Ο καβγάς σε ξένο αχυρώνα είναι η νέα δραστηριότητα της ημέτερης πολιτικής φάρμας – με αφορμή αυτό που συνέβη στην Αργεντινή. Η κυβερνητική προπαγάνδα – από την πλευρά της ΝΔ κυρίως – υιοθέτησε επιθετική ρητορική επιπέδου Αδωνη Γεωργιάδη για να προβάλει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «θέλει να μας κάνει Αργεντινή» και η Κουμουνδούρου απάντησε με τη συνήθη πολυγνωσία της.
Η πιο αξιοσημείωτη παρέμβαση των ημερών ήλθε από τον Νίκο Χριστοδουλάκη με το άρθρο του στο χθεσινό «Βήμα της Κυριακής», το οποίο αν δεν αποδελτίωσαν οι επιτελείς των δύο μεγάλων κομμάτων κακό του κεφαλιού τους. Ο πρώην υπουργός κάνει αυτό που όφειλαν να κάνουν όλοι: να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα για την Ελλάδα από αυτήν την υπόθεση.
Ο Χριστοδουλάκης – ο οποίος, αν μη τι άλλο, οικονομικά ξέρει – βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Οι εξελίξεις στην Αργεντινή «δεν είναι η χρεοκοπία, αφού η χώρα δεν απειλείται ούτε με δημοσιονομική κατάρρευση ούτε με υπέρογκα εξωτερικά ελλείμματα». Ωστόσο, εξαιτίας της «δικαιολογημένης απόφασης να μην καταβάλει 1,5 δισ. δολάρια σε ένα κερδοσκοπικό κεφάλαιο, θα υποστεί συνέπειες σαν να είχε αυτά τα προβλήματα».
Ηταν σωστή ή λάθος η απόφαση της Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ; Τίποτε από τα δύο. Ηταν υποχρεωμένη να κινηθεί έτσι, «γιατί σε περίπτωση που δικαίωνε το κερδοσκοπικό κεφάλαιο θα απαιτούσαν ίση μεταχείριση οι πολλοί περισσότεροι που δέχθηκαν να κουρευτούν τα ομόλογά τους και τότε όντως θα οδηγείτο σε πραγματική χρεοκοπία».
Ο πρώην υπουργός αναδεικνύει υποδειγματικά την Αργεντινή ως επίκαιρο μάθημα για την Ελλάδα: «Η παγίδευση μιας μεγάλης χώρας στις μεθοδεύσεις ενός μικρού κερδοσκόπου και η αναγκαστική υιοθέτηση μοιραίων επιλογών είναι μια εξαιρετικά διδακτική ευκαιρία για να συζητηθούν με σοβαρότητα το θέμα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και οι διαθέσιμες πολιτικές».
Σε αυτές δεν συγκαταλέγονται οι μονομερείς ενέργειες που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς «δεν μπορείς να καταγγείλεις ως “γύπα” τον σλοβάκο ή τον πορτογάλο φορολογούμενο». Αλλά ούτε και οι πολιτικές σαν το PSI του 2012 γιατί το «κούρεμα του 2012 ελάχιστα απέδωσε έτσι όπως εφαρμόστηκε», ενώ «το πρόγραμμα προσαρμογής απέτυχε βυθίζοντας την οικονομία σε ύφεση και εκτοξεύοντας το χρέος ακόμη ψηλότερα».
Το συμπέρασμα υπάρχει στην τελευταία παράγραφο του Χριστοδουλάκη: «Η Αργεντινή αξίζει όλη μας τη συμπαράσταση στη στυγνή κερδοσκοπική επίθεση που δέχεται, αλλά και η Ελλάδα αξίζει να αποφύγει τη συμφορά της».