[Εναλλακτικά] Μύες και μαίανδροι

Τατουάζ. Μάνη. Μαίανδροι. Αναβολικά. Γυμναστήριο. Το πρόσφατο διπλό φονικό στη Δυτική Μάνη είχε τις δικές του μεταβλητές στην εξίσωση μίσους και τον αιματηρό απολογισμό που οδήγησε στην ομόφωνη προφυλάκιση δύο δεκαοκτάχρονων. Οχι, για να μην παρεξηγηθώ: καθεμία από τις παραπάνω λέξεις δεν εκβάλλει ευθύγραμμα σε ραντεβού θανάτου μέσα στη νύχτα και σε συμπλοκές που θυμίζουν την ταινία «Δεσμοί αίματος», cult φιλμ της γενιάς μου – των 30 και κάτι. Είναι όμως αυτή η κυρίαρχη τάση στη νεολαία τα τελευταία χρόνια που θέλει ως συνώνυμο της λεβεντιάς και του κλαρινογαμπρισμού το «φουσκωτό» κορμί, πασπαλισμένο συχνά με εθνικιστικά ή και φασιστικά σύμβολα, μπόλικη τεστοστερόνη που αποτυπώνεται σε ναρκισσιστικές σέλφι φωτογραφίες, θυμό και μια αίσθηση του αήττητου που επιτείνουν τα επικίνδυνα φάρμακα.

Η πρώτη ύλη υπάρχει εδώ γύρω μας. Και ενεργοποιείται κάθε φορά διαφορετικά. Είτε σε ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών όπως στο προαναφερθέν φονικό. Είτε συλλογικά, όπως στις μαζικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής σε μετανάστες. Ή ακόμη πιο πρόσφατα στον άγριο ξυλοδαρμό δύο ομοφυλόφιλων στο Παγκράτι. Γιατί παράλληλα με το κομμάτι των νέων που σπουδάζει, εργάζεται (ή στέλνει βιογραφικά), παλεύει με αξιοπρέπεια στον καμβά της κρίσης και δεν τραβάει «εθνικιστικά» και μισαλλόδοξα ζόρια, τα τελευταία χρόνια, διαμορφώθηκε αθόρυβα και κάτι άλλο: το πρώην απολιτίκ τμήμα των φτωχών ή νεόπτωχων παιδιών που ζουν από μια ξεχαρβαλωμένη σύνταξη των γονιών έγινε το μαύρο ποτάμι του μίσους. Ενα πλήθος εσωστρέφειας βουτηγμένο στην παραδοξολογία του «περήφανου» έθνους, ετοιμοπόλεμο να χτυπήσει τον ξένο για το ψωμί που του τρώει, μια «πελατεία» που μέχρι πρότινος στεγαζόταν ιδιοτελώς στα πρώην μεγάλα κόμματα με ρουσφετολογικούς όρους και τώρα μετέωρη στις συμπληγάδες της εξαθλίωσης αποτελεί τον πιο ριζοσπαστικό βραχίονα της ρητορικής του νέου μίσους.

Οχι, αυτά τα παιδιά των αναβολικών και των τατουάζ «ή ταν ή επί τας» δεν είναι μια συμπαγής μάζα μιας νέας Βαϊμάρης. Πιο πολύ μοιάζουν με το παρακράτος του ’60 που έξοχα περιέγραψε ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης στο «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου» με μια εσάνς από «εθνολαϊκισμό» και ματσό συμπεριφορά. Μια εν δυνάμει στρατιά ενός παραλογισμού που δεν αναλύει «ταξικά» τη συνθήκη αλλά παίρνει θέση στο φουαγιέ της παραβατικότητας και ιδρώνει στο γυμναστήριο για να συντρίψει αυτόν που την επιβουλεύεται. Αυτό το αθόρυβο ποτάμι είναι που έβαλε τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή (για την ακρίβεια, και αυτό). Και δεν είναι τυχαίο πως τα ρυάκια του – που διακρίναμε και πριν από τη διαιρετική τομή των Μνημονίων -πύκνωσαν με τον επιταχυντή της κρίσης για να εκβάλουν σε φονικά σαν της Μάνης, σε φονικά σαν του Παύλου Φύσσα και στη διάχυση μιας βίας στις γειτονιές που θα ενεργοποιήσει μοιραία και τις αντίρροπες δυνάμεις.