[Διαστάσεις] Θέμα τσαγανού

«Η χώρα σας δεν έχει ακόμη καταλάβει πως μπαίνοντας στην ευρωζώνη εντάχθηκε σε έναν όμιλο δογματικά σκληρού νομίσματος όπου τους κανόνες τους υπαγορεύουν οι Γερμανοί. Και η Γερμανία έχει επιβάλει τόσο αυστηρούς κανόνες ακριβώς επειδή δεν εμπιστεύεται τους εταίρους της. Take it or leave it. Μπορεί βέβαια να υπάρξει τροποποίηση των συνθηκών, αλλά θα πάρει πολύ χρόνο, που δεν υπάρχει, και απαιτεί ομοφωνία: αποκλείω μια θετική ψήφο όχι μόνο από τους Γερμανούς, αλλά και από τους Φινλανδούς, τους Αυστριακούς, τους Ολλανδούς».

Η προειδοποίηση αυτή ανήκει στον Μάρτιν Γουλφ, έμπειρο δημοσιογράφο και επικεφαλής αρθρογράφο των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Δημοσιεύθηκε στη χθεσινή «Ρεπούμπλικα» και δεν απευθυνόταν στην Ελλάδα, αλλά σε μια χώρα με μια πολύ σημαντικότερη οικονομία, μια χώρα που επιπλέον δεν έχει χρεοκοπήσει και δεν έχει μπει σε Μνημόνιο, την Ιταλία. Λογικό ήταν λοιπόν να γίνουν χθες πολλές ερωτήσεις με αυτό το περιεχόμενο στον Αλέξη Τσίπρα: ωραία όλα αυτά που εξαγγέλλεις και για το κούρεμα του χρέους και για τον κατώτατο μισθό και για τον ΕΝΦΙΑ, αλλά πώς θα πείσεις τους εταίρους μας να τα δεχθούν; Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είχε πάντως καμιά δυσκολία να απαντήσει. Θα τους πείσουμε γιατί είμαστε σκληρά καρύδια. Θα τους πείσουμε γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα διαλυθεί η ευρωζώνη. Θα τους πείσουμε γιατί είμαστε ωραίοι, κι οι ωραίοι έχουν χρέη.

Η μία έκφραση δυσπιστίας του Τσίπρα από τη Θεσσαλονίκη αφορά λοιπόν σοσιαλδημοκράτες ηγέτες όπως ο Ρέντσι ή ο Ολάντ: εκείνοι δεν μπορούν γιατί είναι λίγοι ή γιατί δεν θέλουν, εμείς θα μπορέσουμε γιατί έχουμε τσαγανό. Αν χρειάζεται ένα «plan B», πρέπει να το εκπονήσει ο αντίπαλος, όχι εμείς. Η άλλη έκφραση δυσπιστίας αφορά τους πρωταγωνιστές της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ είναι φανερό ότι δεν θεωρεί κανένα στέλεχος του κυβερνητικού επιτελείου στοιχειωδώς σοβαρό ή φιλότιμο: όλα είναι λάθος, όλα τα μέτρα είναι καταδικασμένα σε αποτυχία, κι αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην ανικανότητα, τη βλακεία ή την ανεντιμότητα αυτών των ανθρώπων, όχι σε παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Αυτοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να πατάξουν τη φοροδιαφυγή, εμείς θα το κάνουμε σε λίγους μήνες.

Ο Τσίπρας δεν εμπιστεύεται όμως ούτε τους πολιτικούς από τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Γι’ αυτό και επανέρχεται σ’ ένα σύνθημα που τα τελευταία χρόνια είχε ξεπεραστεί στην Ελλάδα, όπως άλλωστε και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης: την αυτοδυναμία. Δεν ρίχνει γέφυρες, δεν προτείνει διάλογο, δεν επιχειρεί τη σύνθεση απόψεων. Ή εμείς ή αυτοί. Ή Μνημόνιο ή αντιμνημόνιο. Η θα μας εμπιστευθείτε ή θα συνεχίσουμε να αργοπεθαίνουμε.

Οι επιτελάρχες του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν προφανώς πως αυτός ο συνδυασμός αυτοαναφορικότητας και αλαζονείας αποτελεί την καλύτερη συνταγή για την κατάκτηση της εξουσίας. Το χειρότερο είναι ότι μπορεί και να δικαιωθούν.