[Στίγμα] Μικροδιαφορές

Μικροδιαφορές

Εχω ευχάριστα νέα σήμερα, τα οποία φυσικά δεν μπορώ να κρατήσω για τον εαυτό μου. Είναι αυτή η εσωτερική παρόρμηση η οποία με κάνει να θέλω να μοιραστώ με το αγαπημένο κοινό τα καλά νέα, διότι γνωρίζω – από ένστικτο, μη φανταστείς – πόσο ας πούμε, «καίγεται» να ενημερωθεί (το κοινό) τι διάολο έγινε με εκείνον τον έλεγχο του πόθεν έσχες υπουργών και βουλευτών, ζώντων και τεθνεώτων, από το 1974 και μετά.

Ο έλεγχος πραγματοποιήθηκε έπειτα από τη συγκινητική επιμονή του άλλοτε προέδρου της Βουλής, και εσαεί προέδρου της καρδιάς μας (όπως μπορεί να βεβαιώσει ο καθένας που πέρασε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από τη Βουλή τα τελευταία 40 χρόνια) Απόστολου, Αποστόλη για τους φίλους, Κακλαμάνη.

Και τι απέδειξε; Ιδού λοιπόν, το καλό το νέο το οποίο υποθέτω θα γεμίσει χαρά κάθε αγνή ψυχή που είχε μπολιαστεί με το μικρόβιο της αμφιβολίας για το αδαμάντινο του ήθους και πάλλευκο της διαδρομής όλων εκείνων των πολιτικών που διοίκησαν τη χώρα τα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση:

* δεν βρέθηκε τίποτε που να δικαιολογεί την επιμονή, στα όρια της μονομανίας, του δημοφιλούς Αποστόλη.

Σύμφωνα με έγκυρη πηγή – πιο έγκυρη δεν γίνεται – η οποία με ενημέρωσε χθες βράδυ, από όσους ελέγχθηκαν (κατεβάζοντας καντήλια για τον Αποστόλη και την επιμονή του, και θα εξηγήσω παρακάτω, με παραδείγματα, γιατί…), εντοπίστηκαν «μικρές παραβάσεις» οι οποίες «δεν είναι αξιόλογες» και «ούτε δημιουργούν πολιτικό ή άλλο θέμα».

Συγκεκριμένα, από τις χιλιάδες των ελέγχων που έγιναν, εντοπίστηκαν μόνο μικροδιαφορές θα τις ονομάσω στην περιουσιακή κατάσταση των ελεγχομένων, σε ποσά που «μπορείς να αναφέρεις ότι είναι κάτω των 100.000 ευρώ, για να μη σου πω αρκετά κάτω», μου ανέφερε χαρακτηριστικά η πηγή μου.

Τούτων δοθέντων, δύο τινά μπορώ να υποθέσω ότι συμβαίνουν: ή οι άνθρωποί μας, οι πολιτικοί είναι… άσοι στο κρύψιμο (και σταματώ εδώ) ή ότι ο πρόεδρος Αποστόλης βούτηξε βαθιά στο κανάλι του λαϊκισμού…

Ενα όμορφο Citroen με δυο άλογα…

Διαλέγετε και παίρνετε. Εγώ υποσχέθηκα παραδείγματα και θα τα παρουσιάσω: ένας εκ των ελεγχομένων ήταν και ο πρώην υφυπουργός των κυβερνήσεων του θεού Ανδρέα, Φοίβος Ιωαννίδης με περγαμηνές στον αντιστασιακό αγώνα. Εκεί που νόμιζε ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα – και ήταν – του ζητήθηκε να προσκομίσει συμβόλαιο κατοχής ενός αγρού στην Κρήτη, το οποίο κατείχε με γονική παροχή του πατέρα και της μητέρας του από το 1946! Σάλταρε κανονικά ο άνθρωπος, μέχρι να βρει άκρη…

Ενας δεύτερος ελεγχόμενος ήταν ο Πάγκαλος, του οποίου του ζητήθηκε να προσκομίσει το συμβόλαιο πώλησης ενός αυτοκινήτου Citroen 2CV που κατείχε πριν από το ’80, εκείνος δεν το είχε, αλλά ο έλεγχος απαιτούσε να το καταθέσει. Μπορεί ο καθένας να υποθέσει τι έγινε…

Συνέβησαν πολλά τέτοια κατά τον έλεγχο. Για να αποδειχθεί ότι ο λαϊκισμός που είναι ανίκητος τελικά, μπορεί να σε οδηγήσει με ασφάλεια στην υπερβολή. Και στη βλακεία ασφαλώς…

Οι φιλίες πεθαίνουν κελαηδώντας

Στο μεταξύ ζούμε συγκλονιστικές στιγμές, καθώς καταγράφεται κατ’ αυτάς το τέλος (ή τουλάχιστον προαναγγέλλεται) μιας ωραίας φιλίας που ξεκίνησε τόσο αγνά, και τόσα άδολα, στα μετερίζια του αντιμνημονιακού αγώνα. Είναι η φιλία του προέδρου Αλέξη με τον πρόεδρο Πάνο του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» η οποία τόσες υποσχέσεις είχε δώσει σε όλους εμάς τους… αντιμνημονιακούς (τι λέω πάλι ο άνθρωπος!), διότι θα μετεξελισσόταν σε κυβερνητική συνεργασία.

Μιλούσαν συνεχώς στο τηλέφωνο, αντάλλασσαν απόψεις (και δεν αποκλείω ΚΑΙ επισκέψεις) και γενικώς έσταζε μέλι το στόμα του ενός για τον άλλο. Αλλά εδώ και μήνες έχουν απομακρυνθεί – υπαιτιότητι του προέδρου Αλέξη, ο οποίος κατάλαβε προφανώς ότι ο άλλος είναι loser και την έκανε με μικρά πηδηματάκια.

Θα αναφέρω απλώς έναν έμμεσο διάλογο που είχαν με διαφορά μερικών ωρών χθες. Στην απαντητική του επιστολή προς τον μπαρμπα-Φώτη (Κουβέλη) το αριστερό αγόρι Αλέξης δεν του ρίχνει απλά «πόρτα» στο πρόσωπο, δηλώνει κιόλας τα ακόλουθα:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευτεί ότι θα πρωτοστατήσει και θα αφιερώσει δυνάμεις, για τη δημιουργία μια πρωτότυπης προοδευτικής, αντιμνημονιακής, κοινωνικής συσπείρωσης».

Παρακάμπτω εντελώς τα περί… πρωτότυπης συσπείρωσης (θα είναι με λοφίο; Με φτερά; Με πούπουλα; Με πίσσα και πούπουλα; Ποιος ξέρει τι εννοεί ο ποιητής…) και μεταφέρω εδώ τι είχε πει ο λαοφιλής πρόεδρος Πάνος στο κανάλι Kontra λίγες ώρες πριν:

«Εάν ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι θα κάνει πολιτικό παιχνίδι για να πάρει ψήφους από το ΠαΣοΚ και το παπανδρεϊκό ΠαΣοΚ και θα βάλει στην άκρη, θα παρέχει ασυλία και αυτός προς την κυβέρνηση Παπανδρέου και Παπαδήμου, εμάς να μας ξεχάσει».

Κλαίω…

Δεν σχολιάζω άλλο!

Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος «το ΠαΣοΚ είμαι εγώ» Βαγγέλης συνεχίζει ακάματος την προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Ή τουλάχιστον έτσι λέει. Παράδειγμα χθεσινό: περπατώ στη Βασιλίσσης Σοφίας χθες το μεσημέρι, και λίγο πιο κάτω από το υπουργείο Εξωτερικών, βλέπω κύριο με κοστουμάκι καλοκαιρινό μπλε σκούρο, σκουλαρικάκι στο αφτί, τσιγάρο στο ένα χέρι και κινητό στο αφτί, να μιλάει. Περιμένω να ολοκληρώσει, τον πλησιάζω και ναι, είναι ο Γιάννης Μπουτάρης!

– Δήμαρχε πώς από την πόλη μας; τον ρωτώ χαρούμενα.

– Είχα κάτι δουλειές, εδώ, και μου δείχνει το υπουργείο Εξωτερικών.

– Τι δουλειές αν επιτρέπεται;

– Τίποτε μωρέ, κάτι θέματα της Θεσσαλονίκης ήρθα να κουβεντιάσω με τον Βενιζέλο.

Λίγη ώρα αργότερα διαρροές από το ΠαΣοΚ ανέφεραν ότι οι δύο άνδρες συζήτησαν για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς.

Δεν σχολιάζω άλλο! Πώς είπε ο Χελάκης για την Εθνική το 2004 το απίθανο «δεν περιγράφω άλλο»; Ε, έτσι ακριβώς!

Αυτοέλεγχος

Πριν κλείσω, θέλω και εγώ να αναφερθώ στην υπόθεση Μαζιώτη. Οχι στα της σύλληψης, και τα σχετικά, αλλά στα της… αποφυλάκισής του προ διετίας λόγω της παρέλευσης του 18μήνου. Οπως αποδείχθηκε από θαύμα δεν θρηνήσαμε θύματα, αθώα θύματα, κατά την καταδίωξη και τη σύλληψή του. Θα μπορούσαμε όμως χαλαρά να είχαμε πέντε ή και περισσότερους νεκρούς.

Το ερώτημα λοιπόν που θέλω να απευθύνω προς την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κυρία Κουτζαμάνη είναι ένα και μοναδικό: ελέγχθηκε κανείς για την παρέλευση του 18μήνου χωρίς να δικαστούν ο Μαζιώτης και η σύντροφός του, πράγμα που τους επέτρεψε να εξαφανιστούν; Και αν όχι, γιατί;

Εντάξει, και εγώ συμφωνώ ότι πρέπει η Δικαιοσύνη να λειτουργεί ανεξάρτητα και χωρίς παρεμβάσεις, αλλά δεν θα πρέπει και η ίδια να αυτοελέγχεται; Δεν πρέπει να τιμωρηθούν για την παράλειψη κάποιοι; Διαφορετικά αυτό προσομοιάζει με αυτοπροστασία και ατιμωρησία…

(Επίσης, υποθέτω ότι μετά τα προχθεσινά κάτι θα γίνει για να μην ισχύει το 18μηνο για υποθέσεις που έχουν συνταράξει το πανελλήνιο…)