[Διαστάσεις] Τι είναι ο αιγιαλός;

Ασφαλώς δεν δικαιούται να αμφισβητήσει κανείς το ενδιαφέρον του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου του προσωπικά για το περιβάλλον. Παρακολουθώντας, όμως, τη χθεσινή ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Μουσείο Μπενάκη, με την οποία ανακήρυξε τη δημιουργία ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου κατά του νομοσχεδίου για τον αιγιαλό, είναι αδύνατον να μην εντοπίσει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα μετατρέψουν για ακόμη μία φορά τον δημόσιο διάλογο σε μια ανούσια και ατελέσφορη αντιπαράθεση: τη στείρα συνθηματολογία, την αστείρευτη ρετρολαγνεία, την ατελείωτη πατριδοκαπηλία, τον υπερβολικό στόμφο, τον επαγγελματικό βερμπαλισμό.

Τι είναι ο αιγιαλός; «Η ανάσα, η ομορφιά, η ελευθερία, η ψυχή της Ελλάδας, η ίδια η Ιστορία μας, μια ανεκτίμητη πηγή πλούτου και πολιτισμού, ο χώρος και ο τρόπος που οι Ελληνες ζουν και παλεύουν αιώνες τώρα» εξήγησε στην αρχή της ομιλίας του ο κ. Τσίπρας και αμέσως μετά «υπέκυψε», όπως είπε ο ίδιος, στη γοητεία της ποίησης: εκτός απ’ όλα τα παραπάνω, ο αιγιαλός είναι επίσης «το λευκό και το γαλάζιο της πατρίδας μας». Αντίθετα, το νομοσχέδιο είναι «μαύρο» και «ξεπουλάει την ομορφιά, την ψυχή, τον πολιτισμό και την προοπτική της πατρίδας μας», ενώ «υπονομεύει τις παραδόσεις της και το μέλλον της».

Είναι ένα ερώτημα εάν εκτός από παράδοση η αυθαίρετη ψαροταβέρνα πάνω στο κύμα είναι και ψυχή μιας χώρας. Αλλά δεν είναι το βασικό. Σε αυτή τη φάση, το βασικό ερώτημα είναι τι είδους διάλογος μπορεί να γίνει με μια έκθεση ιδεών. Ενα ερώτημα ακόμη είναι τι διάλογος μπορεί να γίνει για ένα «νομοσχέδιο-φάντασμα» – αν ισχύει ο ισχυρισμός του ΠαΣοΚ ότι χάρη στη δική του σθεναρή στάση το αρχικό νομοσχέδιο αποσύρθηκε και το νέο βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της επεξεργασίας. Πώς μπορεί να ξεκινήσει κάποιος μια εκστρατεία εναντίον ενός πράγματος που ακόμη δεν υπάρχει;

Με τη δική του στάση ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει κάτι ολέθριο: εγκλωβίζει στο βασίλειο της μικροκομματικής αντιπαράθεσης ένα ζήτημα που απαιτεί ακόμη μεγαλύτερη σύνεση και σοβαρότητα επειδή το νομοσχέδιο που αποσύρθηκε ήταν πράγματι εκτρωματικό. Μπορεί οι παραλίες να είναι όλα αυτά τα επικολυρικά που είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να είναι και άλλα τόσα ακόμη. Το βέβαιο, όμως, είναι ότι οι αποφάσεις που θα ληφθούν θα παίξουν τεράστιο ρόλο στη φυσιογνωμία ολόκληρης της χώρας και θα διαμορφώσουν σε μεγάλο βαθμό τη σχέση μας με το περιβάλλον. Γι’ αυτόν ειδικά τον λόγο θα ήταν πολύ καλύτερα εάν ο Αλ. Τσίπρας υπέκυπτε στη γοητεία των προτάσεων αντί της ποίησης. Θα ήταν χίλιες φορές προτιμότερο να παρουσίαζε το δικό του σχέδιο αντί να υψώνει ακόμη ένα φράγμα απέναντι στους υποψήφιους επενδυτές. Η Αριστερά θα έπρεπε να ξέρει να κάνει κάτι περισσότερο από αυτό.