[Προβολείς] Ιστορίες υπανάπτυξης, α’

«Θες ανάπτυξη; Απόδειξη» θα παραφράζαμε το παλιό διαφημιστικό σλόγκαν, σε μια Ελλάδα που παραφθείρει ακόμη και την έννοια της ανάπτυξης. Κι επειδή η ανάπτυξη γράφει Ιστορία (σαν τις παρέες) και γράφεται στις ιστορίες, ιδού:

Μέρος α’ – Το (σχεδόν;) Δημόσιο: μεσημέρι σε γραφείο ΕΛΤΑ των – σχεδόν – βορείων προαστίων στη Λεωφόρο Κηφισίας (έχει σημασία, άραγε, η ακρίβεια του τόπου;). Υπάλληλοι: δύο. Διευθυντής: ένας. Ουρά αναμονής: δεκαπέντε. Ο ένας υπάλληλος, με αργές, χαρακτηριστικά αργές κινήσεις εξυπηρετεί – ή έτσι φαίνεται – κάποιον. Η υπάλληλος δίπλα του άλλον. Περνούν δέκα λεπτά. Η εικόνα δεν αλλάζει. Προφανώς για να παραλάβει ή να ταχυδρομήσει κάποιος ένα γράμμα, ένα δέμα, θέλει και πάνω από δέκα λεπτά. Ουρά αναμονής: 17.

Η υπάλληλος τελειώνει (επιτέλους!). Σηκώνεται, κάθεται σε παραδιπλανό γραφείο και ασχολείται με το κινητό της. Με εντυπωσιακή προσήλωση. Ουρά αναμονής: 18. Ο υπάλληλος συνεχίζει να «σερβίρει» και πιάνει κουβεντούλα με τον «σερβιριζόμενο». Α, και που παλιά είχα έναν φίλο εκεί… Και πού πηγαίνετε τα καλοκαίρια;… Και δεν έχουν αλλάξει πολλά, ε;…

«Θα πιάσουμε και κουβέντα;» αναρωτιέται φωναχτά ένας από τους αναμένοντες. «Κάντε δουλειά σας», η απάντηση. Αυστηρά. Δουλειά του; Ποια; Να περιμένει στην ουρά;

Το κουβεντολόι τελειώνει κάποτε. Ουρά αναμονής: 18 (ευτυχώς δεν αυξήθηκε). Ο υπάλληλος σηκώνεται, αργά, πολύ αργά, πηγαίνει δύο χαρτιά παραπέρα, ταξινομεί. Περνούν πέντε λεπτά. Κάθεται, κοιτάει άλλα χαρτιά και χτυπάει νωχελικά το επόμενο νούμερο…