[Προβολείς] Καυτές, τυφλές ελπίδες

Την ώρα που στην Επίδαυρο ο Προμηθέας – ο οποίος χάρισε τη φωτιά στους ανθρώπους – κειτόταν δίπλα στη θυμέλη του θεάτρου σαν γιγάντιο ομοίωμα, μια καταστροφική πυρκαγιά μαινόταν στην Κερατέα. Ισως για να θυμίσει πως η φωτιά-δώρο του Προμηθέα, μαζί με τις «τυφλές ελπίδες που θρόνιασε μέσ’ την καρδιά τους» (στη μετάφραση του Ιωάννη Γρυπάρη), στα χέρια ανθρώπων γίνεται λαίλαπα. Με τους φύλακες της καταστροφής αποδεκατισμένους από την ανέχεια, ένα ακόμη κομμάτι του πράσινου παραδείσου που απέμεινε στη «βασίλισσα» Αττική από τα χρόνια που οι άνθρωποι ακόμη μνημόνευαν τον Προμηθέα και χειροκροτούσαν την ιδέα του στα θέατρα, εναπέθετε τις δικές του «τυφλές ελπίδες» μόνο στον άνεμο, που μας έκανε τη χάρη να κοπάσει. Την ώρα όμως που βλέπεις την πύρινη αντανάκλαση στον αττικό ουρανό, σε απόσταση αναπνοής, τι σκέφτεσαι; «Να ριχτώ κι εγώ στη μάχη με τη φωτιά»; Ή «νιώθω αδύναμος να κάνω κάτι που θα μας σώσει»; Διαφέρει, αλήθεια, αυτό το δίλημμα από εκείνο που ακόμη αρεσκόμαστε να αφήνουμε αναπάντητο μέσα μας, όσο μια άλλη φωτιά καταστροφική σιγοκαίει συνειδήσεις; Την ώρα που ο φασισμός από μια σπίθα μεγεθύνεται αργά και συστηματικά σε πυρκαγιά, κατατρώγοντας τα ανθρώπινα, με άλλοθι την ανέχειά μας, και εμείς αναλωνόμαστε σε (ψευτο)διλήμματα. Και πού είναι ο – Τιτάνας – Προμηθέας να θρονιάσει τυφλές ελπίδες στην καρδιά μας;