[Μικροπολιτικός] Ζαν-Κλοντ όπως Γιάσερ

Οτι χθες το μεσημέρι στο Μέγαρο Μαξίμου το κλίμα ήταν «δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε σήμερα» – που έλεγε και ο μακαρίτης ο Ντίνος Ηλιόπουλος – ήταν ολοφάνερο. Ηταν περισσότερο πάρτι πάρα πολιτική συνάντηση. Η οικειότητα μεταξύ του ημέτερου Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και του νεοαναδειχθέντος προέδρου της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ξεχείλιζε. Τέτοια αγκαλιάσματα Πρωθυπουργού με ξένο επίσημο μπροστά στο πρωθυπουργικό γραφείο είχαμε να δούμε από την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου υποδεχόταν τον Γιάσερ Αραφάτ.

Μεταξύ μας: από κοντά ο λουξεμβούργιος επισκέπτης έδειχνε κάπως μεγαλύτερος – δεν έκλεισε ακόμη τα 60 -, κοντοκουρεμένος όπως μας ήλθε, με την πράσινη ριγέ γραβάτα του και το απαστράπτον χαμόγελο. Αλλά έδειχνε άλλος άνθρωπος – μέχρι και το αστειάκι «πείνασα, ας τελειώνουμε» πέταξε στους δημοσιογράφους για να σταματήσουν τις ερωτήσεις.

Παρένθεση. Υποθέτω πως ούτε καν θυμάται εκείνο τον παγωμένο Οκτώβριο του 2009, όταν ο ίδιος ως επικεφαλής του Eurogroup τότε έλεγε το περίφημο «the game is over» και μας έκοβε τα ήπατα. Αυτά ξεχάστηκαν. Οπως άλλωστε ξεχάστηκε ότι ο χθεσινός οικοδεσπότης του ήταν ένας από αυτούς που δεν ενέκριναν τον δρόμο που πήρε το 2010 η Ελλάδα, για τον οποίο χθες είχε επαίνους. Τι σου είναι η πολιτική, ε;

Θα είχε ενδιαφέρον πάντως να αποκαλύψει κάποτε ποιοι ήταν οι «υπουργοί και υφυπουργοί» που, όπως είπε, δυστροπούσαν στα μέτρα σωτηρίας της Ελλάδας και υποχρεώθηκε να κάνει προσπάθειες για να τους αλλάξει γνώμη. Κλείνει η παρένθεση.

Επί της ουσίας τώρα, στις συνομιλίες λίγοι πήραν μέρος – υπήρχε και ένα θέμα στεγανοποίησης. Από ελληνικής πλευράς, πλην του Πρωθυπουργού, ο αντιπρόεδρος Βαγγέλης Βενιζέλος και ο απαραίτητος Στ. Παπασταύρου – ο Χρύσανθος με τη Βούλτεψη περίμεναν απέξω. Και από πλευράς Γιούνκερ, οι δύο από τους τρεις συνεργάτες του που τον συνόδευαν.

Κανένα νέο περί χαρτοφυλακίου; Απαντες μεταβλήθηκαν σε σφίγγες και το αντιλαμβάνομαι. Προφανώς ο Γιούνκερ τούς είπε τι έχει κατά νου για τον δικό μας, αλλά θα καεί αν γίνει γνωστό προτού καν αναχωρήσει από την Αθήνα – με προορισμό τις… διακοπές του, σας πληροφορώ, καθώς δεν έχει προγραμματίσει άλλη επίσκεψη σε πρωτεύουσα εντός του Αυγούστου…

Σας μεταφέρω πάντως τις επίμονες διαβεβαιώσεις «δεν θα απογοητευθείτε» προς τους έλληνες συνομιλητές του. Και διακινδυνεύω μια πρόβλεψη: το χαρτοφυλάκιο Αβραμόπουλου θα είναι ένα από τα τέσσερα πιο σημαντικά στην επόμενη Επιτροπή: ανάπτυξη, ενέργεια, μεταφορές και μετανάστευση. Αλλά το τελευταίο έχει λιγότερες πιθανότητες, καθώς το διεκδικούν εννέα χώρες!

Το χαμένο ασανσέρ

Επιστρέφω στην επίσκεψη. Είχαμε μείνει στην επίκληση της πείνας του για να σταματήσει τη συνέντευξη Τύπου, όπως και έγινε. Αναχώρησαν για το ξενοδοχείο Κινγκ Τζορτζ, στο ρουφ γκάρντεν του οποίου είχε στρωθεί το τραπέζι με θέα την Ακρόπολη και τους περίμεναν.

Πρώτοι έφτασαν ο Πρωθυπουργός με τον Γιούνκερ που μπήκαν μόνοι τους στο ένα ασανσέρ. Στην παρέα, όταν έφτασαν, προστέθηκαν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και ο Γκίκας Χαρδούβελης και οι πάντες πρόσεξαν την εγκαρδιότητα του προέδρου της Κομισιόν με τον έλληνα επίτροπο.

Μετά άρχισαν τα απρόοπτα. Ο συνεργάτης του Πρωθυπουργού Στ. Παπασταύρου, ο – Γερμανός και επικεφαλής της προεκλογικής καμπάνιας του – διευθυντής του γραφείου του Γιούνκερ, Μάρτιν Σελμάγερ, ο σύμβουλός του Αντι Ρίτσαρντς και η επί του Τύπου του Νατάσα Μπερτόν – που είχαν πάρει το δεύτερο ασανσέρ – δεν έλεγαν να φανούν.

Οπως απεδείχθη, μόλις έφτασαν στον όγδοο όροφο, η πόρτα δεν άνοιγε. Αρχισαν λοιπόν εγκλωβισμένοι στην καμπίνα να κόβουν βόλτες από όροφο σε όροφο για είκοσι λεπτά μέχρι να τους βγάλουν, σε μια στάση, στο… υπόγειο. Οι άρρενες μπήκαν στο διπλανό ασανσέρ και ανέβηκαν για να εξιστορήσουν την περιπέτειά τους. Η κυρία από τη λαχτάρα που πήρε ανέβηκε τους ορόφους με τα πόδια.

Οταν ηρέμησαν άπαντες, σερβιρίστηκε το γεύμα: συναγρίδα, πράσινη σαλάτα με προσούτο και χταπόδι με μελιτζανοσαλάτα, ενώ για ποτό ο Γιούνκερ προτίμησε ένα ουζάκι. Το απόγευμα έφυγε για το Καβούρι, από όπου σήμερα θα αναχωρήσει προς άγνωστη κατεύθυνση.

Ετεροαπασχόληση

Χθες ο σχετικά νέος στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης δέχθηκε τον πολύ παλιό πρόεδρο του ελληνικού παραρτήματος της Διεθνούς Διαφάνειας, Κωνσταντίνο Μπακούρη. Ο υπουργός είπε ότι στηρίζει την οργάνωση – και η αλήθεια είναι ότι έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του – που επιδιώκει τον περιορισμό της διαφθοράς στη χώρα – αν το καταφέρνει, είναι άλλη υπόθεση.

Ο Κ. Μπακούρης μίλησε για την τηλεφωνική γραμμή 10190 που λειτουργεί από τον Σεπτέμβριο του 2013 και υποδέχεται καταγγελίες – αν θέλετε, το λέτε και «καρφώματα» – από πολίτες για υποθέσεις διαφθοράς. Ηδη έχει δεχθεί καμιά πεντακοσαριά ώς τώρα. Αν άκουσα καλά, όμως, ανάμεσα σε όσα μπορεί να καταγγείλει κάποιος είναι και «η αναποτελεσματικότητα των υπηρεσιών του Δημόσιου Τομέα, η μη απόκριση ή μη ικανοποιητική αντιμετώπιση αιτημάτων πολιτών, η χαμηλή παραγωγικότητα υπαλλήλων, η χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών».

Σαν πολύ λαρτζ αντίληψη για τη διαφθορά δεν έχουν; Ή μήπως διευρύνουν το πεδίο καταγγελιών για να δείχνουν δραστήριοι; Διότι, αν μια τέτοια οργάνωση αρχίσει να μετράει πόσο αναποτελεσματική είναι μια δημόσια υπηρεσία, πότε θα βρει χρόνο για να κυνηγήσει την πραγματική διαφθορά;