Αύριο το απόγευμα, από το γραφείο του Γιούνκερ θα σταλούν ισάριθμες επιστολές στους 28 επικεφαλής των κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Θα τους ζητείται η πρότασή τους για τα πρόσωπα της νέας σύνθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Η έκπληξη είναι ότι δεν θα ζητείται ένα όνομα, αλλά «σορτ λιστ» με τρεις υποψηφιότητες. Αυτό σημαίνει ότι δεν ορίζει κάθε κράτος εν λευκώ. Οι προτεινόμενοι πρέπει να έχουν ορισμένα προσόντα που θα αξιολογηθούν πρώτα από τον νέο πρόεδρο της Επιτροπής και εν συνεχεία από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Παρ’ όλα αυτά, στους κόλπους της ελληνικής κυβέρνησης συνεχίζεται το παζάρι για το πρόσωπο που θα στείλει στο Κολέγιο των Επιτρόπων, χωρίς αίσθηση ότι μπορεί να της επιστραφεί ανεπίδοτο το γράμμα.
Η κυβερνητική αδυναμία να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος για την κατάλληλη θέση είναι εγγενές της πρόβλημα. Φάνηκε στον ανασχηματισμό, όταν έβγαλαν π.χ. τον Χατζηδάκη, για να βάλουν τον Γιακουμάτο και τον Κωνσταντακόπουλο. Αποθεώνεται με τον νέο επίτροπο.
Οι πληροφορίες μιλούν για έκπληξη. Πολλοί υποψιάζονται κάτι μεταξύ Λαζαρίδη και κάποιας έμπνευσης του Βενιζέλου – αν ισχύει η θεωρία τού «αφού ο Σαμαράς αποφάσισε για την Τράπεζα της Ελλάδος εγώ πρέπει να αποφασίσω για την Κομισιόν». Εν τω μεταξύ, τα τρένα περνούν καθώς τα χαρτοφυλάκια κλείνουν το ένα μετά το άλλο, με την Ελλάδα απούσα στη διαπραγμάτευση.
Θα δούμε τι εννοούν ως έκπληξη. Προς το παρόν το ερώτημα είναι: γιατί έκπληξη; Η κυβέρνηση έχει στη διάθεσή της δύο συγκεκριμένες επιλογές. Μία είναι η ανανέωση της θητείας της σημερινής επιτρόπου: η Μαρία Δαμανάκη πήγε καλά και μια δεύτερη θητεία θα της εξασφάλιζε καλύτερο χαρτοφυλάκιο. Η άλλη είναι η Ντόρα Μπακογιάννη, πολιτικός που γεμίζει τον χώρο, με κύρος και γνωριμίες στην Ευρώπη και εμπειρία περιζήτητη στα κοινοτικά όργανα.
Γιατί λοιπόν δεν επιλέγει μια από τις δύο ο Πρωθυπουργός, αλλά αναζητά τρίτη λύση που θα εκθέσει τη χώρα, αν δεν είναι συντριπτικά καλύτερη, ώστε να δικαιολογείται ότι ακύρωσε τις δύο κυρίες που μπορούσαν μια χαρά να σταθούν στο νέο Κολέγιο των Επιτρόπων; Αν, όπως λέγεται, το κάνει γιατί προτιμά – και στο συγκεκριμένο αξίωμα – κάποιον «δικό του», παραβιάζει αυτό που έλεγε ο Γκαίτε: «Τα πράγματα που έχουν μεγαλύτερη σημασία δεν μπορεί να είναι στο έλεος των πραγμάτων που έχουν μικρότερη σημασία».