Μετά την Ωρα Μηδέν

Δεν είναι εύκολο να είσαι Γερμανός. Δεν είναι εύκολο να λες «μπορούμε να βρισκόμαστε στην κορυφή του κόσμου για πολλά χρόνια ακόμα» χωρίς να προκαλέσεις μια ανατριχίλα, όταν προέρχεσαι από μια χώρα που κάποτε βρισκόταν στην κορυφή, εις βάρος όμως μιας ολόκληρης ηπείρου. Φυσικά, ο γερμανός προπονητής Γιόαχιμ Λεβ αναφερόταν στο ποδόσφαιρο, και εκείνη τη στιγμή δεν εμψύχωνε κανέναν στρατό, αλλά τη νεολαία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, λίγο πριν από τον μεγάλο τελικό. Αλλά ακόμη κι έτσι, οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι.  

Τελικά η Γερμανία έφτασε στην κορυφή (του ποδοσφαίρου τουλάχιστον) και το έκανε με επιμονή, στην οποία άλλωστε είναι καλά μαθημένη. Αυτό απέδειξε στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν από το προηγούμενο Μουντιάλ που κέρδισε η Δυτική Γερμανία. Η Γερμανία επανενώθηκε επισήμως στις 3 Οκτωβρίου του 1990, λίγους μήνες αφότου νίκησε (πάλι) την Αργεντινή στη Ρώμη, στις 8 Ιουλίου του ίδιου έτους. Εκτοτε χρειάστηκαν τουλάχιστον είκοσι χρόνια και εκατομμύρια μάρκα για να πατήσει στα πόδια της η ενωμένη χώρα. Δεν ήταν μόνο η θέα των γερανών σε ολόκληρο το Βερολίνο (όπως το έζησα τουλάχιστον εγώ από το 1998 έως το 2001) που μαρτυρούσαν ότι η πόλη βρισκόταν στη φάση της θεραπείας. Ηταν και η αμήχανη, και συχνά εχθρική, συνάντηση των διαφορετικών νοοτροπιών, που έπρεπε να μάθουν να συνυπάρχουν από την αρχή.

Αλλά η Γερμανία δεν το ‘βαλε κάτω. Θα πλήρωνε κάθε τίμημα για την επανένωση και θα δούλευε σκληρά προς μία κατεύθυνση: την κορυφή. Με την ίδια αφοσίωση η Γερμανία έπαιξε μπάλα. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια η Γερμανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου επένδυσε μια ολόκληρη περιουσία σε νέες εγκαταστάσεις ποδοσφαίρου και στην ανεύρεση και γαλούχηση νέων ταλέντων – απ’ όπου και προήλθε και ο σκόρερ του τελικού Μάριο Γκέτσε.

Στο ματς που την οδήγησε στον μεγάλο τελικό, ο μαγικός αριθμός των επτά γκολ κατά της Βραζιλίας δεν μπορούσε παρά να παραπέμψει σε «γρήγορη εκτέλεση». Ωστόσο, η Γερμανία δεν εμπιστεύεται τις γρήγορες λύσεις. Αντίθετα με το σύγχρονο διεθνές κλίμα που εμπνέεται από τη στιγμιαία ικανοποίηση και κρέμεται από την αυριανή τιμή της μετοχής, η χώρα της Ανγκελα Μέρκελ επιζητεί τις μακροπρόθεσμες λύσεις – αυτές που απαιτούν περισσότερο κόπο και προσφέρουν μεγαλύτερη εγγύηση.

Αυτό που αναζητά η Γερμανία συνοψίζεται στον γερμανικό όρο γκεμποεργκενχάιτ – είναι ό,τι προσφέρει στον άνθρωπο ασφάλεια και ζεστασιά, και από την μια στιγμή στην άλλη μπορεί να γίνει καπνός. Οπως κι έγινε στην Ωρα Μηδέν. Στο τέλος του Πολέμου, το 1945, η Γερμανία έμαθε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να εξαχρειώνεται μια «πολιτισμένη» χώρα. Αναγκάστηκε να χτίσει με υπομονή τον νέο της εαυτό, φροντίζοντας να εξασφαλίσει κάθε εγγύηση ότι δεν θα ξαναζήσει μία Ωρα Μηδέν. Αναγκαστικά, έμαθε την αξία της οργάνωσης, της μεθοδικότητας και της επιμονής.

Ισως η ιστορική αποτυχία της Γερμανίας να είναι το κλειδί της επιτυχίας της. Και μπορεί να μην συμβαίνει πάντα, αλλά το φετινό Μουντιάλ το κέρδισε η καλύτερη ομάδα.