[Στίγμα] Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου

Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου

Ακόμη και τώρα που πέρασε αυτή η φουρτούνα (της κυβέρνησης, όχι δικιά μου, προς Θεού) με τη «μικρή ΔΕΗ» και το παρ’ ολίγον δημοψήφισμα – εξομολογούμαι αυτή τη στιγμή – δεν έχω καταλάβει τι είναι εκείνο που έκανε το απαράμιλλο ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» να χειριστεί όπως χειρίστηκε την υπόθεση με την πρόταση αρχικά του ΣΥΡΙΖΑ και εν συνεχεία των υπολοίπων.

Στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, και ανάμεσα στους τελικούς του Μουντιάλ, άκουσα διάφορες εκδοχές – μερικές αστείες, του είδους «τον ξέρεις τον Αντώνη (Σαμαρά) δεν μπορεί καθόλου τη Βουλή». Και μερικές σοβαρές – όπως ας πούμε ότι μια ψηφοφορία στην Ολομέλεια για το αν πρέπει να γίνει δημοψήφισμα ή όχι για τη «μικρή ΔΕΗ», να «ξήλωνε και άλλο το πουλόβερ» της κυβερνητικής πλειοψηφίας…

Αυτά όμως ανήκουν πια στο παρελθόν. Και αν έχει μείνει κάτι από όλο αυτό το «Κάτω Παρτάλι» της Βουλής που ζήσαμε το προηγούμενο δεκαήμερο, ήταν η στάση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που επέμενε ώς το τέλος ότι πρέπει να προσμετρηθούν οι υπογραφές των βουλευτών στις επτά προτάσεις που υποβλήθηκαν τελικά.

– Μα τι θέλει πια και ο Μεϊμαράκης; Ηταν το ερώτημα που κυριάρχησε στα πολιτικά γραφεία, και μεταξύ των συνεργατών των δύο κυβερνητικών εταίρων.

Ρώτησα και εγώ. Πολλούς και διάφορους. Και άκουσα  τις πιο απίθανες απόψεις – ώς και το ότι ο Μεϊμαράκης κράτησε αυτή τη στάση διότι, λέει, προσπαθεί να καλοπιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να τον προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Χα!..

Την πιο σωστή όμως – ως πιο κοντά στα πράγματα – εκδοχή, την άκουσα από πρώην υπουργό, και από τα παλαιότερα στελέχη της ΝΔ:

– Σεβασμό απαιτεί, σεβασμό. Στον ίδιο, ως θεσμικό, πολιτειακό παράγοντα, και ως ιστορικό στέλεχος της παράταξης. Σεβασμό που δεν έχει…

– Και είναι αυτός λόγος να κάνει τέτοια κόντρα; Ρώτησα  τον άνθρωπό μου.

– Είναι! Γιατί τον άνθρωπο δεν τον ακούει κανείς πια, ο δε Σαμαράς, αποκλεισμένος από μια ομάδα συμβούλων γύρω του, δεν ζητάει πλέον τη γνώμη του για τίποτε. Και επιπλέον απαξιώνει εντελώς και τη Βουλή. Θυμάσαι πότε είναι η τελευταία φορά που μετείχε σε συζήτηση στη Βουλή;

Με έπιασε εντελώς αδιάβαστο. Δεν θυμόμουν. Αυτή η εικόνα είχε σβηστεί εντελώς από τη μνήμη μου. Εκτιμώ όχι άδικα…

Βεβαίως δεν πρόκειται να δακρύσω γι’ αυτό. Δεν πάει ο Σαμαράς στη Βουλή, πρόβλημα για τον ίδιο και την κυβέρνησή του είναι, όχι δικό μου. Θα αναφέρω απλώς ότι η Βουλή είναι η αρένα που αναδεικνύει τους μεγάλους πολιτικούς άνδρες. Τα γραφεία κρύβουν αδυναμίες. Και ανασφάλειες…

Τρία σε ένα

Κατά τα λοιπά, και έπειτα από τη σύντομη αυτή αναφορά, απόλυτα εναρμονισμένη με τη σοφία που έχω αποκομίσει στα «σαράντα χρόνια φούρναρης» που είμαι, αισθάνομαι υποχρεωμένος να επικροτήσω τη σπουδαία εμφάνιση που έκανε στην Κεντρική Επιτροπή του  κόμματός του ο έτερος κυβερνητικός εταίρος, ο πρόεδρος Βαγγέλης. Υποθέτω, έπειτα από όσα είπε προς τους αποσβολωμένους σε αρκετές περιπτώσεις ακροατές του, της Κεντρικής Επιτροπής, να μην  απέμεινε ίχνος αμφιβολίας ότι «το ΠαΣοΚ είναι εκείνος, και μόνο εκείνος». Και αν όλα εξελιχθούν κατά τους σχεδιασμούς του, κατά τον Οκτώβριο θα αποκτήσει και την τρισυπόστατη ιδιότητα να είναι και η «δημοκρατική παράταξη» αυτοπροσώπως! Πράγμα το οποίο φυσικά, χαιρετίζω…

Από τη Σύμη έρχομαι…

Σε ένα άλλο επίπεδο τώρα, θέλω να ενημερώσω  διάφορους συναδέλφους μου ότι το «Συνέδριο της Σύμης» που γίνεται… οπουδήποτε αλλού εκτός από τη Σύμη (φέτος στις  Σπέτσες) ξεκινάει σήμερα το απόγευμα τις εργασίες του, με τους καλεσμένους να καλούνται να… ξαναφανταστούν τη Δημοκρατία. Επισημαίνω σήμερα αρχίζει. Δεν ξεκίνησε ούτε χθες, ούτε προχθές, ούτε την Παρασκευή. Ο δε οικοδεσπότης Γιώργος, ο global Γιώργος, μετέβη στις Σπέτσες χθες το απόγευμα. Χθες το απόγευμα. Το επισημαίνω και αυτό. Διότι στη σπουδή τους – οι συνάδελφοί μου – να τον  βουτήξουν και αυτόν και το Συνέδριό του στη χλιδή, τα… σούσι, τις σαμπάνιες κ.λπ. τον έφεραν να έχει ξεκινήσει το γλέντι της… φαντασίας από την Παρασκευή.

Ούτως πως όμως απώλεσαν το δικαίωμα ακόμη και αν αυτά συμβούν, να μην μπορούν να αναφέρουν τίποτε (διότι άμα έχεις υποστεί τέτοια «ήττα» σαν τη χθεσινή τι να πεις και τι να γράψεις, εδώ που τα λέμε…).

Στου αιγιαλού τα βοτσαλάκια

Στο μεταξύ ο άνθρωπός μου στον ΣΥΡΙΖΑ, που τον φυλάω ως κόρην οφθαλμού (που έγραφαν παλιά οι δημοσιογράφοι) για ευνόητους λόγους, με ενημέρωσε ότι το επόμενο μεγάλο κίνημα που θα δημιουργήσει το κόμμα (το επόμενο; Γιατί είχε δημιουργήσει κάποιο άλλο έως τώρα και το αγνοώ;) θα είναι για τις ακτές.

– Με ποιον τρόπο; Ρώτησα τον άνθρωπό μου.

– Μα πώς σου διαφεύγει; Με το νομοσχέδιο για τους αιγιαλούς. Θα δώσουμε τη μάχη μέχρι τέλους, για να μην περάσει. Ο κόσμος είναι μαζί μας…

Δεν ήταν σε θέση να μου πει τι ακριβώς προγραμματίζουν να κάνουν, αλλά έχω να πω ότι αν το νομοσχέδιο για τους αιγιαλούς είναι στη μορφή που είχαμε αρχικά διαβάσει, με βλέπω να κατεβαίνω και εγώ στους δρόμους – άντε στην παραλία. Μην παίρνουμε και θάρρος εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, εντάξει;

  

Επίσης, μια και αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορώ να μην επισημάνω το καλό, για τον πρόεδρο Αλέξη νέο, ότι δηλαδή δεν πρέπει πλέον να αισθάνεται καθόλου άσχημα που τα αγγλικά του είναι επιπέδου Lower, και αν. Παρακολουθώντας στα social media ένα βίντεο με τον πρωθυπουργό της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι να μιλάει, τον διαβεβαιώνω ότι… δεν είναι μόνος! Τα αγγλικά του Ρέντσι είναι επίσης επιπέδου… καμακιού της Φλωρεντίας – από αυτά που κόβουν βόλτες έξω από το Παλάτσο Βέκιο όλες τις ώρες της ημέρας μήπως και «χτυπήσουν» καμιά τουρίστρια!

Γκρίνια και μαργαρίτες

Τέλος, παρακολουθώ, με σφιγμένη την καρδιά ομολογώ, το δράμα που διέρχεται η αγαπημένη ΔΗΜΑΡ,  στην οποία έχει συμβεί το καταπληκτικό να είναι η μόνη που πληρώνει την ιστορία με το δημοψήφισμα για τη «μικρή ΔΕΗ» ίνα επιβεβαιωθεί το ρηθέν ότι «η φτώχεια φέρνει γκρίνια» (για να μην επαναλάβω το γνωστό «κακό χωριό τα λίγα σπίτια» και κουράσω, και δεν το θέλω…).

Συνομίλησα χθες το πρωί με έναν από τους αποχωρήσαντες. Ρώτησα «τι θα κάνουν». Μου απάντησε ότι «δεν ξέρουν». Γιατί δεν ξέρουν; Διότι ο Σπύρος Λυκούδης είναι διστακτικός στο να κάνουν κάτι. Βλέπω να το τρώνε το καλοκαίρι μαδώντας τη μαργαρίτα…

Ή πίνοντας, δεν έχει σημασία…