[Εναλλακτικά] Βάψ’ το μαύρο

Η χώρα έχει κινδυνεύσει δυο-τρεις φορές τα τελευταία χρόνια να εκμηδενισθεί. Αλλά ο μηδενισμός της αντιπολίτευσης παραμένει. Ειδικά δε της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτή αντιλαμβάνεται τον ρόλο της λίγο σαν τους Rolling Stones και, πιο συγκεκριμένα, με όρους που θυμίζουν το κλασικό τραγούδι «Paint it black» – ελληνιστί, βάψ’ το μαύρο.

Πράγματι, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα της «μικρής ΔΕΗ» ήταν μοντέλο αρνητισμού. Πριν έρθει το νομοσχέδιο στη Βουλή, η Κουμουνδούρου ήταν ουρά της ΓΕΝΟΠ – ή μήπως αντιστρόφως; Ο κίνδυνος της απεργίας ήταν να γίνει μπλακάουτ εν μέσω καύσωνος και τουριστικής περιόδου. Τελικώς, το πρόβλημα λύθηκε με την επιστράτευση, τουλάχιστον πρακτικά. Γιατί πολιτικά πρόκειται για ακραίο, σε δημοκρατικές συνθήκες, μέτρο, έστω κι αν ο Αντώνης Σαμαράς δεν είχε πρόβλημα και, κατά πληροφορίες, μέτραγε, σε μια ανάπαυλα κυβερνητικής δράσης, τις επιστρατεύσεις επί πρωθυπουργίας του. Βρήκε ότι είναι η τέταρτη από το 2013 – κάτι που μάλλον ικανοποίησε τον πολιτικό βολονταρισμό του.  

Οταν το νομοσχέδιο έφθασε στη Βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε, αυτή τη φορά, τα θεσμικά του ρέστα, ζητώντας δημοψήφισμα. Δεν έχει σημασία αν υπήρξε ή δεν υπήρξε – δεν υπήρξε! – μέτωπο 120 βουλευτών. Αυτό που μετράει είναι η επιλογή της πολιτικής καμένης γης που συνοδεύεται από δεσμεύσεις ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ θα αναστραφεί αν η Κουμουνδούρου πάρει την εξουσία.

Είναι η λογική του «paint it black». Μόνο που, για να είμαστε δίκαιοι με τον ΣΥΡΙΖΑ, την εφήρμοσαν άπαντες οι αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το 1974 και μετά. Πρώτος διδάξας ο Ανδρέας Παπανδρέου και το 1977-81 αλλά και το 1990-93. Στα ίδια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όπως και ο Μιλτιάδης Εβερτ κατά την τριετία του. Ο τελευταίος δεν κυβέρνησε ποτέ, κάτι που πέτυχε ο διάδοχός του Κώστας Καραμανλής που αυτός κι αν ήταν ακραίος στον αντιπολιτευτικό μηδενισμό του. Τον κανόνα δεν διέψευσε ο Γιώργος Παπανδρέου που, ειδικά την περίοδο 2007-2009, το πήγε, λόγω πολιτικής απελπισίας, κι αυτός στα άκρα – οι εξαγγελίες του για αναστροφή πώλησης ΟΤΕ και ΟΛΠ θυμίζουν τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μάλιστα πιθανό ότι η αντιπολιτευτική φόρα οδήγησε στη φραστική απροσεξία του «υπάρχουν λεφτά» που πληρώθηκε μετά πολύ ακριβά παρά τις προσπάθειες για ερμηνευτικές επεξηγήσεις.

Ακραίος αντιπολιτευόμενος ο Αντώνης Σαμαράς δεν ήταν το 2010-11 – με την έννοια ότι απέφυγε να στοχοποιήσει έντονα τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Ηταν όμως απόλυτα αρνητικός απέναντι στο Μνημόνιο. Ηταν μια τακτική στόχευση που τον βοήθησε όταν, τελικά, μπήκε στο Μαξίμου. Αν και του κόστισε στη φάση της στήριξης Παπαδήμου. Αντιθέτως, ο Αλέξης Τσίπρας επαναφέρει τον αντιπολιτευτικό κλασικισμό της Μεταπολίτευσης, πηγαίνοντας στα άκρα τόσο κατά Σαμαρά όσο και κατά Βενιζέλου. Είναι μια επιλογή που θα τον δυσκολέψει, αν ποτέ διεκδικήσει την εξουσία, γιατί τον εγκλωβίζει σε έδαφος ολισθηρό για διακυβέρνηση.