[Ιστορίες] Πίσω από τον εχθρό

Ανδρες και γυναίκες, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι, κοιτούν την κάμερα και λένε: «Δεν σας θέλουμε εδώ». Μόνο στο τέλος του βίντεο που προβάλλεται στην πλατεία της κινηματογραφικής λέσχης στο Τελ Αβίβ, στη σκηνή που έχει βαφτιστεί «Κικάρ χασαλόμ», ξεκαθαρίζει το μήνυμα: το Φόρουμ των οικογενειών που έχουν βυθιστεί στο πένθος δεν θέλει νέα μέλη.

«Κικάρ χασαλόμ» σημαίνει «πλατεία της ειρήνης». Το Φόρουμ των ισραηλινών και παλαιστινιακών οικογενειών δίνει εδώ ραντεβού κάθε βράδυ. Μια σκηνή, ένα βήμα, μερικές καρέκλες και άνθρωποι που έρχονται να πουν: «Αρκετά! Η εκδίκηση δεν φέρνει παρά νεκρούς, νεκρούς και άλλους νεκρούς». Οπως η 60χρονη Τσούριτ Σαρίγκ. Ο γιος της, Γκι, ήταν στρατιώτης, σκοτώθηκε το 1996. Η οικογένεια βυθίστηκε στην οργή και την απελπισία. Θα μπορούσαν να είχαν στραφεί στον φανατισμό. Στράφηκαν στο Φόρουμ. Ολα τα μέλη της οργάνωσης έχουν χάσει κάποιον δικό τους σε αυτήν τη διαμάχη. Οι Παλαιστίνιοι, βέβαια, σπάνια αποτολμούν πια να βγουν από τη Δυτική Οχθη, είναι μόνο ωσεί παρόντες στη «σκηνή της ειρήνης». Κι έτσι ακόμη, όλο και κάποιος περαστικός εκτοξεύει μια ύβρη του τύπου «είστε η ντροπή αυτής της χώρας». Η πλειοψηφία του ισραηλινού πληθυσμού στηρίζει την επιχείρηση στη Γάζα, ως ένα αναγκαίο κακό για να «τελειώνουμε με τη Χαμάς». Η φιλειρηνική ρητορική ενέχει λοιπόν κινδύνους. Μία ισραηλινή ηθοποιός που τόλμησε να δηλώσει «Ντρέπομαι για τον λαό μου», η Ορνα Μπανάι, έχασε μια διαφημιστική δουλειά, με την εταιρεία να εξηγεί πως «στηρίζει τον δημόσιο διάλογο, αλλά όχι σε περιόδους κρίσης».

Στη «σκηνή της ειρήνης», πάλι, επιμένουν πως «μπορούμε να ξεκινήσουμε μία διαδικασία συμφιλίωσης, ακόμα και σήμερα». Προ ημερών είχε περάσει από εκεί ένας πρώην πρεσβευτής και ιστορικός, ο Ελι Μπαρναβί. Τον ρώτησαν πόσο μπορούν να επηρεάσουν αυτού του τύπου οι εκδηλώσεις τις πολιτικές αποφάσεις. «Οχι πολύ» απάντησε. «Πολλαπλασιάζοντας όμως αυτές τις συναντήσεις, δημιουργείται μια κουλτούρα ειρήνης και αυτό είναι το σημαντικό. Ξέρετε, υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων: εκείνοι που βλέπουν πίσω από τον άνθρωπο τον εχθρό, και εκείνοι που βλέπουν πίσω από τον εχθρό τον άνθρωπο».

Υπάρχουν λοιπόν και αυτοί οι Ισραηλινοί. Προσελκύουν λιγότερη δημοσιότητα από τους άλλους, τους ακραίους, εκείνους που τραγουδάνε «δεν έχει σχολείο αύριο στη Γάζα». Αλλά χρειάζονται όσο ποτέ τη στήριξή μας, όσο και οι άμαχοι Παλαιστίνιοι.