[Το άλλο πρόσωπο] Τσελιγκάτο

Εμποροι αγανάκτησης υπάρχουν πολλοί. Τα ραδιόφωνα και τα τηλεπαράθυρα είναι γεμάτα. Κανείς όμως δεν συνδυάζει την αγανακτισμένη συνθηματολογία με το μελόδραμα και τη μεταφυσική, όπως το πετυχαίνει ο Μάξιμος Χαρακόπουλος.

Μας απειλεί, ας πούμε, με εμπορικό πόλεμο η Ρωσία; Γιατί να κουραζόμαστε με τη διπλωματία; Γιατί να μην πούμε στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών να βάλει βύσμα τον Πατριάρχη Κύριλλο μήπως και φωτιστεί ο ευλαβής Πούτιν και εξαιρέσει τους ομόδοξους ροδακινοπαραγωγούς; Απλό δεν είναι; Απλό, αλλά δεν θα το σκεφτόταν κανείς, αν δεν σκεφτόταν να το πουλήσει έτσι ο Χαρακόπουλος.

Πριν παραιτηθεί από την κυβέρνηση, ο βουλευτής Λάρισας δεν ακουγόταν. Οχι γιατί δεν μιλούσε. Μιλούσε πολύ, αλλά σιγανά, για να καρφώνει ανωνύμως τον πολιτικό του προϊστάμενο. Με τον Αθανάσιο Τσαυτάρη στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης δεν ταίριαξε ποτέ, καθότι ο Τσαυτάρης δεν ήταν πολιτικός. Δεν είχε δηλαδή αγροτική πελατεία να χαϊδέψει. Γι’ αυτό και οι «κύκλοι» του Ιζνογκούντ – αναπληρωτή υπουργού είχαν καθημερινά πολύ υπόγειο δηλητήριο να διοχετεύσουν.

Οπως όμως συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, ο Χαρακόπουλος έχασε την αφωνία του, όταν απεκδύθηκε την υπουργική του ιδιότητα. Ιδίως μετά τις ευρωεκλογές, απέκτησε μια ασυγκράτητη εξωστρέφεια – με προβλέψιμο πάντοτε ρεπερτόριο: πότε για να κατακεραυνώσει το «γονατογράφημα του ΕΝΦΙΑ» και πότε για να διασώσει την ιστορική μνήμη από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

Η αλήθεια είναι ότι ο Χαρακόπουλος δεν έδειξε ποτέ ότι μπορεί να ξεπεράσει τα κλισέ της λαϊκής Δεξιάς. Πάντοτε με αυτά πολιτευόταν. Πολλή Πατρίς, ολίγη θρησκεία και, εσχάτως, καμπίσια ιθαγένεια. Είναι ο τοπικός διαχωρισμός που χάρη στον ΕΝΦΙΑ επέτρεψε σε κάποιους βουλευτές της περιφέρειας να λανσαριστούν ως λαϊκότεροι των λαϊκών δεξιών. Ετσι και ο Χαρακόπουλος έσπευσε να επισημάνει ότι δεν είναι σαν τους βουλευτές των Αθηνών που, όπως λέει, αντιλήφθηκαν το μέγεθος του προβλήματος (του ΕΝΦΙΑ) «στις διακοπές τους».

Καμία πρωτοτυπία. Ετσι δούλευε πάντα το σινάφι του επαγγελματία πολιτικού. Επικαλείται, ας πούμε, τις διηγήσεις της γιαγιάς για τις χαμένες πατρίδες. Θυμίζει ξανά και ξανά πόσο αγωνίστηκε όταν ήταν στην κυβέρνηση, για να νομιμοποιηθούν – χωρίς πρόστιμο! – οι αυθαίρετοι στάβλοι.

Σταβλίζει το ποίμνιό του, υπνωτίζοντάς το με τον «επιτόπου» λυρισμό του και τα «κατόπιν ενεργειών του». Με αυτήν τη δοκιμασμένη τέχνη της διαβουκόλησης επιβιώνει πολιτικά ο Χαρακόπουλος.

Κάποτε διέλαμψε ως καπετάνιος της μονοπρόσωπης φράξιας των Αρειανών (του Αρη Σπηλιωτόπουλου). Τώρα ο άνεμος της συγκυρίας τον έφερε σε μια άλλη μόδα: στη στάνη των Τζαμτζήδων – από τους οποίους είναι η αλήθεια ότι έλειπε λίγη λογοτεχνία, λίγος σπαραξικάρδιος αναδελφισμός. Κατά τα άλλα, τότε όπως και τώρα, παίζει τον ίδιο ρόλο. Του τσοπανάκου που φωνάζει γιατί φαντάζεται ότι φωνάζοντας θα γίνει τσέλιγκας.