[Προεκτάσεις] Απολογία

Ποιος στο ΠαΣοΚ είχε την ιδέα να φέρει -με ερώτηση στη Βουλή – το θέμα της δημοσιονομικής εκτροπής του 2009; Από μια άποψη, η πρωτοβουλία μπορεί να εκληφθεί και ως πρώιμο δώρο γενεθλίων προς τον Κώστα Καραμανλή. Οι δικοί του – αμυνόμενοι ώς τώρα, πλην μιας μπροσούρας που εξέδωσε το 2010 ο Γιάννης Παπαθανασίου – έχουν την ευκαιρία να  εκθέσουν τη δική τους επιχειρηματολογία για τον  «εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες».

Θα πουν π.χ. ότι ο Καραμανλής – που προσπαθούσε μετά το 2007 να κυβερνήσει με την ισχνή πλειοψηφία του Παυλίδη, βαλλόμενος από παντού -, μετά και την παρέμβαση Προβόπουλου, αναγνώρισε εμπράκτως τη δημοσιονομική αποτυχία της κυβέρνησής του – άλλωστε ούτε η αντιπολίτευση βοήθησε στη λύση ενός μέρους του με το Ασφαλιστικό. Καθώς δεν θα  μπορούσε να πάρει μέτρα, μετά και την ήττα στις ευρωεκλογές, ευλόγως επιδίωξε να υπάρξει κυβέρνηση  με νωπή λαϊκή εντολή για να το κάνει. Και ο ίδιος έγινε, στη ΔΕΘ, ο πρώτος πολιτικός που πήγε στις κάλπες υποσχόμενος περικοπές και λιτότητα – ενώ ο αντίπαλος συνέχιζε το πάρτι υποσχέσεων.

Σε αυτά έχει με το μέρος του τον Στουρνάρα που δήλωσε ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά αν είχαν εφαρμοστεί όσα εξήγγειλε ο Καραμανλής.  Οπως έχει και το εκλογικό αποτέλεσμα που έδωσε όντως ισχυρή κυβέρνηση, η οποία μπορούσε με άμεσα μέτρα να αντιμετωπίσει – έστω εν μέρει – το πρόβλημα, αντί να προαναγγείλει τον Οκτώβριο ότι το έλλειμμα θα ήταν τον Δεκέμβριο υπερδιπλάσιο της πρόβλεψης των προκατόχων της. Κατά τη ΝΔ, το 6% ήταν απλώς πρόβλεψη – άλλωστε, αργότερα, η Eurostat μίλησε για «εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές».

Η κυβέρνηση Παπανδρέου όμως, ενώ προέβαλλε το έλλειμμα, ταυτόχρονα διαβεβαίωνε ότι «το προεκλογικό μας πρόγραμμα είναι αδιαπραγμάτευτο», κατέθεσε προϋπολογισμό με παροχές, ελεεινολογούσε τους προκατόχους της και τη «διεφθαρμένη χώρα» και   τελικά οδήγησε την οικονομία σε διεθνή οικονομικό έλεγχο.

Για τη μομφή «ο Καραμανλής την κοπάνησε», οι δικοί του απαντούν ότι έφυγε όπως φεύγουν οι πρωθυπουργοί: με εκλογές – όχι με τις σφαλιάρες του Σαρκοζί, για να μιλάει εκ των υστέρων για «συνωμοσίες». Με αυτήν την επιχειρηματολογία, η ερώτηση δεν πολυβλάπτει τον Καραμανλή. Και αν απαντούσε ο ίδιος, απλώς θα διάβαζε Λυσία: «Ου πολλού δέω χάριν έχειν, ω βουλή, τω κατηγόρω, ότι μοι παρεσκεύασε τον αγώνα τουτονί. Πρότερον γαρ ουκ έχων πρόφασιν εφ’ ης του βίου λόγον δοίην…».