[Επιφυλλίδα] Οι αποσκευές του καλοκαιριού

Oσο στενάχωρο κι αν υπήρξε το καλοκαίρι μας, το αποχωριζόμαστε πάντα με θλίψη. Σάμπως να κρατούσε μέσα του μια υπόσχεση ευτυχίας που, ακόμη κι αν δεν πραγματοποιήθηκε, υπολογίζαμε στο ενδεχόμενο η ευτυχία αυτή να πραγματοποιηθεί όσο διαρκούσε το καλοκαίρι.

Ως το επόμενο καλοκαίρι κανείς δεν ξέρει τι γίνεται. Αιφνίδιες αρρώστιες δικών μας ή αγαπημένων μας, φίλοι που έχουν αρχίσει ήδη να απομακρύνονται από την περασμένη άνοιξη και μέσα στον χειμώνα σίγουρα θα εξαφανιστούν από τη ζωή μας χωρίς να έχουμε φταίξει σε τίποτα, η Εφορία που ενδέχεται να μας πάρει το σπίτι, τι να πρωτοσκεφτεί κανείς. Ετσι το καλοκαίρι, ακόμη κι αν διαψεύστηκε ως προς τις προσδοκίες μας, ήταν μια καταφυγή.

Δεν έχει σημασία αν οι αποσκευές του θα είναι τελικά τελείως διαφορετικές σε σχέση με κείνες που θα θέλαμε να το φορτώσουμε. Από την άποψη αυτή ίσως το καλοκαίρι να μας είναι τόσο πολύτιμο γιατί, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μεταβάλλεται σε μια σύνοψη όλης μας της ζωής. «Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μάς πάει».

Ενώ φανταζόταν κανείς ότι μες στον χειμώνα θα τον τροφοδοτεί η εικόνα τού εαυτού του μέσα σε μια θάλασσα λάδι, νιώθει ήδη να τον κατακλύζει η απροσδόκητη κουβέντα ενός εργένη και αμετακίνητου μέσα στο καλοκαίρι φίλου, σε μια μικρή ομήγυρη, μέσα στο λάλαρο ενός αυγουστιάτικου μεσημεριού: «Γύρω στις οχτώ το βράδυ που βάζω να πιω ένα ουζάκι, λέω στον εαυτό μου: Κώστα μάς βλέπει κανείς; Οχι. Βάλε λοιπόν λίγο ακόμη. Και την ίδια στιγμή χαϊδεύω και το μαγουλάκι μου».

Υπάρχουν γεγονότα που γίνονται παγκοσμίως γνωστά, καθολικής σημασίας και έγκριτα, που αισθάνεσαι να ξεφουσκώνουν αυτοστιγμεί, να έχουν διαγραφεί από τη μνήμη της ανθρωπότητας προτού ακόμη ολοκληρωθούν. Και μια κουβέντα ενός ακόμη και αγνώστου μας που τυχαία ακούσαμε την αισθανόμαστε να μεταβάλλεται σε αξετίμητη περιουσία μας. Τόσο βαριά σε σημασία σαν να αποκωδικοποίησε ένα μυστικό του Σύμπαντος, αν και το περιστατικό που εικονογράφησε έγινε μέσα στους τοίχους ενός διαμερίσματος και δεν το έχει μάθει κανείς.

Φαίνεται πως η πραγματική οικονομία της ζωής για να γίνει αντιληπτή θέλει ως πρωταγωνιστή και θεατή τον ίδιο ακριβώς άνθρωπο, με μάρτυρα μόνο τον εαυτό του. Βέβαια το να εκφράζεται ή το να εξομολογείται κανείς, το να κυκλοφορούν μέσα στον κόσμο και η έκφραση και η εξομολόγηση ως έργα τέχνης, είναι κάτι σπουδαίο και πολύτιμο. Αλλά χρειάζεται το δράμα, για να έχει αποκτήσει την πλήρη του σημασία, να το γνωρίζει μόνο αυτός που το ζει, χωρίς να αισθάνεται πως αν δεν το είχε πει το δράμα του θα στερούνταν αξίας.

Απροσδόκητα, αλήθεια, συμπεράσματα, αν σκεφτεί κανείς ότι ξεκινήσαμε με την πρόθεση να γλυκάνουμε τη δυσβάσταχτη αίσθηση σε σχέση με το καλοκαίρι και τις αποσκευές του. Καθώς ποτέ ή μάλλον σπανίως οι αποσκευές  είναι αυτές που σχεδιάζαμε. Διαφορετικά πώς θα γινόταν φίλος, επίσης εργένης, αντί για τη «μυθική» του παραμονή στην Κέρκυρα, να είναι σίγουρος πως το καλοκαίρι του θα έχει γαντζωθεί φαινομενικά σε μια αμελητέα κουβέντα; Εκείνη μιας φίλης που, αφού του ετοίμασε τα χίλια δυο καλά σε φαγώσιμα για ένα Σαββατοκύριακο, γνωρίζοντας την αδεξιότητά του ακόμη και να ζεστάνει το κρέας με τις μελιτζάνες, του είπε δίνοντας του ταυτόχρονα μια σακούλα με κορόμηλα: «Τουλάχιστον αυτά δεν θέλουν ζέσταμα»!