[Ιστορίες] Νέοι, ονειρεύονται

Μια μέρα του 2011, δύο φίλοι, η 22χρονη τότε Νουφ Αζί και ο 23χρονος Ζαΐν Μοχάμεντ, πληκτρολόγησαν στο Google το όνομα της πόλης τους: «Βαγδάτη». Οι μόνες εικόνες που εμφανίστηκαν ήταν, όπως αναμενόταν, εικόνες βίας και θανάτου. Κατόπιν πληκτρολόγησαν τις λέξεις «Ιρακινοί γελάνε». Τίποτα.

«Βαγδάτη: Πόλη της Ειρήνης, Πόλη του Αίματος» τιτλοφορείται το τελευταίο βιβλίο του βρετανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Τζάστιν Μαρόζι. Η Νουφ και ο Ζαΐν είχαν ανάγκη να θυμίσουν το πρώτο συστατικό, αυτό με το οποίο ήταν γνωστή η πόλη στους πρώτους κατοίκους της. Σκέφτηκαν κάτι απλό, να ανάψουν μερικά κεριά στη γειτονιά τους ανήμερα την Παγκόσμια Ημέρα για την Ειρήνη, 21 Σεπτεμβρίου. Αλλά στην πορεία κάποιος φίλος πρότεινε να στήσουν μια σκηνή και να ανεβάσουν θεατρικές παραστάσεις∙ μερικοί άλλοι, να φτιάξουν ένα συγκρότημα να παίξει μουσική. Και έτσι γεννήθηκε το Φεστιβάλ της Ειρήνης.

Διεξήχθη χθες για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Με περισσότερες δυσκολίες από κάθε προηγούμενη. Πολλοί από τους φίλους που είχαν στηρίξει εξαρχής τη Νουφ και τον Ζαΐν έχουν πια εγκαταλείψει τη χώρα. Και όταν πραγματοποιήθηκε, τρεις μήνες πριν, η πρώτη διοργανωτική συνάντηση, η πρώτη ερώτηση ήταν «Μα επιτέλους, για ποια ειρήνη μιλάτε; Δεν βλέπετε την κατάσταση;». Επέμειναν όμως και κατάφεραν να εξασφαλίσουν, για πρώτη φορά, χορηγίες από τοπικές εταιρείες. Από 50 το 2011, οι εθελοντές έφτασαν φέτος τους 300. Σκοπός ήταν η συγκέντρωση χρημάτων για τους εκατοντάδες χιλιάδες εσωτερικά εκτοπισμένους Ιρακινούς. Και σύνθημα, «με τα δικαιώματα των εσωτερικά εκτοπισμένων μπορούμε να φτάσουμε στην ειρήνη». Πενταμελής ομάδα εθελοντών ανέλαβε να προωθήσει το φεστιβάλ στα σόσιαλ μίντια. Δύο συγκροτήματα, ένα με ειδίκευση στην ανατολίτικη και ένα με ειδίκευση στη δυτική μουσική, ανέλαβαν το μουσικό κομμάτι.

Η Νουφ, ο Ζαΐν και οι υπόλοιποι, ο 27χρονος Ρουσούφ για παράδειγμα που εξηγεί πως χρειαζόταν λίγη ειρήνη μέσα του και τη βρήκε στον εθελοντισμό, δεν είναι αφελείς. Είναι απλώς νέοι και έχουν ανάγκη να ονειρεύονται. Και αν διαβάζοντας κάποιος εδώ στη Δύση για «Φεστιβάλ Ειρήνης στη Βαγδάτη» σκέφτεται αυτομάτως πως είναι μια πρωτοβουλία εξίσου μάταιη με εκείνη την έκκληση που απηύθυνε χθες η σύντροφος του βρετανού οδηγού ταξί που κρατούν όμηρο οι τζιχαντιστές στη Συρία να «του δείξουν έλεος», αυτά τα παιδιά δεν φταίνε σε τίποτα.