Ονειρα θερινής νυκτός

2 λεπτά
Ονειρα θερινής νυκτός
Η νύχτα βγάζει επίσκοπο και τα καλοκαίρια εκλογές: το έκανε ο Κώστας Σημίτης το 1996 για να νικήσει τον Μιλτιάδη Εβερτ. Το έκανε δύο φορές ο Κώστας Καραμανλής – το 2007 για να νικήσει τον Γιώργο Παπανδρέου και το 2009 για να του παραδώσει την εξουσία.
Τρεις φορές σε 18 χρόνια δεν είναι και λίγες – και με την έννοια αυτή, δικαίως προβληματίζονται αρκετοί: θα βρουν το ίδιο σκηνικό επιστρέφοντας μετά τον Δεκαπενταύγουστο ή θα πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται προεκλογικά; Ιδού η απορία…
Κατ’ αρχάς, μια παρατήρηση: και στις τρεις περιπτώσεις, ήταν οι πρωθυπουργοί που έκαναν τους εκλογικούς σχεδιασμούς. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Μάλιστα, στις δύο πρώτες περιπτώσεις ο αιφνιδιασμός ήταν απόλυτος – ώς και την ημέρα που προκηρύχθηκαν οι εκλογές, η αντιπολίτευση δεν το πίστευε. Οι ανακοινώσεις τη βρήκαν στις παραλίες.
Θεωρητικά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις. Μόνο στις ολιγοήμερες διακοπές του δεν ζητά εκλογές – κατά τα άλλα, καλημέρα τού λένε, κάλπες τώρα, απαντά. Αλλά το θέμα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ – το θέμα είναι η κυβέρνηση.
Είπαμε, τις εκλογές τις κάνει η κυβέρνηση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος. Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουν – τον τελευταίο λόγο τον έχει ούτως ή άλλως ο Αντώνης Σαμαράς – αλλά θα πρέπει να το συζητήσουν.
Και να συζητήσουν τι; Με τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι σταθερά μπροστά στις δημοσκοπήσεις, το μπόνους των 50 εδρών σε ισχύ, τη ΝΔ δεύτερη και το ΠαΣοΚ σε κίνδυνο, τι σόι εκλογικό σχεδιασμό μπορούν να κάνουν; Δεν μπορούν – άρα δεν θα κάνουν…
Τα πράγματα είναι μάλλον απλά: η κυβέρνηση θα κάνει ό,τι μπορεί για να εξασφαλίσει τους 180 της προεδρικής εκλογής. Και πάντως, το αν θα τους βρει ή όχι, δεν θα το μάθουμε το φθινόπωρο…













