[Διαστάσεις] Ενα ενδιαφέρον κόμμα

Μπορεί κανείς να προσάψει πολλά στον Σταύρο Θεοδωράκη. Τον συγκεντρωτισμό του. Την υπέρμετρη αυτοπεποίθησή του, που προσεγγίζει την αλαζονεία. Μια τάση να ανακοινώνει τα ονόματα των συνεργατών του πριν καλά καλά το αποφασίσουν οι ίδιοι. Μια ερμηνεία των δημοκρατικών διαδικασιών που μερικές φορές θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και καπέλωμα. Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί, όμως, ότι στο κόμμα που ίδρυσε ο Σταύρος Θεοδωράκης γίνονται ενδιαφέροντα πράγματα. Συμμετέχουν ενδιαφέροντες άνθρωποι. Κυκλοφορούν ενδιαφέρουσες ιδέες. Υπάρχει ζωή, βρε παιδί μου. Και, το κυριότερο, κάποια στιγμή τελειώνουν οι συζητήσεις και λαμβάνονται αποφάσεις. Δεν είναι άσχετος με όλα αυτά ο χαρισματικός χαρακτήρας του αρχηγού, τέλος πάντων του επικεφαλής.

Δεν παρακολούθησα την ημερίδα της περασμένης Κυριακής. Διαβάζω όμως και ακούω ότι ο ένας ομιλητής ήταν καλύτερος από τον άλλο. Οτι το ενδιαφέρον ήταν μεγάλο, η συμμετοχή ενεργή, η γλώσσα κάθε άλλο παρά ξύλινη. Δεν είναι αυτονόητα αυτά τα πράγματα – αντίθετα: είναι σπάνια. Με την έννοια αυτή, δεν έχει τόση σημασία αν κάποιες από τις 21 θέσεις που παρουσιάστηκαν ήταν πρόχειρες ή όχι και τόσο εύστοχες. Ώς τώρα, Το Ποτάμι δεχόταν κριτική επειδή δεν έχει θέσεις. Τώρα θα το κατηγορήσουμε επειδή δεν είναι όλες οι θέσεις του άριστα μελετημένες, άψογα πακεταρισμένες, μέχρι τελευταίας λεπτομερείας κοστολογημένες;

Ανησυχητική είναι, αντίθετα, η πληροφορία ότι στην ημερίδα αποδοκιμάστηκε ένας ομιλητής από τη Θράκη επειδή αναφέρθηκε στην «τουρκική μειονότητα». Αυτό δείχνει ότι υπάρχουν και εδώ πολλά ακόμη να γίνουν για την προάσπιση του δημοκρατικού διαλόγου και τον σεβασμό της πολυφωνίας.

Ομολογώ ότι τα περί «ριζοσπαστικού Κέντρου» δεν τα πολυκαταλαβαίνω. Θα προτιμούσα να μη δείχνει Το Ποτάμι μια τόσο μεγάλη αλλεργία απέναντι σε λέξεις όπως η σοσιαλδημοκρατία και να μη θέτει τόσο αυστηρούς όρους στο ζήτημα των συνεργασιών. Οι προσωπικές απόψεις του καθενός, όμως, δεν μπορεί και δεν πρέπει να κρύβουν το γεγονός ότι το κίνημα αυτό ήρθε να καλύψει ένα πολιτικό κενό. Το Ποτάμι δεν είναι ένα πυροτέχνημα. Ακόμη κι αν πέσει όμως τελικά θύμα του δικομματισμού, ή των καλών του προθέσεων, θα έχει συμβάλει αποφασιστικά στην προσπάθεια εξυγίανσης αυτής της κοινωνίας.