[Προεκτάσεις] Βουρβόνοι

Ηταν μια παραγωγή του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου με τίτλο «Δέκα μέρες στο Παρίσι» – με τους Γιάννη Γκιωνάκη και Νίκο Σταυρίδη στα κέφια τους, καθώς προσπαθούν να ξεγελάσουν συζύγους, πεθερές και λοιπούς συγγενείς και να πάνε για ντόλτσε βίτα. Φυσικά ήταν κωμωδία. Το πολιτικό ριμέικ της ταινίας με τίτλο «Τρεις μέρες στο Παρίσι» τι θα είναι; Η ιδέα να πραγματοποιηθεί ο έλεγχος προόδου του προγράμματος προσαρμογής από την τρόικα γύρω από τον Πύργο του Αϊφελ εξελίσσεται απρόβλεπτα σε δυο στοιχεία του τουλάχιστον.

Το πρώτο αφορά το σκηνικό που στήνεται ως πρώτη πράξη του έργου «Διώξαμε την τρόικα» – το γράφουν αυτή την εποχή οι καλύτεροι κυβερνητικοί σεναριογράφοι – ώστε η μεταφορά της επιθεώρησης στο Παρίσι να προβληθεί ως εθνική απεξάρτηση από τους τροϊκανούς. Ωραία ιδέα. Μόνο που την ίδια στιγμή, κάποιοι ανυποψίαστοι, κυβερνητικοί παράγοντες δηλώνουν ότι θα ζητηθεί άδεια από την τρόικα για σειρά μέτρων που θέλει να ανακοινώσει η κυβέρνηση, όπως π.χ. οι φοροελαφρύνσεις. Δηλαδή ομολογούν ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να λάβει καμιά απόφαση, για οτιδήποτε σχετίζεται με την εκτέλεση του προϋπολογισμού, χωρίς να το εγκρίνει η τρόικα. Οι υπό διωγμό εξακολουθούν να έχουν τις εξουσίες τους.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η απίστευτης έμπνευσης – και προπαγανδιστικής αφέλειας – πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ να στείλει κομματικό κλιμάκιο στο Παρίσι τις ημέρες του ελέγχου. Τι ακριβώς θα κάνει αυτό το κλιμάκιο και με ποια ιδιότητα; Οι τροϊκανοί θα συζητούν με τις ελληνικές Αρχές: τον Χαρδούβελη, τον Μητσοτάκη, τον Βρούτση, που εκπροσωπούν την κυβέρνηση. Ο Πρωτόπαπας τι θα εκπροσωπεί σε αυτή τη διαδικασία και πώς την εννοεί όποιος είχε αυτή την ιδέα; Και αν δεν συμφωνεί το κλιμάκιο του ΠΑΣΟΚ θα βάζει ο Τόμσεν τη γάτα του να κλαίει; Οι θέσεις της κυβέρνησης είναι αυτές που είναι. Στην Αθήνα, στο Παρίσι ή στην Αλάσκα τις διατυπώνουν οι υπουργοί. Αν χρειαστεί ενδοκυβερνητική συνεννόηση υπάρχει ο Πρωθυπουργός, όχι οι «σκιές» τους.

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Τέσσερα χρόνια από την υπαγωγή της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, το Παρίσι ως κυβερνητική επιλογή για τον έλεγχο της τρόικας και η επιτήρησή της από το ΠΑΣΟΚ, δείχνουν ότι για τα δυο κυβερνητικά κόμματα ισχύει αυτό που έλεγε ο Ταλλεϋράνδος για τους Βουρβόνους: «Τίποτε δεν ξέχασαν και τίποτε δεν έμαθαν».