύγει της προσοχής είναι το γεγονός:

Πρώτον, της εκκωφαντικής σιωπής του βρετανικού παράγοντα. Που έχει όχι μόνο λόγο στα όσα εξελίσσονται (με την υποχρέωση του «συνεγγυητού» της ακεραιότητος της Κυπριακής Δημοκρατίας) αλλά και πολύ συγκεκριμένα στρατηγικά συμφέροντα. Καθώς τα «κυρίαρχα βρετανικά εδάφη» των βάσεων καλύπτουν ζωτικές περιοχές των νοτίων κυπριακών ακτών.

Δεύτερον, της εκ παραλλήλου πολύ προσεκτικής αποστασιοποιήσεως της Ευρώπης. Η οποία και αιδημόνως τηρεί «ανωδύνως ουδέτερη» στάση. Κι αυτό ενώ «στα πέριξ» τού υπό τουρκική κατοχική κυπριακού οικοπέδου «Ονασαγόρας» περιπλέουν ήδη τόσο αμερικανικές όσο και ρωσικές ναυτικές μονάδες. Παρακολουθώντας εξ αποστάσεως. Χωρίς διευκρινισμένες (πλην ευανάγνωστες) προθέσεις.

Και έπονται βεβαίως αρκούντως σοβαρότερες μετεξελίξεις…

Ο Aνθος Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός
αναλυτής