[Ιστορίες] Νομπέλ Πραγματικότητας

Ηταν η χρονιά που οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους αφέθηκαν να καταλάβουν στην ξεχασμένη Συρία και στο Ιράκ μια έκταση ανάλογη της Βρετανίας, στέλνοντας μέσω της προπαγάνδας τους τον τρόμο και τη φρίκη στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη.

Ηταν η χρονιά που ένα πολιτικό αεροσκάφος με 298 επιβαίνοντες καταρρίφθηκε αιφνιδίως με πύραυλο εδάφους – αέρος στην ευρωπαϊκή ήπειρο και ένα ευρωπαϊκό σύνορο επανασχεδιάστηκε διά της βίας, για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες.

Ηταν η χρονιά που έπεσαν νεκροί στη Γάζα και στο Ισραήλ, μέσα σε διάστημα 50 ημερών, περισσότεροι από 2.200 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους Παλαιστίνιοι, και οι δύο πλευρές έδωσαν απερίσπαστες ραντεβού για την επόμενη φορά. Ηταν η χρονιά που τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έστρεψαν για λίγο την προσοχή τους στην εκστρατεία τρόμου που διεξάγει από χρόνια η Μπόκο Χαράμ στη Βόρεια Νιγηρία και το νεότερο κράτος του κόσμου, το Νότιο Σουδάν, βυθίστηκε σε έναν εμφύλιο που έμοιαζε αναπόφευκτος από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του.

Ηταν η χρονιά που τρεις χώρες στη Δυτική Αφρική ρημάχτηκαν από μια επιδημία που πιθανώς να μην είχε εξελιχθεί σε επιδημία αν δεκαετίες εμφυλίων και κλεπτοκρατίας δεν είχαν αφήσει τις χώρες αυτές με εξαθλιωμένα συστήματα υγείας και δικαιολογημένα καχύποπτους πολίτες.

Ηταν επίσης η χρονιά που μάθαμε, κάπου μεταξύ Χονγκ Κονγκ και Κίνας, ότι αυτή που αποφασίζει τι πραγματικά σημαίνει «μία χώρα, δύο συστήματα» είναι η πλευρά με τα δακρυγόνα, τα κλομπ και τα σπρέι πιπεριού.

Εχει δίκιο λοιπόν ο Τζόσουα Κίτινγκ, ο αρθρογράφος του «Σλέιτ». Το καλύτερο που έχει να κάνει αύριο η νορβηγική επιτροπή είναι να απονείμει το φετινό Νομπέλ Ειρήνης στον… Κανέναν. Οχι επειδή δεν υπάρχουν απανταχού της γης ακτιβιστές, μέλη οργανώσεων αρωγής και αξιωματούχοι που παλεύουν με θαυμαστό τρόπο για την ειρήνη σε δύσκολες συνθήκες. Αλλά επειδή η απονομή του Νομπέλ Ειρήνης σε οποιονδήποτε από αυτούς θα συζητιόταν για 15 δευτερόλεπτα. Και ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία που να στηρίζουν την ελπίδα ότι το βραβείο αυτό καθαυτό κάνει κάτι για την προώθηση της ειρήνης. Στην καλύτερη περίπτωση, η δημοσιότητα δίνει την ευκαιρία στη νορβηγική επιτροπή να αναδείξει σημαντικά ζητήματα: την κλιματική αλλαγή το 2007, τα γυναικεία δικαιώματα το 2011, την ανάγκη εξάλειψης των χημικών όπλων πέρυσι. Φέτος, περισσότερο από όλους (δεν) το αξίζει κανείς.