[Το άλλο πρόσωπο] Ελευθεριακά

Μπορεί να είσαι συντηρητικός στις πεποιθήσεις σου αλλά να υποκύψεις στις σειρήνες της ελευθεριότητας. Αλλά αν δεν είσαι εξασκημένος ελευθεριακός μπορεί και να την πατήσεις. Ετσι όπως την πάτησε ο Νίκος Νικολόπουλος – ή τουλάχιστον έτσι όπως λέει ο ίδιος ότι την πάτησε. Λέξεις σαν αυτή που χρησιμοποίησε για να χαρακτηρίσει τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου δεν τις ξεστομίζει ποτέ. Δεν είναι αυτός ο συνήθης τρόπος που εκφράζεται, όπως εξήγησε στην απολογητική επιστολή που απέστειλε στον Ξαβιέ Μπετέλ. Και αν χρησιμοποίησε τη λέξη που@@ριό, το ομολογεί, «ευθύνεται η ελευθεριότητα με την οποία είθισται πλέον να χρησιμοποιείται ο λόγος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».

Ανθρωπος του Θεού, αν κρίνει κανείς από τις σπουδές του στην Κοινωνική Θεολογία και το μεταπτυχιακό του στα Οικονομικά της Εκκλησίας, ο Νικολόπουλος περιγράφει το twitter περίπου σαν το καταραμένο φίδι που έδωσε το μήλο στην Εύα, με τον ίδιο στον ρόλο της εξαπατημένης γυναίκας. Αυτή η καταραμένη ελευθεριότητα τον ώθησε να χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά τον «ακραίο χαρακτηρισμό» με τον όποιο στόλισε τον ομοφυλόφιλο πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου.

Φτιαγμένος όμως από το υλικό του ανθρώπου που φυλάει κάποιου είδους Θερμοπύλες στο φαντασιακό του, ο ανεξάρτητος βουλευτής και εσχάτως πρόεδρος κόμματος ξεκαθαρίζει στον Μπετέλ ότι δεν αλλάζει τις απόψεις του για την ομοφυλοφιλία και ότι θα συνεχίσει να υπερασπίζεται την ελευθερία, στην οποία πάντως δεν περιλαμβάνεται εκείνη ενός ανθρώπου να ζει με έναν ομόφυλό του και αυτή η κοινή ζωή να προστατεύεται από τους νόμους του κράτους όπως ισχύει για τους ετερόφυλους. Τότε θα πέσει φωτιά να μας κάψει, όπως θα λέει πιθανότατα ο ίδιος όταν δεν παρασύρεται από την ελευθεριότητα.

Ο Νίκος Νικολόπουλος χρειάστηκε πάνω από δέκα ημέρες για να στείλει μια επιστολή – έστω και μισής – συγγνώμης σε έναν άνθρωπο τον οποίο προσέβαλε με την ασφάλεια της γλωσσικής απόστασης και το μυαλό στο πιο ομοφοβικό τμήμα του εγχώριου κοινού. Ο σκοπός του tweet τότε ήταν αυτός. Ο σκοπός της επιστολής σήμερα είναι άλλα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας, είναι το κύρος και η λάμψη που μπορεί να χαρίσει η επικοινωνία με έναν πρωθυπουργό – ας είναι και μικρού κράτους, ας είναι και ομοφυλόφιλος.

Υπάρχουν πολλές λέξεις για να χαρακτηρίσει κανείς μια τέτοια συμπεριφορά, υπάρχουν πολλοί τρόποι για να περιγράψει αυτή την αντίληψη πολιτικής επιβίωσης. Ως ρέκτης της εθνολαϊκής Δεξιάς ο Νίκος Νικολόπουλος το ξέρει, η ελληνική γλώσσα είναι πολύ πλούσια. Αλλά ως πρώην όψιμος και νυν μεταμελημένος ελευθεριακός δεν θα χρησιμοποιούσε ούτε μισή λέξη από το οπλοστάσιο της καταραμένης ελευθεριότητας.