[Το άλλο πρόσωπο] Δαρβίνος

Τηρουμένων των αναλογιών, η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης είναι για τους πολιτικούς ό,τι η Επίδαυρος για τους ηθοποιούς: ένας χώρος που, αν δεν προσέξεις, μπορεί να σε εκδικηθεί. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν πρόσεξε το 2009 και την πάτησε με μόλις δύο λέξεις – λεφτά υπάρχουν. Δεν είχε προσέξει ούτε ο Κώστας Καραμανλής έναν χρόνο νωρίτερα, όταν στη συνέντευξη Τύπου τα μάσησε για τα νόμιμα και τα ανήθικα του Γιώργου Βουλγαράκη.

Είναι κάτι που δεν μπορείς να μη λάβεις υπόψη σου όταν έχεις ζήσει την πολιτική σου έρημο κοιτάζοντας επί έντεκα ολόκληρα χρόνια τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου. Εχοντας αφήσει στο παρελθόν τις παρορμήσεις της εποχής του Μακεδονικού και τον αυτοκαταστροφικό του εγωισμό, ο Αντώνης Σαμαράς ανέβηκε στη ΔΕΘ με την ψυχολογία του καλά διαβασμένου μαθητή στην πολιτική Ιστορία, που όμως ξέρει καλά πως η επιτυχία στις εξετάσεις μπορεί να κριθεί ακόμη και από ένα μικρό καπρίτσιο της τύχης. Πώς περιόρισε τον κίνδυνο; Πρώτα τήρησε την προμνημονιακή παράδοση στο Βελλίδειο περιγράφοντας με καλά λόγια την κατάσταση της οικονομίας και αναγγέλλοντας φοροελαφρύνσεις. Κι έπειτα την έσπασε επιστρατεύοντας την ευγλωττία του Βενιζέλου για να αποφύγει τις παγίδες της συνέντευξης Τύπου.

Κάπως έτσι ο Πρωθυπουργός επέστρεψε σχετικά αλώβητος από τη Θεσσαλονίκη. Στα μάτια του φανατικού ακροατηρίου της ΝΔ – αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ακόμη κάτι τέτοιο – ο Σαμαράς μοίρασε χρήμα στη ΔΕΘ στο στυλ του αφεντικού που τρελάθηκε. Για το ευρύτερο ακροατήριο που δεν θέλει πρόωρες εκλογές και βλέπει με καχυποψία την ασυγκράτητη δίψα του ΣΥΡΙΖΑ για την εξουσία, ο Σαμαράς υπηρέτησε στη Θεσσαλονίκη την εικόνα του υπεύθυνου statesman που παραμένει ταγμένος στην αποστολή της σωτηρίας της χώρας και δεν παρασύρεται από τις σειρήνες του λαϊκισμού.

Τηρουμένων και πάλι των αναλογιών, το επόμενο πακέτο ελαφρύνσεων που θα αναγγείλει ο Σαμαράς το προσεχές διάστημα είναι μια ΔΕΘ 2, αλλά χωρίς την ατσαλοσύνη του Ζαππείου 2. Θα είναι, όμως, αρκετό για να μαζέψει γύρω του 180 βουλευτές και τις ψήφους τους για τις προεδρικές εκλογές; Είναι κάτι που θα φανεί. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις παραμένουν ισχυρές και η ΝΔ βρίσκεται πίσω στις δημοσκοπήσεις. Η έρημος, όμως, δίδαξε στον Σαμαρά ότι πολιτική ανάσταση μπορεί να υπάρξει ακόμη και για τους πολιτικούς που φαίνονται καταδικασμένοι σε ένα αιώνιο ρεπό – αρκεί να αφήνεις πίσω τον παλιό σου εαυτό. Γι’ αυτό δεν χρειάστηκε περισσότερες από 24 ώρες ως Πρωθυπουργός για να σκοτώσει τον αντιπολιτευόμενο εαυτό του. Και γι’ αυτό μπορεί να τσαλακώσει την εικόνα της κεντρώας υπευθυνότητας, αν χρειαστεί να συγκινήσει τους Καμμένους με μερικές κορόνες ανόθευτης Δεξιάς.

Στη ΔΕΘ ο Σαμαράς έδειξε ότι έχει αφομοιώσει κι ένα πολύτιμο δαρβινικό δίδαγμα από την εμπειρία της πολιτικής ερήμου του – ενδεχομένως είναι και το πιο βασικό: όπως και στη φύση, έτσι και στην πολιτική δεν επιβιώνει ο (δημοσκοπικά) πιο δυνατός, αλλά αυτός που ξέρει να προσαρμόζεται.