[Το άλλο πρόσωπο] Κίονες

Η πολιτική σεζόν ξεκίνησε από το Βερολίνο. Την άνοιξε ο Νίκος Δένδιας χθες στο πάλαι ποτέ στρατηγείο του Χέρμαν Γκέρινγκ.

Το κτίριο που σήμερα στεγάζει το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών ήταν έδρα του ναζιστικού υπουργείου Αεροπορίας – του Λουφτφαρτμινιστέριουμ. Εκεί, ανάμεσα στις τρομακτικές κιονοστοιχίες που δεν μπόρεσε να αναδομήσει η δημοκρατική ανακαίνιση, ο έλληνας υπουργός Ανάπτυξης συζήτησε επί μία ώρα με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τις φοροελαφρύνσεις, τις αναπτυξιακές ενέσεις, τον γόρδιο δεσμό του ελληνικού χρέους. Πρόκειται για την ίδια ακριβώς ατζέντα που θα κρίνει τον φετινό πολιτικό χειμώνα στην Αθήνα. Γι’ αυτό και η επίσκεψη Δένδια είχε το αποτύπωμα των πλησιαζόντων γεγονότων.

Καμία κουβέντα με τους Γερμανούς, ακόμη και αυτή που φαινομενικά εκτυλίσσεται σε εθιμοτυπικό πλαίσιο, δεν είναι εύκολη. Αρκεί κανείς να θυμηθεί τις επιπλοκές που είχε προκαλέσει η θεωρητικά εύκολη συζήτηση περί αναπτυξιακής βοήθειας, όταν στον ρόλο του Δένδια ήταν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Το εγχείρημα εταιρικής αλληλεγγύης εξετράπη σε δημόσια αντιπαράθεση με τον αλήστου μνήμης αντικαγκελάριο των Φιλελεύθερων Φίλιπ Ρέσλερ. Τα σχέδια για το ταμείο που θα βοηθούσε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις είχαν μείνει τότε στα χαρτιά.

Επιχειρησιακός υπουργός, γαλβανισμένος στο εύφλεκτο χαρτοφυλάκιο της Δημόσιας Τάξης, ο Δένδιας ήταν έτοιμος για τα δύσκολα. Ομως η επιχείρηση αφύπνισης της αφυδατωμένης πραγματικής οικονομίας είναι ίσως πιο σύνθετη και από την εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής. Κι αυτό γιατί η επιτυχία της δεν εξαρτάται από τον υπουργό, όσο αποφασισμένος κι αν είναι. Εξαρτάται σε έναν μεγάλο βαθμό και από την ετοιμότητα των Γερμανών να συνειδητοποιήσουν επιτέλους τα όρια της οικονομικής τους ορθοδοξίας.

Ο κυβερνητικός εταίρος στο Βερολίνο έχει αλλάξει, αλλά δεν έχει αλλάξει θεαματικά η πολιτική. Η Μέρκελ, που στην αρχή του 2013 έδρεπε επαίνους, καθώς οι ασθενείς της ευρωζώνης έδειχναν σημάδια ανάρρωσης, βρίσκεται πάλι σε θέση απολογούμενου για την πολιτική της. Στην ευρωπαϊκή οικονομία, που κινδυνεύει να βαλτώσει στη στασιμότητα, η καγκελάριος έχει να προσφέρει πάλι μόνο διδακτισμό και υποδείξεις.

Αυτή την εμμονική στάση φοβάται και η Αθήνα. Αν οι εταίροι κολλήσουν στα ελάσσονα, αν δεν μπορέσουν να δουν τη μεγάλη εικόνα – τη δημοσιονομική εξισορρόπηση και την έξοδο στις αγορές – το ελληνικό πρόγραμμα θα κινδυνεύσει να μείνει από πολιτικό οξυγόνο στα τελευταία του μέτρα. Η ελπίδα είναι ότι οι Ευρωπαίοι -διάβαζε κυρίως το Βερολίνο – δεν έχουν επαναπαυθεί και δεν θα υποτιμήσουν αυτό που οι ίδιοι επισήμαιναν ως «πολιτικό κίνδυνο».

«Η επιτυχία της Ελλάδας είναι και δική μας επιτυχία» είπε στον Δένδια ο Σόιμπλε. Ακούγεται αυτονόητο. Αρκεί ο Γερμανός να μην το εκστόμισε μόνο ως διπλωματική αβρότητα.