Και τώρα, σχέδιο Β’ από τον Ερντογάν

Είναι προφανές ότι: Αθήνα και Λευκωσία επιθυμούν διακαώς διάλογο γι’ αποδεκτές λύσεις. Πλην όμως για το ταγκό χρειάζονται απαραιτήτως δύο. Την ώρα που ο Ερντογάν επέλεξε ήδη σκληρό ροκ. Μόνο για έναν.

Οταν λοιπόν ο έλληνας Πρωθυπουργός (στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ) απαντώντας στον τούρκο Πρόεδρο για την αναφορά του τελευταίου σε δύο κράτη στην Κύπρο, έλεγε ότι «εν τοιαύτη περιπτώσει τότε έχουμε πρόβλημα», δεν θα είχε μάλλον κατά νουν, ότι ο Ερντογάν είχε ήδη ενεργοποιήσει το λεγόμενο «Σχέδιο Β». Που στοχεύει σε λύση τετελεσμένων. Οχι απλώς δύο (και τουλάχιστον ομοσπόνδων, όπως η ελληνική πλευρά τα αντιλαμβάνεται) κρατών. Τα οποία – και αν δεν θέλουμε ν’ αυτοεμπαιζόμεθα – προνοούνται και στο έγγραφο που η Λευκωσία συνυπέγραψε στα πλαίσια  διζωνικής ομοσπονδιακής δομής. Να μην το ξεχνάμε. Οπως παρεμπιπτόντως να μην ξεχνάμε και την επιστολή του κυπρίου Προέδρου προς τον Ερντογάν, με μεταφορέα τον έλληνα ΥΠΕΞ. Και ως προς την οποίαν ο τούρκος Πρόεδρος, αντί ν’ ανταποκριθεί, περίπου σκαιώς «μας έφτυσε»!

Γιατί (για να μη μας αιφνιδιάσουν αδόκητες εξελίξεις) αυτή τελικά είναι η αλήθεια. Η οποία σ’ αυτή τη φάση, μεταφράζεται σε συγκεκριμένους (και ήδη ενεργοποιημένους) σχεδιασμούς, τους οποίους η Αγκυρα επιταχύνει. Και οι οποίοι εδράζονται σε δυο βασικές συντεταγμένες:

1. Στην ολόπλευρη αναβάθμιση και διεθνή προβολή του κατοχικού μορφώματος, με κύρια επιδίωξη τη βραχυπρόθεσμη «Ταϊβανοποίηση». Δηλαδή: Σιωπηρή αποδοχή των θεσμών και δομών του, απ’ όσο το δυνατό περισσότερες χώρες, έστω και χωρίς άμεση διπλωματική αναγνώριση. Με ταυτόχρονη κι εκ παραλλήλου μεθόδευση αποαναγνωρίσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οπως εξάλλου υποδηλώνει και το γνωστό επίσημο έγγραφο της Αγκυρας προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που υπεβλήθη επί ελληνικής προεδρίας. Σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο εντάσσεται και η από ημερών εξόρμηση του λεγόμενου «υπουργού Εξωτερικών» του ψευδοκράτους και οι επαφές υψηλού επιπέδου στο Λονδίνο και την Ουάσιγκτον!

2. Σε μεθοδική επιτάχυνση (ποσοτικά και ποιοτικά) του εποικισμού, με άρδην αλλαγή: Αφενός της δημογραφικής ταυτότητας των ιδίων των Τουρκοκυπρίων. Που έχουν ήδη καταστεί καταθλιπτική μειονότητα, μέσα στην πλημμύρα των «κουβαλητών», όπως οι ίδιοι τους αποκαλούν. Και αφετέρου στην ανατροπή των πληθυσμιακών μεγεθών της σύνολης Κύπρου γενικότερα. Προκειμένου δηλαδή να υπάρξει αριθμητική εξίσωση των δύο πλευρών.

Και το πρώτο, και κυρίως το δεύτερο, συνιστούν κυριολεκτικά θανάσιμο βρόχο στον τράχηλο του Κυπριακού Ελληνισμού. Γιατί στοχεύουν ευθέως στην Αλεξανδρεττοποίηση της Μεγαλονήσου. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει: Μεσοπροθέσμως μεν σταδιακή συρρίκνωση και μακροπροθέσμως απορρίζωση του Κυπριακού Ελληνισμού από την φυσική του γεωγραφία.  Αναπαραγωγή δηλαδή του έωλου τουρκικού δόγματος, που οδήγησε στην απορρόφηση του συριακού σαντζακίου Χατάι.

Και για να μη νομισθεί ότι αυτά είναι αποκυήματα φοβιών και «καθ’ υπόνοιαν» υπολογισμοί ως προς τις τουρκικές προθέσεις, πρέπει να λεχθεί ότι: Ο ίδιος ο τούρκος Πρόεδρος κατά την επίσκεψή του στα κατεχόμενα και αποτεινόμενος στους ηγέτες των τουρκοκυπριακών κομμάτων:

α) Τους κάλεσε «να μη δημιουργούν προσκόμματα και να μην αντιδρούν στην πολιτογράφηση Τούρκων που εγκαθίστανται στη «θυγατέρα πατρίδα»!

β) Εξήγγειλε οργανωμένη κάθοδο επιχειρηματιών από την Τουρκία, για υλοποίηση συγκεκριμένων επενδυτικών σχεδίων. Κι ενδεικτική όσων προάγονται, είναι η επίσκεψη (σε λίγες μέρες) του νέου τούρκου πρωθυπουργού Αχμέτ Νταούτογλου στα κατεχόμενα.

Κανένας δεν ξέρει τον ακριβή αριθμό των εποίκων. Αλλά: Η τελευταία μεν απογραφή που διενήργησαν οι «αρμόδιες Υπηρεσίες», προσδιορίζει τον πληθυσμό των υπηκόων του κατοχικού μορφώματος, σε 295.000! Μέγεθος που δυστυχώς γίνεται αποδεκτό και από τρίτους. Αλλ’ αυτό είναι πλασματικό.

Καθώς ηγετικοί παράγοντες και οργανώσεις που αντιδρούν στον εποικισμό, θεωρούν – και το διακηρύττουν ευθαρσώς – ότι: Αυτή τη στιγμή, σε κάθε πέντε Τούρκους που συναντά ένας στα κατεχόμενα, σχεδόν οι τέσσερις προέρχονται από την Ανατολία!

Στα χέρια των κυπριακών Αρχών, βρίσκονται κάποια δεδομένα, που είναι αρκούντως ενδεικτικά. Οπως για παράδειγμα:

1) Ο αριθμός των συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας, όπως τον δίδουν οι δυο εταιρείες που ενεργοποιούνται στα κατεχόμενα. Η εταιρεία Turkcell, έχει 432.000 συνδρομητές. Ενώ η Telsim 250.000! Οπόταν και αν ακόμα υπάρχουν συνδρομητές με δυο (ή και τρεις) αριθμούς, ή ότι μερικές χιλιάδες ανήκουν σε μη μόνιμους κατοίκους, τότε στη χειρότερη περίπτωση οι μόνιμοι εξάπαντος υπερβαίνουν κατά πολύ το μισό εκατομμύριο!

2) Ο αριθμός εκείνων που εξυπηρετήθηκαν στα δημόσια νοσοκομεία του ψευδοκράτους κατά την πρώτη πενταετία μετά την εισβολή, εκυμαίνετο πέριξ των 100-120 χιλιάδων κατ’ έτος. Την τελευταία τριετία, ο αριθμός των περιπτώσεων ξεπέρασε κατά πολύ τις 750.000!

3) Η ηγεσία των τουρκοκυπρίων διδασκάλων – που αντιδρά έντονα στον εποικισμό, με δημόσιες καταγγελίες – σε διάφορα έγγραφα και ανακοινώσεις υπογραμμίζει ότι: Στα δημοτικά σχολεία, η αναλογία των μαθητών, είναι περίπου τρεις προς έναν. Τρεις δηλαδή περίπου γόνοι εποίκων, έναντι ενός από γηγενείς γονείς.

Ο εποικισμός συνιστά (βάσει του άρθρου 49 της Συνθήκης της Γενεύης) έγκλημα πολέμου. Χάριν όμως της αποφυγής αδιεξόδων, αποφεύγονται διαδικασίες προσφυγών σε διεθνείς οργανισμούς. Προκειμένου ν’ ανασχεθούν και να προληφθούν προβλεπτά δεινά που με βεβαιότητα θ’ αναπαραχθούν. Καθώς: α) Η πληθυσμιακή ανατροπή, θα στηρίξει μελλοντικά, βέβαιες τουρκικές αξιώσεις για «ζωτικό χώρο». Με όλα τα προδήλως εφιαλτικά συνακόλουθα. β) Ηδη διεμβολίζει τα δεδομένα της επιχειρούμενης λύσεως και τις προδιαγραφές ενός αποδεκτού ιστορικού συμβιβασμού. Που και αν τελικά επιτευχθεί, θ’ αφορά συνεταιρισμό των Ελληνοκυπρίων, με μια εντελώς μεταλλαγμένη τουρκοκυπριακή κοινότητα!

Αυτά και άλλα συναφή δεδομένα, στοιχειοθετούν την σαφώς προσαρτησιακή αντίληψη της Αγκυρας. Η οποία εκδηλώνεται, όχι μόνο με τη δημογραφική ανατροπή, αλλά και με συγκεκριμένες άλλες πρακτικές. Που συναρτούν απόλυτα το κατοχικό μόρφωμα στην Τουρκία. Η οποία το θεωρεί (και το θέλει) στρατηγικό προγεφύρωμα, για εύρυνση του ρόλου και της επιρροής της σ’ αυτή την κρίσιμη γεωγραφία.