[Προεκτάσεις] Μπουκάλι

^«Μη μου αγχώνεστε» είπε ο Βαγγέλης Βενιζέλος κατά την τελευταία συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠαΣοΚ σε όσους τον πίεζαν να ξεκαθαρίσει τον ορίζοντα των κομματικών εξελίξεων. Χάρη στη συνδρομή που του προσφέρουν αυτή την περίοδο ο πολύπειρος Κώστας Σκανδαλίδης και ο γραμματέας του κόμματος και ευρωβουλευτής Νίκος Ανδρουλάκης, δεν αγχώνεται ούτε ο ίδιος. Αντίθετα, ελέγχει τα χρονοδιαγράμματα εξασφαλίζοντας αποφάσεις των οργάνων για το Συνέδριο ενός πολιτικού φορέα που δεν υπάρχει. Θα ιδρυθεί αργότερα.

Το πολλά – αλλά και τίποτε – υποσχόμενο Συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης είναι μια χίμαιρα. Ισως και μια πεπονόφλουδα που έριξε ο Βαγγέλης στους εσωκομματικούς αμφισβητίες. Μπορεί μάλιστα και να μη διοργανωθεί ποτέ, γιατί «θα το προλάβουν οι εξελίξεις» όπως φέρεται να έχει εξομολογηθεί ο ίδιος σε συνομιλητές του. Αλλά και να υπάρξει, τι ακριβώς θα είναι; Ιδρυτικό Συνέδριο κόμματος ή κάτι σαν «φθινοπωρινή σύναξη των αγροφυλάκων»; Θα συγκροτηθεί με αντιπροσώπους της βάσης – και ποιας βάσης – ή με προσκλητήριο παραγόντων;

Δηλαδή: πώς θα προκύψει το σώμα του Συνεδρίου; Οποιος βλέπει φως θα μπαίνει; Θα αποσταλούν – από ποιον; – ατομικά φύλλα πορείας; Θα υπάρξει ποσόστωση εκπροσώπησης όσων μετείχαν στην Ελιά – θα μαζευτούν δηλαδή όσοι ήταν στην Ελιά, αλλά απλώς δεν θα λέγονται Ελιά; Θα εκλεγούν ως τυπικοί σύνεδροι από τις οργανώσεις του ΠαΣοΚ συν ό,τι στείλουν οι άλλοι; Και τέλος, τι ακριβώς θα προκύψει από αυτό το Συνέδριο; Νέα ιδεολογία; Νέο κόμμα με νέα ηγεσία; Θα στηθούν κάλπες και θα κατατεθούν υποψηφιότητες; Θα είναι κάτι καινούργιο ή, απλώς, το ζητούμενο θα είναι η «αποπαπανδρεοποίηση» του υπάρχοντος, όπως τους κάρφωσε ο Παύλος Γερουλάνος;

Οι χειρισμοί έχουν κάτι αταβιστικό από ΚΟΔΗΣΟ, Συμμαχία, Ενωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις της δεκαετίας του 1970. Με όρους κοινής λογικής, το λάθος στο ΠαΣοΚ αντιμετωπίζεται με λάθος. Το κάρο μπαίνει μπροστά από το άλογο και όσο πιθανός είναι ένας νέος φορέας, άλλο τόσο μπορεί να υπάρξει διάσπαση. Το φυσιολογικό θα ήταν να γίνει κανονικό Συνέδριο του κόμματος και εκεί να αποφασίσουν ό,τι τραβάει η ψυχή τους: διεύρυνση μετονομασία, αυτοδιάλυση. Οπως έχουν τα πράγματα – και οι σχέσεις – στο ΠαΣοΚ σήμερα, το Σάββατο έβαλαν απλώς ένα μήνυμα στο μπουκάλι και το έριξαν στη θάλασσα. Αυτό που αποφάσισαν παραπέμπει σε κάτι που έλεγε ο αμερικανός ποιητής Καρλ Σάντμπεργκ: «Δεν ξέρω πού πηγαίνω, αλλά είμαι καθ’ οδόν».