[Ιστορίες] Ακαπέλωτα

Ο Λικ ντε Βαγιάν είναι Γάλλος. Στις 4 Ιουλίου είδε την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γερμανίας να βγάζει εκτός Μουντιάλ τους αγαπημένους του Μπλε. Και προχθές το βράδυ την είδε να στέφεται, στο ίδιο πάλι στάδιο του Ρίο, πρωταθλήτρια κόσμου. «Αγαπημένη μου Γερμανία» θα έγραφε λίγο αργότερα, εν θερμώ, στην εφημερίδα όπου αρθρογραφεί, τη Λιμπερασιόν, «ζηλεύω…».

«Και έπιασα με έκπληξη τον εαυτό μου να ζηλεύει τον παλιό, πολύ παλιό εχθρό, τον στρατιωτικό και τον αθλητικό, τον ευρωπαϊκό και οικονομικό, τον εχθρό των περασμένων πολέμων και των συνεχιζόμενων ηττών. Τον έπιασα με έκπληξη, αυτή τη νύχτα της 14ης Ιουλίου, να νιώθει ζήλεια για αυτό τον γείτονα που πετυχαίνει σε όλα και που αντέχει να μην το κάνει τεράστιο θέμα, να μην κάνει τον καμπόσο».

Ο φωτισμός του Χριστού Λυτρωτή στα χρώματα της Γερμανίας τού φάνηκε, είναι η αλήθεια, κάπως υπερβολικός. Ο τρόπος όμως με τον οποίο γιόρτασαν τη νίκη τους οι παίκτες, χωρίς αλαζονεία, συμπονετικοί με τους ηττημένους, απλώς χαρούμενοι μέσα στην ευτυχία της νίκης, με τις συντρόφους και τα παιδιά τους δίπλα τους πάνω στο χορτάρι, τον κέρδισε.

«Ας ξεχάσουμε το 1914, ανόητο πόλεμο φθινουσών αυτοκρατοριών. Ας ξεχάσουμε ακόμα και το 1939, ας λυτρώσουμε τα δισέγγονα από τις ναζιστικές αμαρτίες των προγόνων τους, δεν μπορεί κανείς να πληρώνει εσαεί για ένα περασμένο έγκλημα, έστω και για ένα έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας, πόσω μάλλον αφού η Γερμανία δεν παύει να απολογείται. Ας ξεχάσουμε επίσης αυτή τη νέα κηδεμονία σε μια συμφιλιωμένη ήπειρο, αυτό τον φιλελευθερισμό τον οποίο επιβάλλει το εργατικό και αφοπλισμένο μυρμήγκι στον καταθλιπτικό και πυρηνικό τζίτζικα που τον κόβει ακόμη με το μάτι από τα ύψη της χαμένης του δύναμης. Ας μιλήσουμε για το ποδόσφαιρο, γιατί αυτό είναι που πονάει πιο πολύ. Οχι μόνο η Γερμανία κερδίζει στο τέλος αλλά, επιπλέον, παίζει καλά. Θυμίζει περισσότερο την Μπάρτσα του Γκουαρντιόλα παρά την Τσέλσι του Μουρίνιο. Υπάρχει ζωντάνια, υπάρχει παιχνίδι, ρίσκο, πάσες και φρενήρεις επιθέσεις. Και, δείγμα μιας επιτυχημένης μεταλαμπάδευσης, μιας χρυσής γενιάς, ένας 21χρονος που βάζει το μοναδικό γκολ του τελικού».

«Chapeau» το λένε αυτό οι Γάλλοι, «σου βγάζω το καπέλο», με μία μόνο λέξη. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που έκανε ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος, συγχαίροντας μέσω facebook την ομάδα της Γερμανίας για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Κι ας ήξερε τι άθλια σχόλια θα εισπράξει. Chapeau.