[Ιστορίες] Μια χώρα

Υπάρχει στην Ευρώπη ένα κράτος το οποίο θέτει ένα πρόβλημα που οι αρχιτέκτονες της ΕΕ δεν είχαν προβλέψει: σέβεται μέχρι κεραίας τα δημοσιονομικά κριτήρια του Μάαστριχτ, συσσωρεύει ωστόσο έλλειμμα δημοκρατίας. Η επίθεση που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση του Βίκτορ Ορμπάν εναντίον των ΜΚΟ, τις οποίες κρίνει προσκείμενες στην αντιπολίτευση, είναι μόνο το τελευταίο επεισόδιο. Τύπος, εκπαίδευση, δικαιοσύνη, οικονομικοί και πολιτισμικοί θεσμοί έχουν ήδη υποχρεωθεί να συμμορφωθούν στις προσταγές του. Το κόμμα του, άλλωστε, το Φιντέζ, ελέγχει τα δύο τρίτα του Κοινοβουλίου, όπως επίσης, εδώ και λίγο καιρό, του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Τέλος Ιουλίου, ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας έκανε ολόκληρη διάλεξη για τα πλεονεκτήματα ενός «μη φιλελεύθερου κράτους», όπου η οικονομική αποδοτικότητα δεν χρειάζεται να χολοσκάζει για δημοκρατικούς κανόνες.

Υπάρχει στην Ουγγαρία ένα κίνημα που το έχει βάλει πείσμα να σατιρίζει την ευπιστία των Ούγγρων απέναντι στον λαϊκισμό της Δεξιάς. Λέγεται «Ουγγρικό κόμμα του σκύλου με τις δυο ουρές» και έχει έμβλημα έναν γραβατωμένο, μεταλλαγμένο σκύλο. Οταν το Φιντέζ προαναγγέλλει – προεκλογικά – μείωση των τιμών της ενέργειας, αυτό υπόσχεται αύξηση της τιμής του αερίου. Οταν ο Ορμπάν ορκίζεται φιλία στον Πούτιν, αυτό προτείνει να αντικατασταθεί το φιορίνι με το ρούβλι. Οταν ο Ορμπάν καταγγέλλει Ευρώπη και ξένα λόμπι πως συνωμοτούν εναντίον των Μαγιάρων, αυτό υπόσχεται πως όταν αναλάβει την εξουσία, η Ουγγαρία θα εγκαταλείψει την ΕΕ· και θα ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για να ενταχθεί η ΕΕ σε αυτήν. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, το κόμμα που ίδρυσε ένας 34χρονος καλλιτέχνης «για πλάκα» πιστώθηκε με 10% των ψήφων.

Υπάρχει στη Βουδαπέστη ένας λόγιος της μουσικής που ένιωσε πρόσφατα την καρδιά του να σταματάει για λίγο. Ο Μπάλατς Μικούσι, επικεφαλής της μουσικής συλλογής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ουγγαρίας, έψαχνε σε έναν σκονισμένο φάκελο γεμάτο αγνώστου πατρός παρτιτούρες, όταν ξαφνικά βρέθηκε μπροστά σε τέσσερις σελίδες της παρτιτούρας μιας διάσημης σονάτας του Μότσαρτ – γραμμένες από τον ίδιο τον συνθέτη. Ο Μότσαρτ έγραψε τη Σονάτα για Πιάνο αρ. 11 σε λα μείζονα γύρω στο 1783. Η πρωτότυπη παρτιτούρα όμως θεωρούνταν χαμένη, υπήρχαν μόνο κόπιες. Την Κυριακή, ο Μικούσι θα παρουσιάσει το εύρημά του στο Ζάλτσμπουργκ. Επαγγελματίες και εραστές της μουσικής ανυπομονούν για τη συζήτηση του πώς θα έπρεπε ενδεχομένως να επανερμηνευθεί η σονάτα υπό το φως της ανακάλυψης.     

To συμπέρασμα: μόνο η μουσική θα μας σώσει. Αντε και το χιούμορ. Αλλά η ΕΕ πρέπει κάποτε να ασχοληθεί, επιτέλους, με το «ουγγρικό πρόβλημα».